Bevallingsverhaal: ‘Ik wil niet in de auto bevallen’

Geen enkele bevalling is hetzelfde. Toch zijn de emoties vaak wel heel herkenbaar. In onze rubriek Bevallingsverhalen vertelt een moeder over haar ervaringen. Dit keer het verhaal van Inge. Inge heeft persweeën in de auto op weg naar het ziekenhuis.

‘Het is één uur ’s nachts als ik plotseling wakker word. Normaal slaap ik vrij vast, maar nu moet ik wel drie keer achter elkaar naar de wc. Dat maakt me onrustig. Mijn vorige bevalling begon op deze manier, alleen braken mijn vliezen toen direct. Omdat ik nu nog niets voel in mijn buik, twijfel ik of dit geen vals alarm is. Mijn man Pedro zit nog beneden. Ik roep hem en vraag of hij voor de zekerheid naar bed wil komen. Zo is hij in ieder geval uitgerust als er iets gebeurt.

Pedro is nog maar net boven als ik ineens krampen in mijn buik voel. Ze zijn meteen zó heftig dat ik me niet eens afvraag of dit weeën zijn. Ik weet het wel zeker! Pedro pakt zijn telefoon om de weeën te timen. We zijn lichtelijk verbaasd als blijkt dat ze al om de twee minuten te komen. Pedro belt de verloskundige, die aangeeft dat we meteen moeten komen. Ze zal ons opwachten bij de geboortekliniek waar ik ga bevallen. Tegelijkertijd heb ik mijn moeder aan de lijn en regel ik dat ze Sara ophaalt.

Ik puf mijn weeën weg terwijl ik wacht op mijn moeder. Nu ik van de eerste schrik ben bekomen, kan ik me wat beter op mijn adem focussen. Toch word ik tussendoor afgeleid door Sara, die vanuit haar kamer roept. Balen, ik had gehoopt dat ze door dit alles heen zou slapen. Pedro gaat naar haar toe en legt haar weer in bed. Op dat moment breken mijn vliezen.

Het is inmiddels drie uur ’s nachts en mijn ouders zijn er nog steeds niet. Ik begin me lichtelijk zorgen te maken. Niet alleen ligt de geboortekliniek op een half uur rijden, ook moet ik nog twee trappen naar beneden. Een hele opgave met die weeën! Ik commandeer Pedro om de buren wakker te maken en de babyfoon daar achter te laten. Wonderbaarlijk genoeg slaag ik erin om tussen de weeën door beneden te komen. Op het moment dat we de garage uitrijden, arriveren mijn ouders. Ik roep dat we echt weg moeten en dat het niet lang meer gaat duren. En ja hoor, op de afrit van de snelweg krijg ik persweeën. Ik wil absoluut niet in de auto bevallen en zeg tegen mezelf dat ik moet volhouden. Daardoor lukt het me om maar liefst vier persweeën tegen te houden.

Pedro parkeert de auto voor de geboortekliniek en haalt een rolstoel voor me. Als hij het portier opendoet, ziet hij het hoofdje al. Gelukkig staat de verloskundige paraat. Ze neemt ons mee en als we in de lift staan, doet ze haar handschoenen aan. Ik bedenk me dat ik mijn baby absoluut niet in een lift ter wereld wil brengen. Juist niet nu ik zover gekomen ben! Met al mijn krachten lukt het me om de volgende perswee ook nog op te houden.
Eenmaal boven krijg ik groen licht om te persen. Maar al zou het licht rood, geel of paars zijn, ik kan het écht niet meer houden. Rond vier uur ’s nachts wordt onze dochter Emma kerngezond geboren. Zodra ze op mijn buik wordt gelegd, gaat er een golf van blijdschap door me heen. Al moet ik wel even bijkomen. Ik had gehoord dat een tweede bevalling sneller kon gaan, maar dat het minder dan drie uur zou duren, had ik niet verwacht!’

Mini-biografie

  • Naam: Inge Vaz, Pedro en Sara
  • Nooit gedacht: ‘Dat mijn tweede bevalling zoveel sneller zou gaan dan de eerste. Bij Sara deed ik er 15 uur over…’
  • Duur van de bevalling: 2,5 uur
  • Bevalling in het kort: ‘Snel, maar goed getimed. Bovendien vond ik het een fijne ervaring.’
  • Herstel:‘Los van een paar hechtingen voelde ik me vrij snel weer goed. Alleen de naweeën, die na een dag of drie kwamen, waren vervelend.’

Meedoen met deze rubriek? Mail naar redactie@oudersvannu.nl o.v.v. ‘Mijn bevalling’.

15-5.