Jort deel 1 za 10-09-16-5

Veroniek's bevallingsverhaal

Als Veroniek (29) 41 weken en 6 dagen zwanger is, hoort ze dat de bevalling wordt ingeleid. Iets wat ze nou juist níet wilde.

Als verloskundige zeg ik het zo vaak tegen mijn cliënten: “Je kunt alles nog zo goed voorbereiden, het loopt vaak toch anders.” Dat blijkt ook bij mijn eigen bevalling het geval.

Zo natuurlijk mogelijk

Mijn geboorteplan ligt klaar. Alles is tot in de puntjes voorbereid: ik wil het liefst thuis bevallen, zonder toeters en bellen. Als verloskundige probeer ik vrouwen te stimuleren het zo lang mogelijk vol te houden zonder pijnstilling. Zo natuurlijk mogelijk. Dat wil ik zelf ook.

Klap in mijn gezicht

Ik moet in het ziekenhuis blijven. De bevalling wordt ingeleid. Het voelt als een klap in mijn gezicht. De klinisch verloskundige kijkt me aan en ik schiet vol. Bijna 42 weken heb ik naar mijn bevalling toegeleefd. Niks artsen of monitoren, thuis en alleen mijn vriend Lowis en m’n collega-verloskundige erbij. Bevallen zoals de natuur het bedoeld heeft.

Dag geboorteplan

De gynaecoloog legt uit dat het vruchtwater bijna op is en dat de baby het daardoor zwaarder krijgt. Mijn geboorteplan kan in de prullenbak, ik heb het niet meer in eigen hand. Ik voel me zo machteloos. De tranen stromen over mijn wangen.

Ballonnetje

Ik krijg een ballonnetje ingebracht om de ontsluiting op gang te brengen. Het is de bedoeling dat dat de boel een beetje oprekt. Normaal bouwen de weeën zich daarna rustig op. Niet bij mij. Mijn buik trekt samen. Ik leun voorover. Dit zijn geen harde buiken, dit zijn weeën!
Het voelt superheftig. Ik kijk geschrokken naar Lowis. Als dit pas het begin is, hoe ga ik het dan in godsnaam volhouden?

Storm

Ik adem als een gek, niet als iemand die een cursus hypnobirthing heeft gedaan. Er zit maar een minuut tussen de weeën. Niks lukt. Storm in m’n lijf en in m’n hoofd. Ik heb mijn ogen constant dicht en zit inmiddels in bad. De kraan zo heet mogelijk, ik wil de pijn niet voelen. Lowis sproeit water op m’n rug.

Jort deel 2 zo 11-09-16-39

Beeld: Mirjam Cremer/ Pure life geboortefotografie

Niet aanraken

Ik kan me niet bewegen en wil niet aangeraakt worden. Zelfs niet door Lowis. Van het bad teruggaan naar bed voelt onmogelijk. Ik heb medelijden met iedereen die ooit is bevallen. Mezelf included. Wat is dít zwaar… Er zijn genoeg artsen om me heen, maar ik wil mijn collega
Esther en vraag of ze haar willen bellen.

Pijnstilling

“Probeer het nog even,” zegt Esther bemoedigend. Normaal zit ik op haar plek, zeg ík dat soort dingen. Ik weet wat ze probeert
te doen, maar dit is niet vol te houden. Nu begrijp ik waarom vrouwen om pijnstilling vragen. Ik heb uren geknokt voor vier centimeter ontsluiting. Mag ik alsjeblieft een ruggenprik?

 

Rust

Ik ben op de ok, mijn ogen nog steeds dicht. Ik hoor mensen om me heen. Ze stellen allerlei vragen. Ja, ik ken de risico’s, zet die prik
nou maar. Rust stroomt mijn lichaam in. Ik kan mijn ogen weer opendoen. De pijn is weg, ongelooflijk. De tranen springen in mijn ogen. Ik leef weer!

Bijkomen

Ze brengen me terug naar de verloskamer. Lowis wrijft over mijn hand. Eindelijk mag hij dat. Door de ruggenprik zijn mijn weeën zwakker geworden, maar dat geeft niet. Zo kan ik even bijkomen en de baby ook. Ik lig heerlijk in bed en begin weg te doezelen.

Ons moment

Ik voel druk en heb volledige ontsluiting. Ik mag meepersen. Het gaat snel. Het is zwaar, maar ik vind het geweldig. Elke perswee voelt fantastisch. “Hij heeft blonde sprietjes,” zegt Esther ineens. Lowis is Indisch, wat een grap. “Kom op, nog een keer duwen!” moedigt ze
me aan. Lowis staat klaar om de baby aan te pakken. Eindelijk iets wat wél volgens plan gaat. Daar komt-ie! Het voelt euforisch. Een heerlijk lijfje op mijn borst. Ik kan alleen maar lachen. Onze Jort is geboren!’

Mini-biografie

Naam moeder: Veroniek
Leeftijd: 29 jaar
Hoeveel weken zwanger: 41 weken
Naam kind: Jort
Gewicht: 3515 gram
Lengte: 50 centimeter