vbtb5

Janouschka's bevallingsverhaal

Als Janouschka (31) ruim 39 weken zwanger is, wordt ze ’s morgens vroeg wakker van een raar geluid. ‘Plof! Wat een gek geluid. Half slaperig kijk ik om me heen. Wat was dat? Ik draai me om en doezel weer even weg. Oeps, het is nat tussen mijn benen. Mijn vliezen zijn gebroken.

Klungelen

Wesley vraagt vanuit ons bed wat ik aan het doen ben. Ik sta wat te klungelen met handdoeken in de badkamer. Het water blijft eruit stromen, mijn vliezen zijn echt gebroken. Even later steekt hij zijn hoofd om de deur: ‘En dan roep je me niet eens?’

Advertentie

Geen normale krampen

Ik leg uit dat ik nog geen weeën heb, dus dat hij best weer kan gaan slapen. Ineens trekt mijn buik samen. Oef, was dat iets? Mijn buik voelt anders dan anders. Dit zijn geen normale krampen, dit is een wee. Ik heb gelezen dat die vaak rustig beginnen, maar dat geldt blijkbaar niet voor mij. Een half uur later komen ze al om de vijf minuten. Pittig! Ik vraag Wesley om de verloskundige te bellen.

janouschka's bevalling
Beeld: Mirjam Cremer/ Pure life geboortefotografie

Al drie centimeter

De verloskundige meet mijn ontsluiting. Ik bereid me voor op ‘niks’, dan kan het ook niet tegenvallen, maar ze roept opgetogen dat het al drie centimeter is. Wow, dat is best veel! Tevreden smeer ik wat Zwitsal op mijn handen. Het ruikt zo lekker, naar onze baby die straks in mijn armen ligt.

Verdoving klaarzetten

Wesley staat zich te scheren in de badkamer, de verloskundige is nog even naar huis en ik loop rond. Dit gaat echt snel. Ik hang voorover om een wee weg te puffen. Ik wil ademhalen, maar krijg bijna geen tijd tussendoor. Wesley belt de verloskundige maar weer. Ze is er gelukkig snel. Zes centimeter ontsluiting. We gaan naar het ziekenhuis. Laat ze de ruggenprik maar klaarmaken.

 

Goedemorgen meneer

De rit duurt maar vijf minuten. Bij de ingang van het ziekenhuis duik ik weer voorover: een wee! Er loopt een meneer langs me naar binnen. ‘Goeiemorgen,’ hoor ik mezelf zeggen. Dat slaat eigenlijk nergens op, want ik sta een wee weg te puffen. De weeën komen nu om de twee minuten. Omdat het zo snel gaat, durven ze een ruggenprik niet meer aan. Gelukkig krijg ik wel een pompje met de pijnstiller remifentanil, dat ik zelf kan bedienen.

Aan overgeven

Het bed ligt heerlijk. Lopen is niet meer nodig. Ik puf zacht mee met elke wee. Ze worden heftiger, maar als een bezetene puffen en ademen wil ik niet. De verpleegkundige zegt dat ik me er gewoon aan moet overgeven. Misschien heeft ze gelijk. Bij de volgende wee laat ik me gaan. Ik hoor mezelf, maar het kan me niks meer schelen. Dit voelt inderdaad beter.

Teamwork

Wesley aait met zijn ene hand over mijn hoofd, met zijn andere heeft hij het pompje van de pijnstilling vast. Als mijn hartslag stijgt, drukt hij op de knop. Zijn timing is perfect, de verdoving werkt prima. Ik kan zelfs af en toe even wegdoezelen. Ik voel de baby bewegen en geniet nog even van dat gevoel.

Goeie pijn

Tien centimeter! Ik zou blij moeten zijn, maar er zijn geen persweeën. Wat nu? “Doe maar wat je lichaam aangeeft,” zeggen ze. Persen als je moet persen en rusten als je moet rusten. Op mijn zij liggen, dat helpt ja. Het duurt even, maar de weeën worden steeds pijnlijker. Het is goeie pijn. Ik krijg er energie van en pers mee met elke wee. Nog even volhouden. Ons kind komt eraan!

Wat een ontlading

‘Als je nu nog iets harder perst, krijgen we het hoofdje te zien,’ zegt de verloskundige. “Kom op, je kunt het,” zegt Wesley. Ze coachen me goed. Ik pers met al mijn kracht. “Ja, het hoofdje!” roepen ze. Voordat ik het weet, wordt onze baby op mijn borst gelegd. Onze baby! Wat een ontlading. Bij Wesley biggelen de tranen over zijn wangen. Hier hebben we negen maanden op gewacht. Ik kan alleen maar lachen. Wess is geboren!’

Mini-biografie

Naam moeder: Janouschka
Leeftijd: 31 jaar
Hoeveel weken zwanger: 39 weken
Naam kind: Wess
Gewicht: 3640 gram
Lengte: 52 centimeter