vbtb4

Mireille's bevallingsverhaal

Mireille (28) wil graag thuis bevallen. Maar met 37 weken en 4 dagen krijgt ze zwangerschapsvergiftiging en wordt ze opgenomen in het ziekenhuis.

‘Het loopt altijd anders: als verloskundige weet ik dat maar al te goed. Ik wilde graag thuis bevallen, maar kreeg zwangerschapsvergiftiging. Ik word opgenomen in het ziekenhuis en de bevalling wordt ingeleid. Het is oké, ik ben er klaar voor. Het is midden in de nacht. Ik voel krampen. Om de vijf minuten, volgens de weeënapp. Dat gaat goed. Ik probeer nog wat te slapen.

Beetje meepuffen

Ik word wakker van de kramp. Die is niet heel sterk, maar mijn onderbuik doet wel zeer. George ligt naast me in het extra bed. Ik schud hem wakker en vraag of hij een warme kruik wil halen.

Laatste keer

In de badkamer van het ziekenhuis maak ik een laatste foto van mijn zwangere buik. Gek idee. Au, weer een wee. Vervelend, maar ik kan nog wel praten. Straks komt de gynaecoloog mijn ontsluiting checken. Ik ben benieuwd hoever ik ben.

Warm water

“Drie centimeter,” zegt ze. “Zullen we je vliezen maar breken?” Ja, goed idee. Hoe sneller, hoe beter. Het voelt alsof er iets knapt vanbinnen. Warm water loopt tussen mijn benen. Ik kijk naar de klok. Bijna half acht. Hoe laat zal ik onze baby kunnen vasthouden?

Echt beginnen

Binnen een minuut heb ik al een heftige wee. Dat gaat snel! Dan heb ik vast geen weeënopwekkers nodig. Ik vraag of George mijn moeder wil bellen. Dan kan ze op haar gemak hier naartoe komen.

Niet te doen

Ik stap in bad. Ik heb zo vaak vrouwen weeën zien opvangen in bad. Nu weet ik zelf hoe het is. Bij mij werkt het alleen niet. Ik puf mee met een sterke wee. Daar is mijn moeder. Ik concentreer me op de wee, hij neemt langzaam af. Daarna denk ik: ik wil nú het bad uit.

mireille site

Beeld: Mirjam Cremer/ Pure life geboortefotografie

Niks is fijn

Even tien seconden rust en dan komt er weer eentje. “Wil je de Tens proberen?” vraagt Vivianne. Samen met haar run ik de verloskundigenpraktijk. We kennen elkaar door en door en ik ben blij dat ze bij mijn bevalling kan zijn. “Ja, doe maar,” zeg ik. We hebben van tevoren afgesproken dat ik voor het Tens-apparaat ga als ik pijnbestrijding wil. Na vijf minuten heb ik er al genoeg van. Weg met die plakkers. Niets voelt fijn.

Geen energie

Ik lig op mijn zij en krijg amper rust tussendoor. Om me heen wordt van alles gevraagd: “Wil je wat drinken? Hoe gaat het?” Ik heb geen energie om te antwoorden. Ogen dicht. Een wee! Vivianne masseert mijn rug. Ik grijp Georges hand. We doen het met z’n drieën. Het lijkt wel een soort dans.

Witjes

Hoe overleef ik dit? Kom op, ik moet door! Niemand hoort het me zeggen. Ik heb niet de kracht om hardop te praten. De weeën zijn zo heftig. En ik voel druk. Ik hang een beetje tegen het bed. “Schat, wat ben je witjes,” zegt mijn moeder. Witjes? Ik kijk naar beneden. Er loopt bloed langs mijn benen. Een goed teken! Druk maar op de bel George, misschien ben ik er bijna.

Remmers

De druk is gigantisch. Ik móét persen. Op hoeveel zit ik nu? Vivianne checkt het: tien centimeter! Ik kijk nog snel op de klok: kwart over tien. Het gaat ineens snel. De hartslag van de baby gaat tijdens de weeën omlaag en ze willen bloedonderzoek doen. Checken of alles oké gaat. Het is te zwaar. Ik krijg weeënremmers om de baby rust te geven. Nog niet persen dus.

 

Donkere haartjes

Alle testen zijn in orde. Eindelijk mag ik persen. “Wil je via een spiegel meekijken?” vraagt de gynaecoloog. Ja, dat wil ik. Bij elke perswee geef ik alles. Ik zie een hoofdje met donkere haartjes. Dit moet nog harder, de baby moet eruit. Ik ben er bijna.

Spiegel weg

“Mag ik hem straks aanpakken?” vraagt George aan Vivianne. Ik hou mijn ogen open. Laatste perswee. Ik ga ervoor. Dit laatste stuk hoef ik niet te zien. Ga weg met die spiegel! Voordat ik het weet, houdt George ons kind omhoog. Het is een meisje en wat is ze klein! Onze lieve Jools is er.’

Mini-biografie

Naam moeder: Mireille
Leeftijd: 28 jaar
Naam kind: Jools
Gewicht: 2780 gram
Lengte: 48 centimeter