Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Opvoeding samengesteld gezin
door

'We wonen in één huis, maar wel apart'

Francien en Pieter vormen samen met hun kinderen een samengesteld gezin. Hoewel ze in hetzelfde huis wonen, hebben ze elk hun eigen verdiepingen. 'We willen de kinderen niet het gevoel geven dat ze altijd met hun stiefbroertjes en –zusje zitten opgescheept.'

‘Als ik ons gezin en ons leven moet beschrijven, kan ik denk ik het beste beginnen bij de voordeur van ons huis. Je komt binnen in een oud winkelpand, met een enorm hoog plafond. Daar is de keuken van Pieter. Ga je een klein trappetje omhoog, dan kom je in Pieters woonkamer. Daar woont hij met zijn jongens, als ze bij hem zijn. Een halve etage omlaag kom je uit bij de tuin. Daar zijn ook de slaapkamers van Tijm en Kamiel en de mancave met Playstation, zitzak, bioscoopstoelen én een grote Feyenoordvlag: voetbal speelt een nogal prominente rol in hun bestaan. Neem je de trap naar boven, dan kom je op mijn etage. Daar kook ik, en woon ik samen met Veere en Amos. En op de derde verdieping vind je de badkamer en nog vier slaapkamers: van Pieter en mij, van Veere, Amos en Jack.

Advertentie

Apart samen

We wonen samen, maar met behoud van onze kerngezinnen. Kortom: apart samen. Al is dat zeker niet altijd zo, want de oudsten krijgen ook steeds meer een eigen leven met baantjes, sport, vrienden en vriendinnen. Dan zoeken Pieter en ik elkaar uiteraard op in huis. En natuurlijk hebben mijn kinderen nog een vader, en Pieters kinderen een moeder waar ze ook vaak zijn. Alleen Jack is altijd bij ons. Hij heeft een kinderstoel boven en een kinderstoel beneden: hij gaat het hele pand door.

Nooit saai

En ja, dat is druk. En chaotisch. Maar juist dát vind ik zo leuk aan een samengesteld gezin. Het eeuwige gedoe dat je hebt met drie pubers, een pre-puber en een peuterpuber in huis. Pubers zijn zowel extreem grappig als extreem irritant, met hun ‘jaahaa, neehee’ de hele dag door, de handdoeken op de grond, de troep, de ruzietjes. Maar het is in elk geval nooit, maar dan ook nooit saai.

Onvoorspelbaarheid

Ik hou van de onvoorspelbaarheid van ons leven. Als het weekend aanbreekt, hebben we eigenlijk zelden een idee wie er allemaal thuis zijn, of wie er naar vrienden, vriendinnen en bijbaantjes gaan. Soms zitten we zomaar met een huis vol, soms zijn we maar met z’n vieren. We zijn nou eenmaal niet van het plannen. Daarom zijn onze losse huishoudens ook zo fijn: als ik met mijn kinderen naar mijn zus ga, kunnen we blijven eten zonder dat Pieter met de pannen thuis zit. En andersom komt het ook weleens voor dat ik met Pieter meeloop naar de supermarkt, en we tot de conclusie komen dat er maar twee grote kinderen mee-eten. “Zullen we dan maar gewoon met elkaar aan tafel?” zeggen we dan.

Eigen plek

Het scheelt ook dat Pieter en ik allebei ons eigen bedrijf hebben, dus geen van ons hoeft om zeven uur in de trein te zitten. Als de jongens van Pieter er zijn op een schooldag, dan ontbijt hij ’s ochtends beneden met ze, en ik boven met mijn kinderen. En als dan alle kinderen de deur uit zijn en Jack is bij de opvang of bij oma, dan drinken Pieter en ik onderweg naar het werk samen nog ergens koffie. Dat is altijd fijn: even levelen, elkaar rustig aankijken zonder kinderen erbij.

Want vergis je niet: we zijn graag bij elkaar. Alleen zijn we ook graag bij onze kinderen. Ik vind het belangrijk dat ze een autonome plek hebben binnen ons gezin, en de onverdeelde aandacht van hun vader en moeder krijgen. Ze kunnen allemaal goed met elkaar overweg, toch willen we ze niet het gevoel geven dat ze altijd met hun stiefbroertjes en –zusje zitten opgescheept.

