Miro-57

Maud's bevallingsverhaal

Maud (31) is 38 weken en zes dagen zwanger als ze een geplande keizersnee krijgt. En die is behoorlijk beladen.

‘Voel ik nou kramp in mijn buik? Nee, het zal toch niet? Maikel en ik zitten in de auto naar het ziekenhuis. Man, wat een rollercoaster. Ik wil deze baby zo graag vasthouden, maar ik wil nooit meer weeën voelen en aan die eerste bevalling worden herinnerd, want die ging vreselijk mis. Ivar werd geboren, hij zag spierwit. Iedereen was in paniek. Ze hebben hem nog weten te reanimeren, maar er was geen hersenactiviteit meer. We moesten hem laten gaan. Na zes dagen is hij in onze armen gestorven.

Weg vertrouwen

Hij was 4,5 kilo, 54 centimeter en helemaal gezond. Het is zeldzaam, maar de bevalling heeft hem de das omgedaan. Hij heeft te lang zonder zuurstof gezeten. Omdat ik nooit meer natuurlijk durf te bevallen, heb ik bij de tweede een geplande keizersnee gekregen. Zo wil ik het deze keer ook.

Eten helpt

Ik voel me misselijk. Ik moet nuchter blijven. Een ramp als je extreme zwangerschapsmisselijkheid hebt, zoals ik. Eten helpt me normaal de ochtend door.

Miro-38

Beeld: Mirjam Cremer/ Pure life geboortefotografie

Roze of blauw?

In de ziekenhuiskamer rommel ik wat in mijn tas. Het babybedje staat al klaar. Een blauw en een roze mutsje ernaast. We weten nog niet wat we krijgen. Even liggen, hoor. Ik heb toch geen weeën, maar die misselijkheid is niet te doen.

Misprikken

We zijn als eerste aan de beurt, maar het duurt lang. Klamme handjes. Het zal toch wel goed gaan? Het móét goed gaan. Ze komen het infuus zetten. Ik krijg een operatieschort aan. Maar ik ben weer uitgedroogd, zoals zo vaak deze zwangerschap. Mijn aders liggen daardoor te diep, ze krijgen het infuus er niet in. Straks op de operatiekamer poging twee. Hoe laat is het eigenlijk?

 

Teamwork

In het bed rijden ze me over de gang. Het gaat gebeuren.Eindelijk! Maikel loopt naast me. We zijn een goed team samen. Binnen nu en een uur kunnen we hopelijk een gezonde baby vasthouden. Een vrouw in operatiekleding loopt op ons af. “Hallo, ik ben vandaag jullie gynaecoloog.” Huh? Ik ken haar helemaal niet. Waar is dokter Groen? De dame vertelt iets over fuseren en dat dokter Groen vandaag in het andere ziekenhuis werkt. In een waas hoor ik het aan. Maikel wordt witheet. Net bij ons, dit kan toch niet?! Alle spanning komt eruit. Bij Maikel, bij mij. Maar het is niet anders. We moeten het ermee doen.

Gehuil, graag

Mijn ketting moet af; de vlinder met de as van Ivar erin verwerkt. Het is pas de tweede keer dat ik hem afdoe. Ik moet even slikken, maar er is maar weinig tijd om erbij stil te staan. We rijden de operatiekamer in. Wat een spanning. Ik wil zo snel mogelijk gehuil horen!

Actie

Ruggenprik, infuus. Het gebeurt nu snel en goed. Dan word ik op de operatietafel geschoven. Meteen actie. Getrek en gesjor aan mijn buik. Maikel zit achter me. Net als de anesthesist. Die houdt ons op de hoogte: “Dit zit er aan te komen, dit ga je horen.” Zo weten we constant wat er gebeurt.

Gekke geluiden

Ik hoor gekke geluiden. Het wegzuigen van vruchtwater. Het doek wordt naar boven gerold. Zo kunnen we meekijken. Eerst het hoofdje. Dan het ene schoudertje, het andere. Het is een keizersnee, maar dan zo natuurlijk mogelijk. Dat is wat we wilden. Ja! Ons kind wordt nu geboren!

Hij doet het!

Ik hoor Maikel roepen: “Het is een jongetje!” Een klein, gezond roze mannetje wordt voor ons omhoog gehouden. Weg angst. Weg misselijkheid. Hij huilt zo hard. Hij dóét het! Lieve Miro, we hebben je zo veel liefde te geven. Je bent zó welkom!’

Mini-biografie

Naam moeder: Maud
Naam kind: Miro
Gewicht: 3785 gram
Lengte: 54 centimeter