Bevallingsverhaal: ‘Ze moet nú komen, anders is het te laat’

Martine is ruim 40 weken zwanger als de bevalling eindelijk begint. Als haar vruchtwater breekt, ziet ze dat het niet helder is. Haar man Ivo belt de verloskundige, maar alles gaat opeens heel snel. ‘O nee, daar zijn de persweeën al.’

‘Ik geniet intens van mijn tweede zwangerschap. Ik maak alles veel bewuster mee en sta vaker stil bij wat er gebeurt in mijn lijf. Waar ik de vorige keer last had van vermoeidheid en misselijkheid, voel ik me nu – ik ben inmiddels 39 weken zwanger – prima. Mijn man Ivo en ik zijn onlangs zelfs nog een weekend weggeweest. Hoewel ik soms wat lichte voorweeën heb, houd ik met een bevalling nog geen rekening. Onze zoon Jesper werd pas na 40 weken en 3 dagen geboren. Het is voor mij daarom uitgesloten dat deze baby eerder komt.

Een paar uur later denk ik daar compleet anders over. Ivo en ik liggen net in bed als ik rond half 1 ’s nachts ineens heftige weeën krijg. Ik heb nauwelijks tijd om tussendoor op adem te komen en besef dat de bevalling toch echt is begonnen. Omdat de bevalling van Jesper slechts 6 uur duurde en ik voel dat het nu nog sneller gaat, belt Ivo meteen de verloskundige met de vraag of ze langs kan komen. De verloskundige is echter bij een andere bevalling aanwezig. Ze probeert met spoed één van haar collega’s te pakken te krijgen die kan assisteren bij mijn bevalling. Terwijl we wachten op hulp, horen we vanuit Jespers kamer ineens geroep. Uit het niets staat hij klaarwakker en rechtop in zijn bedje, alsof hij aanvoelt dat er iets aan de hand is. Ivo brengt hem snel naar beneden en zet een filmpje op.

Ik ben in de badkamer als mijn vliezen breken en zie meteen dat het vruchtwater niet helder is. Naar het ziekenhuis wil ik echter niet. Wat als we daar te laat aankomen? Tussen de weeën door pak ik een dweil en maak ik de vloer schoon, zodat de verloskundige het vruchtwater niet hoeft te zien. Dat lijkt onverstandig, maar ik zit zó in het moment van de bevalling, dat ik niet nadenk over de risico’s. Bovendien voel ik aan mijn intuïtie dat het goed zit.

De weeën komen tot een hoogtepunt en hoewel ik ze nog kan wegzuchten, voel ik dat de baby eraan komt. De verloskundige moet nú komen, anders is het te laat! Ik vraag Ivo of hij de verloskundige nogmaals belt, maar op hetzelfde moment krijg ik al persweeën. Ivo twijfelt geen moment en assisteert me tijdens het persen, terwijl hij telefonisch instructies van de verloskundige krijgt. Even voor 1 uur ’s nachts, minder dan drie kwartier nadat de weeën zijn begonnen, beval ik in mijn eigen bed van een blakende zoon: Joris.

“We hebben het helemaal zelf gedaan!”, is het eerste wat ik roep als Ivo onze zoon op mijn borst legt. Een paar minuten lang zijn we alleen maar met z’n drieën. Dan arriveert een collega van de verloskundige. Ze is ronduit verbaasd als ze babygehuil hoort: zo’n snelle bevalling heeft ze nog niet eerder meegemaakt. De verloskundige vermoedt dat de krampen die ik vorige week voelde, al echte weeën waren en ik daardoor al behoorlijk wat ontsluiting had. Als ze Joris onderzoekt, blijkt hij helemaal gezond te zijn. Desondanks moeten we toch nog even naar het ziekenhuis, omdat mijn placenta niet loslaat. Gelukkig is dat bezoek maar van korte duur, want diezelfde nacht mogen we weer naar huis.

Als iemand ons van tevoren had verteld dat we de bevalling zonder verloskundige zouden doen, waren Ivo en ik vast niet zo rustig geweest. Maar alles verliep heel natuurlijk en ging zoals het moest gaan. Er wordt vaak gezegd dat de rol van de vader onderbelicht is tijdens een bevalling. Bij Ivo was daar geen sprake van: als een volleerd verloskundige hielp hij onze zoon ter wereld. Hij was de eerste die Joris vastpakte. Dat zal altijd heel bijzonder blijven.’

Mini-biografie

  • Naam: Martine, Ivo en Jesper.
  • Nooit gedacht:‘Dat Ivo de eerste zou zijn die onze zoon vastpakte.’
  • Duur van de bevalling: 45 minuten.
  • Bevalling in het kort: ‘Snel en bijzonder.’
  • Herstel: ‘Prima, ik was na mijn ziekenhuisbezoek meteen op de been.’

Meedoen met deze rubriek? Mail naar redactie@oudersvannu.nl o.v.v. ‘Mijn bevalling’.

15-12.

Lees meer bevallingsverhalen:

• Laura: ‘Druk op de noodknop, hoor ik ze roepen!’
• Janoeshka: ‘Terwijl ik slaap breken mijn vliezen. Eindelijk, het begint!’
• Nathalie: ‘De paniek slaat toe: ze praten over hem alsof ik een reus krijg’