Annemijns bevallingsverhaal: 'Ik had nooit verwacht dat ik in die houding zou bevallen'

'In de nacht van donderdag op vrijdag kreeg ik voorweeën. Het was niet heel heftig, het voelde alsof het rommelde. Die vrijdag ben ik nog naar de bieb geweest en ging ik uit lunchen. Ik was 38 weken zwanger, dus dacht dat het nog wel even kon duren.

Naar het ziekenhuis

In de nacht van vrijdag op zaterdag werden de weeën heel heftig. Ik heb een aangeboren hartafwijking, dus ik moest sowieso in het ziekenhuis bevallen. Om 03.00 uur belde mijn vriend naar het ziekenhuis, en we mochten meteen komen.

We hebben geen eigen auto, dus we belden mijn ouders die vlakbij wonen. Mijn vader bleef thuis bij onze dochter van 2,5 jaar, mijn moeder ging mee naar het ziekenhuis.

Relaxed aan de CTG

Rond 04.00 uur waren we er. Daar heb ik eerst aan de CTG gelegen. Ik kon mijn weeën nog prima opvangen, we maakten grapjes en hebben gelachen. Mijn moeder was er nog. Stel dat de bevalling niet doorzette, dan zou zij ons weer terugbrengen.

Lees ook: CTG van de baby tijdens je zwangerschap en/of bevalling

Naar de bevalkamer

Na een halfuur voelde de verloskundige mijn ontsluiting – ik zat al op 6 centimeter. We gingen naar de bevalkamer, ik wilde graag in bad mijn weeën opvangen. Maar toen werden de weeën ineens heel heftig. Het voelde een heel eind om naar die bevalkamer te lopen, helemaal aan de andere kant van de gang.

Vier minuten persen

Eenmaal in de kamer stond ik naast het bed, er zat nog maar een klein laagje water in het bad – en toen voelde ik persweeën. Ik had mijn kleren nog aan. 'Doe maar naast het bed!', zei de verloskundige. Maar ik wilde per se het bed op. We deden mijn kleren uit en ik ben door iedereen het bed opgetild.

Toen ben ik on all fours – op handen en knieën – heel snel bevallen, met vier minuten persen. Ik had nooit verwacht dat ik in die houding zou bevallen, maar het maakte me op dat moment niks uit. Saare was geboren.

Lees ook: Dana's bevallingsverhaal: 'Mijn eerste bevalling was traumatisch, de tweede juist positief'

Mentaal lastig

Het ging heel snel, en dat vond ik heftig. We gingen naar het ziekenhuis met het idee dat het nog wel even zou duren – ik zou al blij zijn als ik op 2 of 3 centimeter zou zitten. En toen was het ineens 6 centimeter, en een kwartier later was ze er al. Toen ze geboren werd, zei de verloskundige: 'Pak haar maar aan!' Maar ik kon niks, ik was de weg kwijt omdat het zo snel ging.

Ze is om 04.44 uur geboren, om 06.30 uur waren we weer thuis. Mijn oudste heeft er niks van meegekregen, ze werd wakker en ze had ineens een zusje. In huis hadden we nog niet alles klaar, ik had nog niet alle wasjes gedraaid en we hadden nog niet genoeg kleertjes.

Het ging onverwacht snel. Dat is op zich fijn, en achteraf ben ik daar heel dankbaar voor. Maar mentaal heb ik dat wel lastig gevonden, zeker in de kraamweek. Pas een paar dagen later kwam het besef: ze is er gewoon.

Lees ook: De kraamweek: wat kun je verwachten?

Vernoemd naar overleden zus

We hebben er veel over gepraat, met mijn partner en met mijn moeder. Het was helemaal niet de planning dat mijn moeder bij de bevalling was, maar het was wel heel bijzonder.

Eigenlijk zou ik nog een zus hebben, Sara, maar zij is vlak voor de bevalling overleden in de buik van mijn moeder. We hebben onze dochter vernoemd naar haar. Mijn moeder had tranen in haar ogen toen ze dat hoorde.'