prematuur

Kelley-Joy's bevallingsverhaal: 'Laat dit stoppen. Ze mag nog niet geboren worden'

Kelley-Joy (26) was pas 24 weken zwanger toen haar vliezen braken. 
Ze kreeg weeënremmers en ligt nu 
al een week in het ziekenhuis. Dan krijgt ze slecht nieuws…

‘Draaien en woelen. Mijn kamergenoot slaapt al. Wat een kramp in mijn buik. En de krampen blijven komen. Regelmatig ook. Nee, niet weer!

Veel te vroeg

“Je weeën zijn begonnen, we gaan je spullen pakken en naar de verloskamer.” Shit! Ik wil dit niet! Geef me weeënremmers. Maar dat kan niet meer. Die heb ik vorige week al gehad. Mijn vliezen braken, terwijl ik pas vierentwintig weken zwanger was. Sindsdien lig ik in het ziekenhuis. Laat dit stoppen, ze mag nog niet geboren worden!

Lees meer: wat gebeurt er precies als je vliezen breken?

Wake-upcall

Ik zit met spullen en al in een rolstoel. We sjezen door de gangen en ik bel Tyrone. “Word wakker. Je moet nú hierheen komen!”

Klaarwakker

Daar lig ik weer. In dezelfde kamer als vorige week. “Het kan nog alle kanten op,” zeggen de verpleegkundigen. “Probeer nog wat te slapen.” Slapen, hoe dan? Tyrone stapt de kamer binnen. Oh gelukkig, je bent er! Hij wil iets doen. Eh, wil je dan de weeën timen met de app? Ze komen soms om de zes minuten, dan zit er weer wat langer tussen. Ik dommel af en toe weg. ’s Ochtends zijn ze afgezwakt. Er zit wel veertig minuten tussen. Zie je wel, dit gaat goed. Ze komt nog niet. Lees hier alles over weeën.

Geen goed teken

Daar komen de artsen, ze hebben bloedonderzoek gedaan. Ik heb geen weeën meer, dus het is weer lekker rustig 
allemaal, toch? Oh jee, ze gaan er bij zitten. Nemen duidelijk de tijd voor dit gesprek. Dat is geen goed teken.

Fifty-fifty

Ik heb waarschijnlijk een infectie. De baby moet nú 
worden geboren. Tranen springen in mijn ogen. Het mag nog niet. Ze is nog veel te klein! “Je kan dit,” zegt Tyrone. Hij is zo sterk. Altijd positief. Maar ik zie ook bij hem angst in zijn ogen. Er is vijftig procent kans dat ze het overleeft. Dat is toch niks?

Beeld: Mirjam Cremer/ Pure life geboortefotografie

Alleen maar weeën

De weeën worden weer opgewekt. Mijn zus en mijn schoonmoeder zijn erbij gekomen. Mijn rug doet zo’n pijn. Een wee. En weer een! Ik weet niet waar ik het zoeken moet. Ik lig vast aan de CTG en mag niet bewegen, omdat ze anders de hartslag van de baby kwijt zijn. Ik moet plat op mijn rug liggen. Alles voelt zwaar. Ik heb bijna niet geslapen. Onze baby wordt met vijfentwintig weken geboren. Wat een hel.

Gek van de pijn

Warme doeken in mijn rug. Tyrone naast me. 
De ontsluiting schiet niet op, vijf centimeter pas. De dosering van 
de weeënopwekkers gaat omhoog. Een weeënstorm volgt. Ik word gek! Wiebel met mijn benen en knijp Tyrone in z’n hand. Ik kan en wil niet meer.

De ontsluitingsfase: dit kun je per centimeter verwachten.

Persen? Hoe dan?

Een uur later. Ineens heb ik tien centimeter ontsluiting. Ik mag persen. Maar hoe dan? Geen idee hoe dat moet. Toch gaat het als vanzelf. Ik pers. Ik geef alles. Een paar keer. Tussendoor op adem komen lukt niet, daarvoor heb ik te veel weeën. Daar komt er weer één. Tyrone coacht: “Hou vol, je kunt dit.” Nee. Ik kan het niet meer!

Bang

Paniek om me heen. De gynaecoloog kijkt me doordringend aan: “Haar hartslag daalt, bij de volgende perswee móét ze komen.” Hoe zal ze eraan toe zijn? Ze moet dit overleven. Angst door mijn hele lijf. Ik geef alles.

Kleiner dan klein

Met alle kracht komt ze eruit. Ze wordt opgevangen door de gynaecoloog. Een hoog geluidje. Ze huilt! Even zie ik haar. Piepklein, maar alles zit erop en eraan. Onze dappere Mylena. Of ik haar even wil vasthouden. Ze is zo klein, wat als ik haar pijn doe?

Rollercoaster

Voorzichtig raakt mijn vinger haar kleine lijfje. Ze is helemaal rood. Zo breekbaar. De artsen en nog tien anderen staan in de kamer om haar te onderzoeken. Ze moet meteen naar de couveuse. Na amper een minuut stoppen ze haar in een speciaal zakje. Daar gaan ze, Tyrone gaat erachteraan. Nu begint de rollercoaster pas echt. Maar ik ben zo blij dat je er bent, lieve Mylena.’