Mijn bevalling - Jolanda

Bevallingsverhaal: ‘Met loeiende sirenes word ik naar het ziekenhuis gebracht’

Geen enkele bevalling is hetzelfde. Toch zijn de emoties vaak wel heel herkenbaar. In onze rubriek Bevallingsverhalen vertelt een moeder over haar ervaringen. Dit keer het verhaal van Jolanda Taekema. Haar vliezen braken na 34 weken aan boord van hun binnenvaartschip.

‘Het is nog vroeg, maar ik ben klaarwakker omdat ik plotseling vocht verlies. Uitgerekend vandaag lig ik niet in mijn eigen bed, maar ben ik aan boord van het binnenvaartschip waar ik met mijn vriend Sieberen op vaar. Tijdens zo’n tocht zijn we altijd een paar dagen van huis. Met de verloskundige heb ik daarom afgesproken dat ik na zesendertig weken niet meer aan boord ga vanwege de risico’s. Omdat ik nu pas vierendertig weken zwanger ben, kwam een mogelijke bevalling nog helemaal niet in me op. Het vochtverlies valt mee en ik heb geen pijn. Sieberen maakt zich echter wel zorgen en hij staat erop dat ik de verloskundige bel.

De verloskundige adviseert me om van boord te gaan. Sieberen en ik meren aan bij de dichtstbijzijnde plaats en takelen de auto van het schip. Het vocht blijft komen en ik word toch wel zenuwachtig. Wat is er aan de hand? In het ziekenhuis word ik onderzocht. De gynaecoloog vertelt dat mijn vliezen zijn gebroken en dat de bevalling is begonnen. Gelukkig heb ik nog geen ontsluiting en mag ik naar het ziekenhuis in mijn woonplaats Zwolle, een uur verderop. Met loeiende sirenes word ik ernaartoe gebracht.

In het ziekenhuis in Zwolle is het afwachten. Hoe langer de baby in mijn buik blijft, hoe beter, vertelt de verpleegkundige. Volgens haar is het goed mogelijk dat de bevalling nog een week op zich laat wachten. Hoewel dit voor mij de eerste keer is, kan ik het me nauwelijks voorstellen. Ik voel dat de krampen in mijn buik toenemen. Dat gaat nooit lang duren.

Het klinkt gek, maar ik maak me geen moment druk om de baby. Volgens de artsen is ons kind aan de kleine kant, maar wel volgroeid. Ook is het een goed teken dat ik geen medicijnen hoef te slikken om de longen te laten rijpen. Wel is de kans op infecties aanwezig nu mijn vliezen al langere tijd gebroken zijn, maar daar krijgen de baby en ik antibiotica voor.

De lichte krampen worden ’s nachts erger. De volgende ochtend blijkt waarom: ik heb twee centimeter ontsluiting. Het begin is er, al kan het volgens de gynaecoloog nog wel even duren. Hij krijgt gelijk: ondanks een fikse weeënstorm zit ik om zeven uur ’s avonds pas op zes centimeter. En er blijkt nog iets aan de hand te zijn. Omdat de baby in een stuit ligt, is de navelstreng uitgezakt en tussen de voetjes van de baby terecht gekomen. Als bij de volgende wee de hartslag daalt, twijfelt de gynaecoloog geen moment en gaat hij over tot een spoedkeizersnee. Tijd om daarbij stil te staan, heb ik niet. Bovendien zijn de weeën zo heftig dat ik alles goed vind.

Met spoed word ik naar een operatiekamer gebracht. Ik krijg een ruggenprik en nog voordat ik er erg in heb, wordt onze dochter Fenna omhoog gehouden. De artsen nemen haar direct mee voor onderzoek. Als de eerste controles goed blijken, wordt ze heel even bij mijn hoofd gelegd. Het voelt allemaal heel onwerkelijk. Onze eerste echte ontmoeting is een paar uur later als ze in de couveuse ligt. We hadden haar nog niet verwacht, maar Sieberen en ik zijn dolgelukkig met onze dochter.’

Mini-biografie

  • Naam: Jolanda en Sieberen
  • Nooit gedacht: ‘Dat ons te vroeg geboren meisje al zo snel een ‘Hollands welvaren’ baby zou zijn.’
  • Duur van de bevalling: 36 uur
  • Bevalling in het kort: ‘Verrassend, heftig, maar ook mooi.’
  • Herstel: ‘Na een paar dagen kon ik al uit bed om een luier te verschonen. Toch heeft het nog wel even geduurd voordat ik volledig hersteld was en me weer fit voelde.’

Meedoen met deze rubriek? Mail naar redactie@oudersvannu.nl o.v.v. ‘Mijn bevalling’.

15-4.