Gianna’s bevallingsverhaal: ‘Als we naar het ziekenhuis waren gegaan, was het een autobaby geworden’

‘Ik was 38,5 week zwanger en had nog nergens last van, er waren geen tekenen dat het ging beginnen. Mijn man ging die avond bij vrienden eten, hij zei nog voor de grap: ‘Het kan zijn dat ik word gebeld door Gianna’.

Vijf minuten later werd hij écht gebeld door mij, want mijn vliezen waren gebroken. Dat was rond 18.00 uur. Ik zei nog dat hij niet hoefde te komen, want het kon nog wel even duren. Maar gelukkig kwam hij wel naar huis.

Rustige start

We belden de verloskundige, die zei dat we het nog even moesten aankijken. Als er iets zou veranderen en de weeën zouden beginnen, moesten we haar weer bellen. Rond een uur of 20.00 kreeg ik de eerste weeën. Dat begon heel rustig, met tien minuten ertussen.

Van tevoren hadden we bedacht om naar het ziekenhuis te gaan, en daar in bad te bevallen. Stel dat er iets mis zou gaan, dan was ik daar in ieder geval.

Lees ook: Bevallen: de eerste fase (ontsluiting)

Weeënstorm

Rond 21.00 uur kwam de verloskundige, ik zat op 1 centimeter ontsluiting. Ze zou weer komen rond 02.00 uur, tenzij we haar eerder belden. Toen kreeg ik rond 22.00 uur een weeënstorm. Ik raakte een beetje in paniek. Het was mijn eerste kind, ik had geen idee hoe het zou gaan voelen.

Tijdens de bevalcursus werd gezegd: als je de eerste wee al heftig vindt, houd er dan rekening mee dat het nog wel tien tot vijftien uur kan duren. Ik dacht: dit ga ik niet nog tien uur volhouden!

Mijn weeën duurden een minuut, tussendoor had ik twintig seconden rust. Ik kon ze niet zittend of liggend opvangen, alleen staand. Mijn man zag niet aan me dat ik in paniek was, ik zat in mijn eigen bubbel. Er was geen contact meer met me te krijgen.

Persweeën

Om 23.00 uur belde mijn man weer de verloskundige. Ze zei dat we het nog even moesten aankijken. Een uur later belden we toch weer, en toen is ze deze kant opgekomen.

Om 00.30 uur was ze hier, en toen was ik al – zonder dat ik het doorhad – persweeën aan het opvangen. Mijn man heeft een filmpje gemaakt toen, en achteraf zie je dat mijn buik zich anders samentrekt. Ik voelde wel dat ik anders moest gaan ademen.

Lees ook: Annemijns bevallingsverhaal: ‘Ik had nooit verwacht dat ik in die houding zou bevallen’

In tien minuten persen

Ik zat op 9 of 10 centimeter. ‘Als je wil, kan je nog naar het ziekenhuis’, zei de verloskundige, ‘maar dat wordt wel een vervelende rit.’ Maar ik kon echt de auto niet meer in, en een bad was geen optie meer. Dus ik ben begonnen met persen.

Staand, naast het bed in onze slaapkamer. Bij de tweede perswee zei de verloskundige: ‘Ze gaat eraan komen!’ In tien minuten persen was Liv er. Ik kon haar zelf opvangen.

Blij met thuisbevalling

Uiteindelijk ben ik heel blij met een thuisbevalling. Als we nog naar het ziekenhuis waren gegaan, was het een autobaby geworden. Ik raakte even in paniek, omdat ik dacht dat het nog urenlang zo heftig zou zijn. Als ik achteraf had geweten dat het vanaf dat moment nog anderhalf uur zou duren, had ik het meer kunnen relativeren.

Gelukkig is het allemaal goed gegaan. Ik ben niet uitgescheurd en hoefde niet gehecht te worden. En het is heel fijn dat je daarna onder je eigen douche kan staan en in je eigen bed ligt.’