marielle bevalling

Mariëlle's bevallingsverhaal

Omdat haar placenta te laag ligt, krijgt Mariëlle (31) een geplande keizersnee. Maar ineens voelt ze toch een wee.

‘Ik staar naar het plafond. Het is midden in de nacht. Naast me ligt Emil diep te slapen. We moeten ons straks melden in het ziekenhuis. Wat staat ons te wachten? Bij Nathan was het de perfecte natuurlijke bevalling. Maar nu? Zo veel risico’s, medisch gedoe. Dit is precies wat ik niet wilde.

Weeën!

Oef. Ineens een kramp in mijn buik. Even later weer eentje. Dit herken ik van de eerste keer. Weeën! Dan is de baby er in elk geval klaar voor, toch? Wat een opluchting. Ik laat mijn hoofd rusten op het kussen en geniet van het moment. Weeën die mijn buik samenspannen, zoals het hoort. Wat een cadeau om dit te mogen meemaken.

Wat een rust

Weeën of niet: de risico’s blijven, dus de keizersnee moet doorgaan. Om zes uur stappen we het ziekenhuis binnen. Wat een rust nog, zo vroeg in de ochtend. Stilte voor de storm. Een verpleegster leidt ons naar de kamer. Fijn om die niet met anderen te hoeven delen, maar echt gezellig is het er niet. Naast mijn bed staat een plastic wiegje voor de baby. Zo kil. Ik leg het lakentje van mijn oma erin. Warm dekentje eroverheen, knuffeltje erbij. Ja, dat is beter. Emil pakt wat foto’s uit mijn tas en zet ze neer. De komende dagen is dit ons plekje.

marielle bevalling2

Beeld: Mirjam Cremer/ Pure life geboortefotografie

Angstig

Ze doen nog wat controles en maken een hartfilmpje. Ik pak de echofoto’s uit mijn tas en kruip dicht tegen Emil aan. Nog even kijken naar dat kleine mensje in mijn buik. Het is zo dubbel. We zijn blij dat hij eindelijk komt, maar ook angstig voor wat komen gaat. De verpleegster komt ons halen, we mogen naar beneden. Ze heeft de nachtploeg afgelost en blijft vandaag bij ons. Ik knijp in Emils hand. We kijken elkaar aan. Oké, daar gaan we.

 

Feestje

In het kamertje voor de OK word ik klaargemaakt voor de keizersnee. Plakkers op mijn borst, bloeddrukmeter om mijn arm. Emil moet naar een andere kamer om operatiekleding aan te trekken. De anesthesist zegt iets over in slaap brengen, mocht het niet goed gaan. Meteen bekruipt me een vervelend gevoel. Ik ga het wel meemaken, toch?

Het duurt lang voordat we de operatiekamer in mogen. Eerst wachten op extra bloed, voor de zekerheid. Misschien moeten ze namelijk door de placenta snijden. Slopende minuten. “Maak je geen zorgen,” zegt de gynaecoloog, “we gaan er gewoon een feestje van maken.” Emil legt zijn handen op mijn buik. Ik praat in gedachten tegen de baby: alles komt goed.

Niet intiem

Eindelijk, we mogen. Ze leggen me op een soort plank en beginnen met de ruggenprik. Wat zijn er veel mensen. Het is zo klinisch allemaal. Geen verloskundige, geen intieme situatie. Het voelt bijna niet als een geboorte. Ik ga mijn kind niet op de wereld zetten, het wordt voor me gedaan. Iedereen neemt zijn positie in. Ze smeren iets op mijn buik. “Hebben jullie al een naam?” vragen ze. “Voel je je goed?” “Weten jullie het geslacht?” “Is het jullie eerste kind?” Hou op! Ik weet dat jullie willen weten of ik nog helder ben, maar stop met die vragen. Ineens gaat het doek omhoog. Ik voel geduw op mijn buik. Het is begonnen. Emil, blijf je bij me?

Welkom!

Ik hoor de gynaecoloog dingen zeggen over snel werken en bloedverlies en dan: “Laat het doek maar zakken.” Hè, ze zijn toch pas net begonnen… Wat een achtbaan, het gaat zo vlug. Onze baby, ik kan hem even zien. Hij huilt. Wat een flinke kerel. Het doek gaat weer omhoog. Twee meter verderop wordt hij gecontroleerd. Ik kan net zien hoe Emil de navelstreng doorknipt. Voordat ik het weet, komt hij aangelopen met onze zoon in zijn armen. Ongelooflijk, alles is goed. Lieve Silvijn, wat ben je welkom!’

Mini-biografie

Naam moeder: Mariëlle
Naam kind: Silvijn
Gewicht: 4100 gram
Lengte: 53 centimeter

8 x dit hadden we willen weten over bevallen