Bevallingsverhaal: ‘Ik hou het niet meer: ik moet persen’

Geen enkele bevalling is hetzelfde. Toch zijn de emoties vaak wel heel herkenbaar. In onze rubriek Bevallingsverhalen vertelt een moeder over haar ervaringen. Dit keer het verhaal van Rianne. Ze bevalt zó snel dat haar vriend er niet op tijd bij kan zijn.

‘Ik wil aanschuiven aan tafel, mijn zoontje Milan en ik eten bij mijn moeder. Ik voel iets nats. Het stroomt… Ik sta op, zeg niks. Behalve Milan zit ook mijn neefje aan tafel, liever geen paniektoestanden. Op de wc zie ik wat ik al dacht: mijn vliezen zijn gebroken. Toch maar mijn moeder roepen: “Heb je een maandverbandje?”

Mijn moeder raakt gestrest. “Spullen pakken, naar huis, de bevalling begint!” Ik blijf kalm. Ik voel geen weeën, geen gerommel, niets. “Laten we eerst eten, dan heb ik iets in mijn maag.” Jarno, mijn vriend, is vrachtwagenchauffeur en rijdt in Duitsland. “Mijn vliezen zijn gebroken, kom maar naar huis.” Hij kan er over een uur of zes zijn. Gelukkig heb ik nog geen weeën.

Ineens voel ik toch steken. Het is half acht. Naar huis fietsen lijkt me niet handig, Milan en ik stappen bij mijn moeder in de auto, mijn schoonzus haalt mijn neefje op. Thuis pak ik de stofzuiger. Dan is het huis schoon als de drukte begint. Mijn moeder doet de afwas en wil de ramen gaan lappen. “Nou nee, mam, dat hoeft nu ook weer niet.”
Au. De pijn wordt heftiger. Ik ga op de bank liggen. Milan kruipt bij me, hij ziet dat er iets is. Ik stel hem gerust. “Mama heeft een beetje buikpijn.”

“Moet je de verloskundige niet bellen?” Goed dat mijn moeder het zegt, ik zou het zo vergeten! De deur gaat open. Diana, mijn tweelingzusje, zij zal bij de bevalling zijn. Ook de verloskundige en de kraamverzorgster arriveren. Ze doen een check: “Vier centimeter ontsluiting.” Het is kwart voor acht. Douchen, dat wil ik. Tijdens mijn vorige bevalling vond ik dat zo fijn. Vanuit de douche hoor ik Milan door de woonkamer stuiteren, hij wordt druk en nerveus. Mijn moeder wil met hem naar haar huis, maar wordt door de kraamverzorgster aan het werk gezet: of ze een kruik kan maken, het gaat vast niet lang meer duren.

Dan voel ik het: een perswee! “Roep de verloskundige, anders wordt de baby hier geboren!” Diana gooit van schrik haar telefoon op de badkamervloer en haalt me met de verloskundige uit de douche. Op de gang hou ik het niet meer. Ik moet persen, nú. De verloskundige helpt me op bed. Ik pers. Binnen één minuut is ze er: Lily Wijnanda, onze dochter. Vernoemd naar de moeder van Jarno, die tijdens mijn zwangerschap is overleden. Oh, wat is ze klein, is het eerste wat ik denk. En wat heeft ze veel haar!

Milan stormt de kamer binnen. “Baby, baby!” Hij heeft meteen een houding van: dit is mijn zusje en ik regel het wel. Diana belt Jarno: “De kleine meid is er, helemaal gezond!” Dan krijg ik Jarno zelf aan de lijn. Hij baalt dat hij er niet bij is. “Zó’n snelle bevalling, daar kan ik toch niet tegenop rijden.” Zelf had ik er met zijn beroep een beetje rekening mee gehouden. Toch is het sneu. Ik zeg hem dat hij voorzichtig moet rijden. Om middernacht hoor ik een deur beneden. Jarno rent onze slaapkamer binnen, eindelijk! Lily ligt naast mij. Jarno omhelst, kust en knuffelt ons. Hij is dolblij. En ik ook.”

Mini-biografie

  • Naam: Rianne Romkes is samen met Jarnoen moeder van Lily Wijnanda en Milan.
  • Nooit gedacht: ‘Dat mijn zoon, die naar oma zou gaan, erbij zou zijn en mijn vriend niet.’
  • Duur van de bevalling: ‘Tweeënhalf uur.’
  • Bevalling in het kort: ‘Anders, heftig, bijzonder en mooi.’
  • Herstel: ‘Een dag later schonk ik alweer koffie in voor de visite, in mijn gewone kleding.’

Meedoen met deze rubriek? Mail naar redactie@oudersvannu.nl o.v.v. ‘Mijn bevalling’.

15-2..