Corinne’s bevallingsverhaal

Corinne's bevallingsverhaal

Corinne (28) is de volgende dag uitgerekend als ’s nachts haar vliezen breken. Daarna moet ze nog wel even geduld hebben.

‘Chips, wat heb ik daar ineens zin in. Wat raar. Ik ben ook een beetje duizelig. Als de zak leeg is, kruip ik naast Clint in bed en dommel ik in slaap. Ineens schrik ik wakker. Ik moet plassen. Ik sta op en: pats! Een hoos water op de grond. M’n vliezen! Clint wordt wakker en doet het licht aan. In de badkamer blijft het water komen. Alles is nat. Kijk jij eens, Clint, het vruchtwater is helder, toch? Dan mogen we tot de volgende ochtend wachten met bellen, zei de verloskundige.

Google weet raad

Terug naar bed. Ik heb geen krampen en de nacht is nog maar net begonnen. Maar slapen lukt niet meer. Ik pak m’n telefoon erbij en googel nog maar eens. Ik zoek op gebroken vliezen, bevallen. Ik lees dingen die ik al tien keer eerder heb gelezen, maar ik wil het tóch nog eens checken. Uren gaan voorbij. Ineens voel ik iets in mijn buik. Een steek!

Zenuwachtig

Geen idee of het weeën zijn, het doet in ieder geval niet echt pijn. Buiten wordt het langzaam licht. Ik ga douchen en lak mijn nagels. Ik moet toch wat. Clint besluit vandaag thuis te werken. De krampen worden iets heftiger, maar ik kan het nog makkelijk aan. Ik haal nog even een stofzuiger door het huis en doe een laatste check: zit alles in de ziekenhuistas? De zenuwen gieren door mijn lijf, maar tegelijkertijd kan ik niet wachten tot de bevalling begint. Ik ben er zó klaar voor!

Hoezo, één centimeter?

De verloskundige komt langs voor controle. “Je hebt één centimeter ontsluiting,” vertelt ze. Eentje pas? ’s Avonds komt ze nog een keer, dan zit ik op drie centimeter. Dat meen je niet? Dit kan nog wel dagen duren! Ik heb al een nacht niet geslapen, hoe ga ik dit volhouden?

corinne2
Beeld: Mirjam Cremer/ Pure life geboortefotografie

Kom terug

De verloskundige is nog niet weg of ik voel een sterke kramp. Een echte wee. Au! De krampen komen meteen snel achter elkaar. Wat gebeurt er? Liggen, zitten, staan: niks voelt goed. Wat moet ik doen? Clint, ik krijg geen lucht! Bel alsjeblieft de verloskundige of ze terug wil komen.

Op m’n sloffen

Ik móét iets hebben tegen de pijn. Waar blijft ze? Bel nog een keer! Anderhalf uur later stapt ze de slaapkamer binnen. Zes centimeter ontsluiting. We gaan naar het ziekenhuis. Geen idee waar mijn schoenen zijn. Dan maar op mijn sloffen. Op naar de pijnstilling!

Wat een rit

In de auto, wat een hel. De weeën komen nu snel achter elkaar. Ik wil lopen, niet zitten. Ogen dicht. Concentreren. Ik hoor Clint schelden. De weg is versperd. De rit duurt tien minuten en een paar stoplichten, maar het lijkt een eeuwigheid.

Zwart voor m’n ogen

In het ziekenhuis staat het lachgas al klaar. “Eerst proberen te plassen,” zegt de verloskundige. Het lukt niet. Geef me alsjeblieft iets tegen de pijn. Maar ze wil eerst onderzoeken hoever ik ben. Negen centimeter. Wat snel ineens. Ik mag geen pijnstilling meer. Het wordt zwart voor mijn ogen. Ik kan dit niet!

 

Haast maken

“Kom op. Je doet het heel goed.” De verloskundige doet haar best me er doorheen te loodsen. Ik knijp Clints hand fijn en draai op mijn rug. Ik mag meepersen. Wat moet ik precies doen? Er is geen tijd voor uitleg. Het hartje van de baby zakt steeds weg, we moeten haast maken. Grote hap lucht en duwen!

Duw en stop

Ogen dicht. De verpleegkundige roept: “Duwen! Duwen!” Wat doet dit pijn. “Nu stoppen. Even wachten,” zeggen ze. “We zien het hoofdje.”

Floep, daar is hij

“Hij moet er nú uit!” Ik hoor ze alleen maar over het hartje. Ik wacht op een perswee. Ik krijg een knip, het kan niet anders. Dit moet snel. Clint, wil jij hem aanpakken? Maar de baby floept er al uit. De verloskundige kan hem nog maar net aanpakken en houdt hem omhoog. Hij huilt. Alles is goed! Welkom, lieve Oliver!

Mini-biografie

Naam moeder: Corinne
Leeftijd: 28 jaar
Naam kind: Oliver
Gewicht: 3535 gram
Lengte: 51 centimeter