Bevallingsverhaal: ‘Ik voel geluk en verdriet’

Geen enkele bevalling is hetzelfde. Toch zijn de emoties vaak wel heel herkenbaar. In onze rubriek Bevallingsverhalen vertelt een moeder over haar ervaringen. Monique bevalt van haar vierde dochter Claudia.

‘Knoop in mijn maag. Laat alles deze keer alsjeblieft goed gaan. Nog maar een jaar geleden verloren we onze dochter Saskia, na vijfendertig weken zwangerschap. Ik had het HELLP-syndroom. Deze keer gaat alles goed en voel ik me goed, maar toch ben ik blij dat ik morgen word ingeleid. Ze willen geen enkel risico nemen en dat idee stelt me gerust.

De koffer is ingepakt. In alle vroegte komen we aan in het ziekenhuis. Wat een raar idee, nu loop ik hier met mijn koffertje en misschien wordt vandaag onze dochter wel geboren. In de verloskamer wordt het me even te veel. Tot de gynaecoloog komt. “Mooi dat je er bent, we gaan er iets prachtigs van maken.” Na deze woorden voel ik een oerkracht om dit meisje goed ter wereld te brengen.

Wat een verschil met afgelopen weken. Ik voel me hier in het ziekenhuis licht, prettig en veilig. Na het inleiden meten ze al snel weeënactiviteit. Zou ze vandaag nog geboren worden?

Weeën. Mijn man Michel zit verscholen achter z’n laptop. Vind ik niet erg, voor hem is het ook spannend. Ik loop rond, maak een puzzeltje en intussen puf ik de lichte weeën weg.

De-ze-wee-komt-nooit-meer-t’rug. Nog geen twee uur later ben ik al op deze melodie aan het puffen. Mijn buik gaat flink tekeer. Zeven centimeter ontsluiting. De vliezen zijn gebroken en ik hou het bijna niet meer. Ze willen me een antibioticakuur toedienen, omdat ik B-streptokokken bij me draag. Ik word aan een infuus gelegd.

Vanuit mijn ooghoek zie ik iets. Een bedje wordt binnengereden. Ik word misselijk. Onze dochter lag vorig jaar ook in dat bedje naast me, alleen leefde ze niet meer. Diep verdriet overvalt me en ook Michel schiet vol. Onze pijn en de weeënstorm, ze botsen tegen elkaar op. De verpleegkundige legt troostend haar arm om me heen. Dat geeft een goed gevoel. Ze begrijpt ons en het helpt om me te concentreren.

Ik mag persen. Heel graag. Wat een oerkracht.

Het alarm gaat af. De hartslag van ons kind zakt terug. De navelstreng zit te strak om haar nek en ze ziet blauw. “Is alles goed?” Ik blijf het maar roepen. De verloskundige is rustig. Michel probeert me te sussen, maar ik voel dat hij net zo bang is als ik.

Ik mag niet meer persen. Nog voordat ze geboren is, knippen ze de navelstreng om haar nek door. En na de volgende perswee is Claudia er. Helemaal blauw, maar al snel kleurt ze mooi bij. Ze zet het op een huilen en ik doe net zo hard met haar mee. Saskia had er ook bij moeten zijn, gaat door me heen. Maar ik voel ook geluk. Ik hou Claudia dicht tegen me aan. Wat een mooi, lief meisje, wat een wonder , en wat lijkt ze veel op haar grote zussen.’

Mini-biografie

  • Naam: Monique Vlasveld, getrouwd met Michel en moeder van Mariska, Bianca , Saskia (bij de geboorte overleden) en Claudia .
  • Nooit gedacht: ‘Dat ik in mijn verdriet tijdens de bevalling toch zo sterk was.’
  • Duur van de bevalling: 3,5 uur
  • Bevalling in het kort: ‘Mooi, warm, bijzonder en waardevol.’
  • Herstel: ‘Lichamelijk ben ik vrij snel hersteld. Emotioneel is het zwaar, met al die tegengestelde emoties.’

Meedoen met deze rubriek? Mail naar redactie@oudersvannu.nl o.v.v. ‘Mijn bevalling’.