Lees ook: 5x tips om een succes te maken van een samengesteld gezin

Organisch

Ze wonen ook nog bij onze exen, waar ze ook weer in een andere sfeer terecht komen. Kinderen van gescheiden ouders moeten zich al zo aanpassen. Daarbij: mijn kinderen zijn veel vaker bij ons dan die van Pieter. Dan is het ook gewoon fijn om je vader even voor jezelf te hebben. En zo komen we ook niet in de knel met regels die de één wel heeft en de ander niet. Het gaat best wel organisch: de kinderen zoeken elkaar ook op in huis. En we hebben natuurlijk Jack: die is van ons allemaal.

Symboliek

Pieter en ik zijn nu negen jaar samen en inmiddels ook alweer drie jaar getrouwd. We zagen elkaar – noem het symboliek – voor het eerst op een kruispunt in Rotterdam. Hij ging de ene kant op, ik de andere: haastend naar de opvang, twee kleine kinderen op de fiets. Vanaf die dag kwam ik hem steeds vaker tegen, precies op datzelfde kruispunt. We begonnen elkaar te groeten. Nou ben ik van nature ook wel een groeter, maar ik merkte op een gegeven moment dat ik hoopte hem weer te zien. Ik begon zelfs inschattingen te maken: moet ik nou iets later van huis weg of juist iets vroeger? Het lukte me niet de code te kraken.

Allebei gescheiden

Tot ik hem weer tegenkwam, en we nu wél dezelfde kant op moesten. We raakten aan de praat, maar van flirten was geen sprake. Probeer dat maar eens met twee kinderen op je fiets. Maar toen was daar het Rotterdams Filmfestival. Ik voelde een vreemd soort kriebel toen ik zag dat hij er ook was. We liepen op elkaar af, en in no time werd de vraag gesteld waar we allebei graag antwoord op wilden: ben je vrij? “Ja,” zei hij, “ik ben gescheiden.” “Ik ook,” zei ik. De rest is geschiedenis. Het voelde meteen heel natuurlijk om bij hem te zijn, en dat is het tot op de dag van vandaag.

Zes jaar apart

Toch hebben we het voorzichtig aangepakt. Ik weet nog dat Pieter een keer zei dat hij met de kinderen naar een bepaalde speeltuin ging. Ik had ze nog niet ontmoet, maar fietste er meteen heen, alleen om ze even op een afstandje te kunnen zien. Zes jaar hebben we nog apart gewoond. In die tijd hadden we soms het hele weekend samen omdat de kinderen bij onze exen waren. Dat was natuurlijk heerlijk: we konden samen uitgaan en uitslapen. Maar hadden we wel de kinderen in het weekend, dan zagen we elkaar niet. Dat werd te ingewikkeld voor de kinderen.

Ideale huis

We wilden eigenlijk wel samenwonen, maar hoe? Onze huizen waren er niet voor geschikt. Hoe moest ons ideale huis eruitzien? Op een dag hebben we een vel papier gepakt en zijn we ons droomhuis gaan schetsen. We tekenden een bovenste laag met onze slaapkamer en een gezamenlijke kamer waar we koffie en wijn konden drinken. En eronder twee appartementen, met voor elk kind een eigen slaapkamer. Zoiets moest toch mogelijk zijn? Uiteindelijk schakelden we een makelaar in en vonden we dit huis. Het was niet hetzelfde als op de schets, maar we zagen meteen dat het potentie had. Er moest flink verbouwd worden, maar het is gelukt om ons droomhuis te realiseren.

Een regel

Qua opvoeding hebben we eigenlijk maar één echte regel: we bemoeien ons niet met de opvoeding van de ander. We corrigeren elkaars kinderen ook niet. En ja, dat is weleens moeilijk. We wonen toch in één huis. Pieter is een stuk milder dan dat ik ben. En dat snap ik ook: zijn kinderen zijn er minder vaak, dus dan wil je het ook gewoon gezellig hebben. In het verleden was dat weleens lastig. Dan leerde ik mijn jongste met bestek eten, terwijl aan de andere kant van de tafel zijn jongste staand mocht eten.

