Bevallingsverhaal: ‘Mijn moeder puft met me mee’

Bevallingsverhaal: ‘Mijn moeder puft met me mee’

Geen enkele bevalling is hetzelfde. Toch zijn de emoties vaak wel heel herkenbaar. In onze rubriek Bevallingsverhalen vertelt een moeder over haar ervaringen. Dit keer het verhaal van Sjifra. Ze wil graag in het ziekenhuis bevallen, maar ze is nog thuis als ze ineens persdrang krijgt.

‘Mijn zwangerschap verloopt niet helemaal vlekkeloos. De afgelopen negen maanden ben ik constant misselijk geweest en heb ik nauwelijks kunnen eten. Na 37 weken heb ik dan ook weinig energie over. De gynaecoloog begrijpt mijn situatie en prikt een datum om me bij 39 weken in te leiden. Stiekem vind ik zo’n geplande ziekenhuisbevalling best fijn: ik hoef niet te stressen, Tijn kan op tijd door opa en oma worden opgehaald en ik weet precies wanneer ik in het ziekenhuis word verwacht.

Een paar dagen voor de geplande datum stelt de verloskundige voor om me toch nog even te strippen, in de hoop de bevalling spontaan op gang te brengen. Los van wat krampen gebeurt er eigenlijk niets. Na een tweede poging voel ik meteen heftigere krampen, die de hele middag aanhouden. ’s Avonds komen ze regelmatiger, maar omdat ik nog op normale toon kan praten, denkt de verloskundige dat er weinig aan de hand is als ik haar bel. Ze stelt voor dat ik een bad neem ter ontspanning. Dat helpt, want door het warme water nemen de krampen iets af. Met het idee dat ik slechts voorweeën heb, ga ik slapen.

Om kwart voor drie word ik plotseling wakker met hevige weeën. Ik moet ze echt wegpuffen en vraag aan mijn vriend Björn of hij de verloskundige belt. Ze belooft meteen te komen. Ook bellen we mijn ouders zodat ze Tijn kunnen ophalen. Na twintig minuten is iedereen gearriveerd. De verloskundige constateert drie centimeter ontsluiting. Een kleine tegenvaller. Gezien de heftigheid van de weeën had ik gehoopt op meer.

De verloskundige geeft aan dat ik me klaar kan maken voor het ziekenhuis. Björn brengt mijn koffer alvast naar de auto, terwijl mijn moeder bij me blijft om me door de volgende wee te helpen. Dan gebeurt er iets vreemds: ik krijg acute persdrang en denk het hoofdje te voelen. Ik raak behoorlijk in de war. Hoe kan dat nou, ik had toch nog maar drie centimeter ontsluiting? Mijn moeder roept de verloskundige, die me opnieuw toucheert. Mijn drang om te persen is er niet voor niets, want ik blijk negen centimeter ontsluiting te hebben. En dat in amper tien minuten!

‘We blijven hier,’ zegt de verloskundige. Als Björn naar buiten gaat om haar tas halen, breken mijn vliezen en worden de weeën pijnlijker. Gek genoeg raak ik niet in paniek nu we niet naar het ziekenhuis gaan. Integendeel: door alle krampen wil ik vooral dat de baby snel wordt geboren. Wat ben ik blij dat mijn moeder er nu is. Ik kan in haar hand knijpen, ze puft mee en houdt me rustig. Als Björn terug is, neemt hij mijn hand van mijn moeder over. Samen helpen ze me door de weeën heen.

Na een kwartier persen wordt onze dochter Yenthe geboren. Met 2790 gram is ze klein, maar verder is ze helemaal gaaf en gezond. Ze wordt op mijn buik gelegd en kijkt me meteen met grote ogen aan. Wat voelt dát bijzonder, zeg!

Tijn heeft door alle rumoer heen geslapen. Als hij om half zes wakker wordt, loopt hij tegen de kraamverzorgster, de verloskundige én opa en oma aan. Hoewel Tijn nog even moet wennen, is hij blij met zijn zusje. Ook Björn en ik zijn dolgelukkig. De bevalling was heftig en verliep allesbehalve volgens planning, maar nu Yenthe er is, voelen we ons compleet.’

Mini-biografie

  • Naam: Sjifra Meester, Björn Nelissen en Tijn.
  • Nooit gedacht: ‘Dat ik thuis zou bevallen en dat ik dat prima zou vinden.’
  • Duur van de bevalling: ‘Anderhalf uur.’
  • Bevalling in het kort: ‘Kort maar krachtig!’
  • Herstel: ‘Na een paar dagen bleek dat een deel van de placenta was blijven zitten. Het moest in het ziekenhuis weggehaald worden. Mijn herstel duurde daarom een paar weken langer.’

Meedoen met deze rubriek? Mail naar redactie@oudersvannu.nl o.v.v. ‘Mijn bevalling’.

15-7.