Bevallingsverhaal: ‘De baby is nog niet ingedaald’

Geen enkele bevalling is hetzelfde. Toch zijn de emoties vaak wel heel herkenbaar. In onze rubriek Bevallingsverhalen vertelt een moeder over haar ervaringen. Dit keer het verhaal van Marleen Groot.

‘Het rommelt al een paar dagen in mijn buik. Toch besteed ik er weinig aandacht aan, want ik ben pas zesendertig weken en een paar dagen zwanger. Bovendien trekt het rommelende gevoel na een warme douche vaak weer weg. Maar vanavond niet. Als ik mezelf afdroog, merk ik dat ik de slijmprop ben verloren. Voor het eerst voel ik me onrustig. Zou er dan toch meer aan de hand zijn? Voor de zekerheid gaan mijn vriend Koen en ik op tijd naar bed, zodat we genoeg slaap kunnen pakken. Je weet maar nooit.

Om zes uur ’s ochtends moet ik naar de wc. Na het plassen merk ik dat ik vocht blijf verliezen. Ik ben meteen klaarwakker. Dat is vruchtwater! Mijn vliezen zijn gebroken! Ik roep Koen en vraag of hij de verloskundige belt. Bij de laatste controle bleek namelijk dat de baby nog niet is ingedaald. Als mijn vliezen zouden breken, moesten we meteen contact opnemen. De verloskundige is er om kwart voor negen. Omdat de baby nog steeds niet is ingedaald, adviseert ze ons om naar het ziekenhuis te gaan.

In het ziekenhuis word ik aan een CTG-apparaat gekoppeld. Daarmee wordt de hartslag van de baby gemeten. Verder gebeurt er overdag weinig. Koen en ik lezen wat tijdschriften en doen af en toe een dutje. ’s Avonds komen onze ouders op bezoek. Als zij weg zijn, ga ik douchen en slapen. Vlak voor middernacht word ik wakker. Het begint opnieuw te rommelen in mijn buik.

Om twee uur merk ik dat de weeën regelmatiger worden. Ik maak Koen, die naast me ligt, wakker. Ook waarschuw ik de verloskundige. Ze toucheert me en ik blijk drie centimeter ontsluiting te hebben. De verloskundige vraagt of ik wil douchen. Dat lijkt me wel fijn, ook omdat de weeën steeds heftiger worden. Een uur lang sta ik onder de warme straal die gelukkig wat verzachting biedt. Na het douchen geef ik aan dat ik graag pijnbestrijding wil. Ik krijg een pompje met medicijnen dat ik zelf kan bedienen. Het voelt heerlijk als de pijn een beetje afneemt. Ik val zelfs even in slaap!

Mijn ontsluiting verloopt moeizaam. Om acht uur ’s morgens zit ik pas op vier centimeter. Het pompje wordt uitgezet en de weeënopwekkers gaan aan. Heftig, maar gelukkig krijg ik volop steun van Koen, die meepuft en natte washandjes op mijn voorhoofd legt. De weeënopwekkers hebben effect, want al snel heb ik volledige ontsluiting. Het enige probleem is dat de baby nog altijd niet voldoende is ingedaald. Ook heb ik nog geen persweeën. De verloskundige zegt dat ik een uur lang op mijn zij moet liggen voordat ik mag persen. Dat moet het indalen bevorderen.

Als ik hoor dat ik mag persen, krijg ik nieuwe energie. Eindelijk is het zover! Alleen het laatste stukje is zwaar omdat het armpje van de baby in de weg zit. De gynaecoloog wordt erbij gehaald en hij vertelt dat hij me gaat helpen met de vacuümpomp. Dan gaat het snel: na drie keer persen wordt Daan Joah geboren. Het was een pittige bevalling, maar dat ben ik meteen vergeten als ik naar een geëmotioneerde Koen en onze prachtige zoon kijk. Zelf ben ik diep onder de indruk: ik heb hem maar mooi op de wereld gezet!’

Mini-biografie

  • Naam: Marleen Groot Roessink en Koen Horstman
  • Nooit gedacht: ‘Dat ik een ziekenhuisbevalling zo prettig zou vinden.’
  • Duur van de bevalling: 13 uur
  • Bevalling in het kort: ‘Lang en pijnlijk, maar een geweldige ervaring.’
  • Herstel: ‘Zo’n anderhalve week heb ik wat last gehad van mijn hechtingen. Daarna verliep mijn herstel zeer voorspoedig.’Meedoen met deze rubriek? Mail naar redactie@oudersvannu.nl o.v.v. ‘Mijn bevalling’.15-6