Bevallingsverhaal: ‘Ik voel me ineens best alleen’

Geen enkele bevalling is hetzelfde. Toch zijn de emoties vaak wel heel herkenbaar. In onze rubriek Bevallingsverhalen vertelt een moeder over haar ervaringen. Dit keer het verhaal van Annelien. ze bevalt met vriendinnen Sanne en Marja aan haar bed.

‘Ik heb enorme trek in pizza. Om tien uur ’s avonds maak ik er eentje klaar. ’s Nachts krijg ik last van mijn maag. Aan bevallen denk ik nog niet. Ik ben pas 38 weken zwanger. Mocht het zover komen, dan bel ik mijn vriendinnen meteen. Zij mogen erbij zijn, omdat de vader van mijn kind ontbreekt. Onze relatie ging vrij snel uit nadat ik zwanger werd. We hebben af en toe contact, maar hij is niet bij de bevalling.

Hoe voel je je? appt een bevriende collega me ’s ochtends. Alsof ze het ruikt. Misselijk, een rommelende buik. Ik voel me beroerd en bel de verloskundige.

Mijn bloeddruk is te hoog en ik moet naar het ziekenhuis. Daar constateren ze dat de waarde van mijn bloedplaatjes laag is. Dat kan wijzen op een ontsteking en een mogelijke zwangerschapsvergiftiging. Daar gaat mijn thuisbevalling… Toch ben ik nu liever hier, waar mijn baby en ik goed in de gaten worden gehouden.

Bevallen wordt ineens niet zo makkelijk. Ik heb inderdaad zwangerschapsvergiftiging en de lage waarde van mijn bloedplaatjes kan gevaarlijk zijn bij een eventuele bloeding. Een keizersnede wordt ingewikkeld. Ruggenprik mag niet. Conclusie: zodra ik me goed voel, gaan ze de bevalling inleiden. Dat is sneller dan ik dacht, morgen al!

In no time lig ik aan een infuus en een katheter. Het tegenovergestelde van een romantische thuisbevalling. Dit is zo onnatuurlijk en ik voel me nog steeds beroerd. Ik kan wel janken.

“Je mag naar de verloskamer,” zegt een verpleegkundige tegen me. Raar idee dat ik deze kamer straks met een baby verlaat. Mijn vriendinnen Sanne en Marja zijn er nog niet. Wanneer zal ik ze vragen om te komen? Ik voel me ineens best alleen.

Gelukkig, ze zijn er. Op de monitor zien ze dat ik al snel heftige weeën heb, maar zo ervaar ik het niet. Gelukkig maar. Marja masseert mijn rug. Sanne geeft me slokjes water. Na de middag praat ik nog amper met ze. Ik lig op mijn zij en concentreer me op het wegpuffen.

“Je mag persen,” hoor ik ineens. Ik schrik wakker uit mijn gepuf. Moet op mijn rug gaan liggen met mijn benen in de beugels. Jammer, ik ben meteen uit mijn trance. De hele tijd heb ik geprobeerd de weeën weg te puffen en nu ik mag toegeven, gebeurt er niks.

De gynaecoloog zegt wel honderd keer dat het zo goed gaat. Ik geloof haar niet, want ik pers nu anderhalf uur zonder enig resultaat. Eindelijk krijg ik een knip. Hadden ze dat maar eerder gedaan, want meteen voel ik dat het hoofdje komt. Ik hoor mijn dochter huilen. Bijzonder. Als Ilse even later op mijn buik wordt gelegd, zie ik haar lieve, wijze gezichtje en weet ik meteen: jij hoort bij mij.’

Mini-biografie

  • Naam: Annelien
  • Nooit gedacht: ‘Dat het inleiden me zo mee zou vallen.’
  • Duur van de bevalling: 8,5 uur
  • Bevalling in het kort: ‘Heavy, maar goed te doen.’
  • Herstel: ‘De hechtingen voelde ik nog lang zitten. Pas na twee maanden kon ik überhaupt weer aan fietsen en paardrijden dénken.’

Meedoen met deze rubriek? Mail naar redactie@oudersvannu.nl o.v.v. ‘Mijn bevalling’.

15-1