Bevallingsverhaal: ‘Weet je zeker dat het geen weeën zijn?’

Bevallingsverhaal: 'Weet je zeker dat het geen weeën zijn?'

Geen enkele bevalling is hetzelfde. Toch zijn de emoties vaak wel heel herkenbaar. In onze rubriek Bevallingsverhalen vertelt een moeder over haar ervaringen. Dit keer het verhaal van Maaike Broeksma. Ze denkt dat ze onschuldige buikkrampen heeft, maar dat blijken weeën.

‘Ik vind het lastig om van mijn zwangerschap te genieten. Ruim tweeënhalf jaar geleden verloren mijn man Rob en ik ons zoontje Senne na 19 weken zwangerschap. Om die reden heb ik nu wekelijks controles. Ik leef van echo naar echo en in de tussentijd zoek ik afleiding in mijn werk. Na 36 weken krijg ik het moeilijk. Wat als het op het laatste moment toch nog misgaat? Van mij mag de baby geboren worden.

Ik ben 38 weken en 5 dagen zwanger als Rob, Jorn en ik thuiskomen na een middag winkelen. We smeren een broodje en net op het moment dat Rob en ik het – toevallig – over de bevalling hebben, voel ik wat krampen opkomen. Ik denk aan het ijsje dat ik eerder vanmiddag heb gegeten, dat is vast verkeerd gevallen.

‘Weet je zeker dat het geen weeën zijn?’ Rob kijkt me vragend aan, maar ik wuif zijn opmerking weg. Zo erg zijn die krampen nou ook weer niet. Bovendien weet ik niet goed wat ik moet verwachten van zo’n bevalling. Jorn kwam na 35 weken met een spoedkeizersnee ter wereld, dus ik heb geen vergelijkingsmateriaal.

Mijn buikpijn gaat maar niet over. Rob zet me onder de douche en besluit om de krampen voor de zekerheid te timen. Ze komen om de 50 seconden. Zou het dan toch? Als we het ziekenhuis bellen, vragen ze of we langskomen. Gezien mijn voorgeschiedenis nemen ze liever geen risico’s. We brengen Jorn naar de buren, waar mijn zwager hem later ophaalt. Ook bel ik mijn zus. De vorige keer – bij Senne – wilde ze graag bij de geboorte zijn, maar omdat ze daarvoor uit Amerika moest overkomen, hield ik dat af. Nu ze na drieënhalf jaar weer in Nederland woont, vind ik het heel bijzonder als ze bij deze bevalling kan zijn.

Terwijl ik nog denk dat mijn buikkrampen door het ijsje komen, blijk ik in het ziekenhuis 6 centimeter ontsluiting te hebben. Dat had ik niet verwacht! Kort daarna beland ik in een weeënstorm. Ik kan niet meer op adem komen en zak wegens een lage bloeddruk weg. Rob grijpt in en dringt aan op een ruggenprik, een optie die we vooraf uitvoerig met de gynaecoloog hebben besproken.

Ik merk meteen dat de ruggenprik werkt, want na een paar minuten neemt de pijn af. Even heb ik de tijd om op adem te komen en dat voelt heerlijk. Een uur later heb ik volledige ontsluiting en mag ik gaan persen. Het voelt wat onwennig en in eerste instantie weet ik niet goed wat ik moet doen. Mijn zus coacht me en zegt dat ik goed naar de verloskundige moet luisteren, die de tip geeft om net te doen alsof ik een duik onder water neem. Dat helpt. Ik had nooit gedacht dat ik dit zou kunnen en nu gewoon een kind op de wereld ga zetten!

Als onze zoon Niel een klein uur later wordt geboren en helemaal gezond is, kan ik alleen maar huilen. Alle onzekerheid en spanning van de afgelopen tijd komt eruit. Ik voel opluchting en blijdschap tegelijk. Na een heel verdrietige periode zijn Rob en ik enorm dankbaar dit te mogen meemaken. Jorn wordt niet veel later door mijn zwager gebracht en komt juichend de kamer binnen. Hij is met recht een trotse broer. Voor ons kan het grote genieten beginnen.’

Mini-biografie

  • Naam: Maaike (33), Rob (34), Jorn (4) en Senne (*).
  • Duur van de bevalling: 5 uur.
  • Nooit gedacht: ‘Dat ik nog op zo’n roze wolk zou komen te zitten.’
  • Bevalling in het kort: ‘Snel, heftig, mooi.’
  • Herstel: ‘Omdat ik koorts had, moest ik nog een nacht in het ziekenhuis blijven. Een dag later mochten we gelukkig naar huis.’

Meedoen met deze rubriek? Mail naar redactie@oudersvannu.nl o.v.v. ‘Mijn bevalling’.