Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

 
door

'Wij hadden een kinderwens, die verdween niet omdat onze zoon was overleden'

Inge (29) verloor haar zoon Sem met 39 weken zwangerschap. Ondanks het verdriet raakt ze al snel weer zwanger. 'Steffies geboorte was dubbel. Ik was heel blij, maar dacht ook aan Sems geboorte iets meer dan een jaar ervoor.'

Hij was perfect

‘Ik was negenendertig weken zwanger toen de weeën begonnen. Ineens zei de verloskundige dat ze geen hartslag kon vinden. Met spoed moest ik naar het ziekenhuis. Daar bleek dat Sem was overleden. Ik heb geschreeuwd. Gehuild. Maar ondertussen had ik acht centimeter ontsluiting en moest ik bevallen. Ik was lamgeslagen, woedend. Ik kon niet geloven dat dit ons overkwam. Huilend ving ik de weeën op. Het was het moeilijkste dat ik ooit heb gedaan, maar ik zette de knop om. Voor Sem. Hij leek precies op mijn vriend. Hij was perfect. Waarschijnlijk was hij pas een paar uur voor de bevalling overleden. Later bleek uit tests dat mijn placenta niet goed was ontwikkeld. Door de heftige weeën en een niet goed werkende placenta is er zuurstoftekort opgetreden bij Sem.’

Advertentie

Mooi afscheid

‘We waren ouders geworden, hadden een prachtige zoon, maar we konden hem niet zien opgroeien. We trokken hem het pakje aan dat ik al weken eerder had uitgekozen en namen hem mee naar huis. Ondanks het verdriet was het fijn hem in zijn wiegje te kunnen leggen. We hebben Sem veel vastgehouden en foto’s van hem gemaakt. Ik stopte al mijn gevoel in het regelen van een mooi afscheid. Toen de drukte een beetje voorbij was, vond ik troost in onze hond. Kilometers heb ik met haar gewandeld, mijn moederliefde kon ik bij haar kwijt. Ik miste en mis Sem vreselijk. Tegelijk wilden we voor een tweede kind gaan. Niet iedereen begreep dat. Maar wij hadden een kinderwens, die verdween niet omdat onze zoon was overleden. Vier maanden na Sems geboorte bleek ik weer zwanger. Zestien weken zelfs al.’

Voorzichtig genieten

‘Vanaf het moment dat ik Steffie voelde, was ik soms gespannen als ze even niet bewoog. Dan porde ik in mijn buik tot ik haar weer voelde. Ik heb bewust geen doppler gekocht; ik was zeker in de stress geraakt als ik even geen hartslag zou horen. Gelukkig waren de controles bij de gynaecoloog steeds goed. Ik probeerde voorzichtig te genieten. Zo ging ik naar de Negen Maanden-beurs en kocht ik na de twintigwekenecho nieuwe babyspullen, deze keer voor een meisje. Met achtendertig weken werd ik ingeleid. Langer wachten durfde ik niet. Steffies geboorte was dubbel. Ik was heel blij, maar dacht ook aan Sems geboorte iets meer dan een jaar ervoor. Ze leken op elkaar. De foto van Sem hangt thuis naast die van Steffie. Ik ben trots op allebei mijn kinderen.’

Dit artikel is eerder verschenen in Ouders van Nu Magazine – Tekst: Renée Brouwer. Fotografie: Kim Krijnen. Styling: Paula Schouten. Visagie: Corinne van der Heijden.