Mijn bevalling

Bevallingsverhaal: ‘Daar lig ik dan, op de keukentafel’

Geen enkele bevalling is hetzelfde. Toch zijn de emoties vaak wel heel herkenbaar. In onze rubriek Mijn bevalling vertelt een moeder over haar ervaringen. Dit keer het verhaal van Saskia Droog. Ze bevalt tussen de pannen van haar kind.

‘Ik word wakker en moet meteen nodig naar het toilet. Echt opluchten doet het niet, ik hou een zeurend gevoel in mijn onderbuik, alsof ik ongesteld moet worden. Ik besteed er verder weinig aandacht aan. Ik ben toch pas 38 weken zwanger. Dean, onze oudste zoon, kwam  ook niet voor 39 weken.

’s Avonds schrik ik wakker. Ik hoor letterlijk iets knappen, voel nattigheid en weet meteen dat mijn vliezen zijn gebroken. Weeën heb ik nog niet, maar ik bel toch even met de verloskundige. Zij adviseert me om weer te gaan slapen en morgenochtend terug te bellen. Daarna bel ik mijn moeder, die stand-by staat om Dean op te vangen. Ze zegt dat ze eraan komt en neemt ook haar logeerspullen mee.

Meteen daarna krijg ik mijn eerste wee. “Au!” Ik roep het zo hard dat Dean wakker wordt, die natuurlijk meteen wil weten wat er aan de hand is. Marco brengt hem terug naar bed en het lijkt erop dat hij gaat slapen. Ik neem het zekere voor het onzekere en loop naar beneden, zodat Dean zo min mogelijk hoort.

De weeën blijven komen en ik moet over de bank en tegen een muziekbox leunen om ze op te vangen. Ik weet nu al dat dit niet lang gaat duren, dus ik vraag Marco om de verloskundige weer te bellen. Mijn moeder is intussen gearriveerd en ontfermt zich over Dean, die toch weer wakker is. De krampen nemen in rap tempo toe en even denk ik dat ik het in mijn eentje moet gaan doen. Dan komt de verloskundige binnen.

“We moeten naar het ziekenhuis,” zeg ik. Maar de verloskundige wil me eerst toucheren. Ik blijk volledige ontsluiting te hebben. Even voel ik paniek opkomen, want ik wil graag in het ziekenhuis bevallen. Ook omdat er bij Dean uiteindelijk een vacuümpomp aan te pas kwam. Maar het ziekenhuis is een half uur rijden. “Dat gaan we niet meer redden,” zegt de verloskundige.

Ik wil niet boven bevallen, want ik wil niet dat Dean meekrijgt hoe ik pers. De verloskundige vraagt of onze keukentafel sterk genoeg is en laat Marco en mijn moeder een matras naar beneden slepen. Nog geen kwartier later lig ik op de keukentafel te persen, tussen de potten en pannen en met Marco aan mijn zijde. Bizar, maar ik kan er niet lang bij stilstaan. Ik focus alleen op de bevalling.

Na 25 minuten wordt Liam geboren. Wat ben ik blij als Liam op mijn buik wordt gelegd. Dean komt even kijken, maar voor hem is het allemaal nog een beetje onwennig. De volgende ochtend is hij wél uitgeslapen en door het dolle heen. En wij ook.’

Mini-biografie

  • Naam: Saskia Droog (31), Marco (30) en Dean (3).
  • Duur van de bevalling: nog geen 2 uur.
  • Nooit gedacht: ‘Dat ik op de keukentafel zou bevallen.’
  • Bevalling in het kort: ‘Verrassend en sneller dan verwacht.’
  • Herstel: ‘Ook dat ging sneller dan de vorige keer. Na een paar dagen kon ik al best veel dingen in en rondom huis doen.’

Meedoen met deze rubriek? Mail naar redactie@oudersvannu.nl o.v.v. ‘Mijn bevalling’.