bevalling angelique2

Angelique's bevallingsverhaal

Na 39 weken en 6 dagen wordt de bevalling van Angelique ingeleid. Daar is ze blij mee, want ze is helemaal op.

‘Het einde van mijn zwangerschap was zwaar. Een luier van de oudste verschonen, voelde als een marathon. Slapen ging alleen in blokjes van tien, misschien twintig minuten. Ik ben bijna veertig weken zwanger en het is mooi geweest. Ik kan echt niet meer.

Goed te doen

Benny zit naast me en we kletsen wat. Ik kijk naar de bewegende lijntjes op de monitor. Het hartje van de baby doet het goed. Kom er maar uit jochie, het is hoog tijd. Mijn buik trekt een beetje samen. De weeën komen langzaam op gang. Ik kan nog prima een beetje rondlopen, en ga even het toilet.

Weinig effect

Omdat m’n baarmoedermond nog niet goed verweekt, wordt een tweede pilletje ingebracht. Maakt mij niet uit, zolang de boel maar op gang komt. Ik lig er in elk geval klaar voor, in het bed met beugels. Het is een steriele kamer. Weinig gezelligs, maar het boeit me niet. Een lichte wee zet door. Ik adem ’m rustig weg. Volgens mij heeft de tweede pil ook weinig effect.

Help

De derde pil is ingebracht. Het voelt vervelend, maar het is voor een goed doel. Nog even m’n telefoon checken. Mijn buik trekt ineens keihard samen. Ik word er compleet door overvallen. Wat gebeurt er? Ik spreek mezelf toe: ademen, blijf rustig… Maar het lukt niet. Een storm van weeën. Ik heb geen tijd om tussendoor te herstellen, het is zo intens. Hoe moet ik dit doen? Benny, help! Alsjeblieft, help!

Ruggenprik

“Een, twee, drie.” Benny probeert te helpen tijdens een wee. “Je hebt geen kans om te herstellen,” hoor ik de verloskundige zeggen. I know! Totale paniek. Ik kan dit niet. Ik wilde bevallen zonder pijnstilling, maar dat gaat niet. Ik ben al op van de zwangerschap. Deze weeën zijn de druppel. En het zwaarste deel moet nog komen. Geef me een ruggenprik!

bevalling angelique

Beeld: Mirjam Cremer/ Pure life geboortefotografie

Klopt niet

Ik zit voorover gebogen op de bedrand. Voel de naald mijn rug in gaan. Ai, dat doet pijn. Gek, dat was bij mijn vorige bevalling niet. Nu moet de verdoving gaan werken, weg met die pijn van de weeën. Maar ik voel alles nog. Mijn benen, de pijn, ik voel het echt. Een wee. Zo veel pijn! Dit kan niet goed zijn.

Zonder verdoving

De anesthesist trekt de naald een beetje terug en plaatst ’m dan opnieuw. Het blijft even heftig, even pijnlijk. De naald zit niet goed. Ik ben al te ver in de bevalling, vertelt de anesthesist, het zal zonder verdoving moeten. Nee, dat kunnen jullie me niet aandoen! Dat kan niet! Ik scheld, ben kwaad op alles en iedereen. En volledig in paniek. Want ik kan niet meer.

 

Ontsnappen

Ik ben zo boos. Het doet zo veel pijn. Ik voel onderdruk, hij komt eruit! Maar ik heb nog niet voldoende ontsluiting. Mijn ademhaling gaat helemaal verkeerd. Ik grijp de hand van de verloskundige en kijk haar indringend aan. Help me met ademen. Ik zie dat ze van me schrikt, maar ik moet iets. Een manier verzinnen om hieraan te ontsnappen.

Persen

Het persen is begonnen. Ik pers mee op de aanwijzingen van de gynaecoloog. Hoe vaak moet het nog? Vijf keer? Tien keer? Geef me
een doel! Er wordt op mijn buik geduwd. Ik pers weer mee. Mijn allerlaatste energie. Wanneer komt hij er eindelijk uit?! “Kom op, je kunt het,” roept Benny. “De laatste keer.”

Ons wonder

Iedereen staat klaar. En ineens is daar het moment waarvoor ik alles gegeven heb. Ik voel de baby eruit komen. In een waas wordt hij op mijn borst gelegd. Ik heb amper kracht om hem vast te houden, maar ik heb het gered. Even voel ik twijfel: wanneer begint hij met huilen? Terwijl ik het denk, zet hij een keel op. De pijn maakt plaats voor geluk. Ik voel alleen maar liefde. Ons wonder Xenn is geboren.’

Mini-biografie

Naam moeder: Angelique
Aantal weken zwanger: 39 weken en 6 dagen
Naam kind: Xenn
Gewicht: 3510 gram
Lengte: 50 centimeter