Bevallingsverhaal: ‘Bij de eerste wee spring ik uit bed om mijn haar te doen’

Geen enkele bevalling is hetzelfde. Toch zijn de emoties vaak wel heel herkenbaar. In onze rubriek Bevallingsverhalen vertelt een moeder over haar ervaringen. Dit keer het verhaal van Marloes.

‘Mijn eerste bevalling verliep weliswaar snel, maar was zeer stressvol omdat de verloskundige er pas op het laatste moment bij kon zijn. Het had weinig gescheeld of mijn man Yuri had onze dochter Kiki moeten opvangen. Om die reden zie ik een beetje op tegen deze bevalling. Wat als ik alleen met Kiki ben en het wéér zo snel gaat? Toch lukt het me om die gedachte los te laten. Ik ben inmiddels 38 weken zwanger en zit zelfs een beetje te wachten op de bevalling. Wat mij betreft mag de baby komen.

Yuri en ik liggen in bed als ik ineens kramp in mijn buik voel. Ik heb dit nog niet eerder gevoeld en ben meteen alert. Opgetogen zeg ik tegen Yuri dat het misschien wel gaat beginnen. Omdat het ook voorweeën kunnen zijn, besluiten we het even aan te kijken. Na een kwartier voel ik opnieuw krampen en tien minuten later nog eens. Ik heb het gevoel dat dit echt weeën zijn en spring mijn bed uit om mijn haar en make-up te doen. De vorige keer stond ik niet zo fraai op de foto’s na de bevalling en nu ik de kans heb, wil ik er gewoon goed uitzien.

Een uur na de eerste wee brengt Yuri Kiki naar mijn ouders, die om de hoek wonen. Hoewel er geen regelmaat in de weeën zit, bel ik toch naar de verloskundige en vraag ik of ze misschien tijd heeft om langs te komen. Ik voel me lichtelijk bezwaard, want misschien is er niets aan de hand. Toch wil ik het zekere voor het onzekere nemen aangezien het de vorige keer zo snel ging.

Na twintig minuten arriveert de verloskundige. Ook Yuri is weer thuis. De weeën zijn inmiddels toegenomen. Ik ijsbeer een beetje heen-en-weer door de gang om ze weg te zuchten. Toch zijn de krampen niet superheftig. De vorige keer had ik rugweeën, terwijl ik het nu vooral in mijn buik voel. Dit kan ik veel beter verdragen!

Als de verloskundige me toucheert, blijk ik zes centimeter ontsluiting te hebben. Wat weinig, denk ik nog. Ze vertelt er echter ook bij dat het snel gaat en dat als ze mijn vliezen breekt, ik binnen een paar minuten op volledige ontsluiting zit. Omdat ik mijn moeder graag bij de bevalling wil hebben, belt Yuri haar meteen op. Vijf minuten later is ze er en worden mijn vliezen gebroken. De baby blijkt in het vruchtwater te hebben gepoept. Er is echter geen tijd meer om naar het ziekenhuis te gaan, want ik voel meteen dat ik moet persen.

De persweeën zijn vrij pittig, maar ik voel me gesteund door Yuri, mijn moeder en de verloskundige, die me allen aanmoedigen. Ik hoef maar drie keer te persen voordat Lola wordt geboren. Amper twee uur na de eerste wee! Ik ben in de wolken als ik Lola hoor huilen en ze bij me wordt gelegd.

Vanwege het vervuilde vruchtwater moeten we ter controle naar het ziekenhuis. Voordat we vertrekken, komt mijn vader met Kiki langs. Nu kan ze alvast even kennismaken met Lola. Geweldig om te zien hoe lief ze voor haar zusje is. Gelukkig blijkt Lola in het ziekenhuis in orde te zijn en hoeven we maar één nacht te blijven. De volgende ochtend mogen we naar huis en kunnen we gaan genieten van ons gezin.’

Mini-biografie

  • Naam:Marloes Riemen-Zinsmeister en Yuri Riemen
  • Nooit gedacht: ‘Dat het de tweede keer weer zo snel zou gaan.’
  • Duur van de bevalling: 2 uur
  • Bevalling in het kort: ‘Mooi, intiem en ontspannen.’
  • Herstel: ‘Ik heb nog drie nachten last gehad van naweeën, maar na een week was ik weer de oude.’

Meedoen met deze rubriek? Mail naar redactie@oudersvannu.nl o.v.v. ‘Mijn bevalling’.

15-10.