Bevallingsverhaal: ‘Pas later hoor ik dat de navelstreng om het nekje zat’

Geen enkele bevalling is hetzelfde. Toch zijn de emoties vaak wel heel herkenbaar. In onze rubriek Bevallingsverhalen vertelt een moeder over haar ervaringen. Dit keer het verhaal van Nelleke van der Berg-Kuijt. Ze bevalt van haar eerste kind.

‘Bijna twee weken overtijd. De bevalling moet worden opgewekt. Morgen om half acht moeten we in het ziekenhuis zijn. Een fijn idee, want het lijkt me doodeng als de weeën komen, terwijl ik in mijn eentje thuis ben. Nu mag ik in een kraamsuite bevallen.

Ik wil een jongen. Die bewuste ochtend roep ik tegen Martijn dat we een probleem hebben als het een meisje wordt. Ik vind de naam niet mooi. “We hebben nog alle tijd,” verzekert hij mij. Daar zitten we dan in de auto met achterin de Maxi-Cosi. Met z’n tweeën weg, met z’n drieën terug. Toch wel spannend!

De kraamsuite ziet er picobello uit. Net een echte hotelkamer. Mijn vliezen worden nagenoeg meteen doorgeprikt. Aan het groene vruchtwater zien ze dat de baby erin heeft gepoept. Ben ik even blij dat ik in het ziekenhuis ben!

‘Ik mag aan de wee-opwekkers. Ik kijk tv, Martijn en ik kletsen wat. Als het zo makkelijk blijft, gaan we voor tien kinderen, grappen we. De wee-opwekkers hebben weinig zin, dus ik moet aan het infuus. Langzaam voel ik ze opkomen, die steeds sterker wordende krampen. Braaf doe ik alles wat ik op zwangerschapsgym heb geleerd. Ondanks de slangetjes en draadjes kan ik op een skippybal de weeën goed weg wiebelen. Martijn ondersteunt mijn rug. Dit loopt gesmeerd!

We zijn vier uur verder. Nu voel ik enorme krampen, steken. Dit zijn échte weeën, besef ik. “Ga maar even douchen,” zegt een verpleegkundige tegen mij. Dat sla ik niet af. Ik sta er wel een uur onder, terwijl Martijn de douchestraal op mijn rug richt.

Ik zit op vijf centimeter ontsluiting. Het gaat goed, zeggen ze. Dat wil ik eigenlijk graag zo houden en ik vraag of ze een klein beetje pijnstilling hebben. Ik hoef geen ruggenprik, gewoon een kleine verdoving. Een prik krijg ik, in mijn bovenbeen.

Tv-kijken, een beetje slapen, een beetje brabbelen. Dit voelt zeer ontspannen. Niet veel later voel ik een enorme drang. “Ik moet poepen,” roep ik. “Volledige ontsluiting,” is het antwoord van de verloskundige.

Iemand duwt een karretje naast mijn bed. Gaat het nu echt gebeuren? denk ik versuft. Het persen gaat niet zoals het moet gaan. De weeën zakken weg. Maar ik wil nu doorzetten. Ik lieg door te zeggen dat ik een perswee voel, stiekem doe ik het op eigen kracht. Ze hebben me door. Het infuus wordt weer opgevoerd.

Veel gezichten aan mijn bed, ze halen er een vacuümpomp bij en in de verte hoor ik een stem: “We gaan je inknippen.” Op dat moment ben ik alleen maar blij dat ik niet hoef uit te scheuren. Dat lijkt me veel pijnlijker.

Ik voel iets glibberen en opeens is hij er. Onze zoon Mattias wordt op mijn buik gelegd. Hij zet een keel op. Mijn man is ontroerd. Ik ben ongelooflijk blij met mijn knappe zoon. Later word ik gebeld door familie en allemaal hebben ze het over mijn ‘heftige’ bevalling. Ik heb geen flauw idee waarover ze het hebben. Pas later hoor ik dat de navelstreng om de nek van de baby zat en er grote paniek was uitgebroken. Gelukkig heb ik daar niks van meegekregen!’

Mini-biografie

  • Naam: Nelleke van den Berg-Kuijt is getrouwd met Martijn. Ze zijn ouders van Matthias.
  • Nooit gedacht: ‘Dat Martijn en ik als één team konden samenwerken.’
  • Duur van de bevalling: ‘Vanaf het breken van de vliezen acht uur, vanaf het moment dat ik zelf wat moest gaan doen, vijf uur.’
  • Bevalling in het kort: ‘Voorspelbaar, relaxed en prachtig.’
  • Herstel:‘Door een ontstoken borst heb ik twee dagen langer kraamzorg gehad.’

Meedoen met deze rubriek? Mail naar redactie@oudersvannu.nl o.v.v. ‘Mijn bevalling’.

14-11