‘Je bent mijn moeder niet’

Maar ja, daar moet je gewoon aan wennen. Want die paar keer dat ik wel iets zei, kreeg ik meteen een “je bent m’n moeder niet” om de oren. En terecht. Ze hébben inderdaad al een moeder. En een vader. De verstandhouding met onze exen is over het algemeen goed. En op sommige momenten even wat minder; ook dat hoort bij de dynamiek van een samengesteld gezin. Gelukkig zijn na negen jaar de wonden van de scheiding wel zo’n beetje geheeld. Verjaardagen en diploma-uitreikingen vieren we samen, en dat is altijd heel gezellig.

Lees ook: Nieuwe partner? Op deze manier stel je hem of haar voor aan je kind

Flexibel

De geboorte van Jack heeft daarin een belangrijke rol gespeeld. Zelfs onze exen stonden vertederd met hem in hun armen. Dat hadden we van tevoren niet kunnen bedenken, maar ik ben er zo ontzettend blij mee. Jack is dan ook echt een heerlijk kind. Lief, vrolijk en godzijdank heel flexibel. Daar zijn Pieter en ik opgelucht over. Ik bedoel, wat als uitgerekend wij een kind hadden gehad dat veel structuur wilde? Maar Jack gedijt prima bij onze chaos. Misschien omdat hij niet anders kent.

Nu of nooit

De wens om samen met Pieter nog een kind te krijgen ontstond toen ik een jaar of 38 was. Toch hebben we nog even getwijfeld: het zou natuurlijk veel veranderen, ook voor de kinderen. Maar toen ik veertig werd, dachten we: nu of nooit. Ik was meteen zwanger. Dat voelde, en voelt, als een ongelooflijk cadeau. We hebben het apart aan onze kinderen verteld. Ik wist dat mijn kinderen nog wel een broertje of zusje wilden, dus ik vond dat niet zo spannend.

Broertje kijken

Voor Pieter was dat anders. Zijn jongens liepen in eerste instantie niet over van enthousiasme. Maar vanaf het moment dat Jack geboren werd, sloeg dat om: ze zijn zó dol op hem. Ik gaf anderhalf jaar lang borstvoeding, dus Jack was vrijwel altijd bij mij. Ineens kwamen de jongens steeds naar mijn etage, wat ze voorheen niet veel deden. Maar nu zaten ze heel vaak bij me op de bank om naar hun broertje te kijken. Zo lief. Er ontstond een nieuwe, diepere band met mijn stiefzoons. Als je grotendeels apart woont, heb je de hoe-was-het-op-school-gesprekjes niet dagelijks. Jack is de grote verbinder tussen onze gezinnen geworden.

Eerste Sinterklaas samen

Hij is ook de reden dat we dit jaar voor het eerst Sinterklaas samen vieren. Daar kijk ik echt enorm naar uit. Het is een feest om weer een gelovige in huis te hebben. En de Sint heeft een goede gelovige aan Jack: hij is helemaal wild van liedjes zingen en dol op feestjes. Ik hoop dat de intocht in Rotterdam op een bepaalde manier door kan gaan dit jaar.

Het zal één groot magisch spektakel voor hem zijn. Voor mij ook trouwens. Sinterklaas is mijn lievelingsfeest. Ik ga all the way, met gedichten en cadeaus voor iedereen, plus een surprise. Het is voor mij een mooie gelegenheid om het jaar even door te nemen, en om iedereen een compliment te geven of juist lekker te plagen. Jammer alleen dat ik elk jaar weer vergeet dat het een slecht idee is om pas op 5 december op het állerlaatst te beginnen met dichten. Maar goed, misschien hoort ook dat bij de dynamiek van een samengesteld gezin. Of gewoon bij mij.’

Dit artikel is eerder verschenen in Ouders van Nu Magazine – Tekst: Fleur Meijer, beeld: Shutterstock

Artikelen van Ouders van Nu ontvangen in je mailbox? Schrijf je in voor onze nieuwsbrief.