‘Louis! Doe die deur open ... schatje ... gewoon dat ding omdraaien!’ Er klinkt wat gemorrel. Op de juiste plek, volgens mij. Ja! Goed zo! Daar! Ja! Achter mij zucht iemand hoorbaar.
Helemaal zelf
De rij groeit. Natuurlijk groeit de rij. We staan in een groot warenhuis waar op de bovenste verdieping (waarom altijd op de bovenste verdieping?) een hele rij wc’s is. En dus ook een hele rij wachtenden staat met volle blazen en haast. De meeste mensen kijken op hun telefoon, maar registreren ondertussen feilloos dat ik degene ben die alles ophoudt.
Mijn zoontje van 3 is net voor het eerst helemaal zelf naar de wc gegaan. Dat wilde hij graag, dus pakte ik braaf de wc ernaast. En hij heeft, trots en zelfstandig, de deur van de wc van binnenuit op slot gedraaid. Het probleem is nu alleen dat hij het slot niet meer opendraait.
Lees ook: Zindelijkheidstraining: in drie stappen succesvol zindelijk
Wenkbrauwpincet
‘Louis, mama is hier hè’, zeg ik opgewekt. Ik wil hem het gevoel geven dat alles oké is. Ik graai in mijn grote, troeperige, tas. Ik trek mijn portemonnee eruit en pak een muntje om het slot van buitenaf open te draaien. Het muntje past niet. Ik pak een ander muntje. Dat past beter, maar het slot wil niet meedraaien.
Ik pak de huissleutel, ik probeer het met een roze wenkbrauwpincet en met een oogpotlood. Waarom pak ik een oogpotlood? Wat denk ik dat dit gaat doen? Ik probeer het tenslotte maar gewoon met mijn vingers. Dat lukt ook niet.
De boel ophouden
Ondertussen hoor ik daarbinnen wat gestommel. Wat woordjes. Hij lijkt ... prima. Hij zit daar waarschijnlijk gewoon. ‘Je moet het slot opendraaien, lieverd! Doe maar!’, roep ik nog maar een keer. Louis komt niet echt in beweging.
Achter me wordt het onrustig. Ik voel het meteen. Het is dat bekende gevoel dat je als moeder de boel ophoudt. Dat alles vertraagd door jou. Dat mensen wachten totdat jij uit de weg bent.
Lees ook: 10x waar je niet aan denkt bij het kindveilig maken van je huis
Muizenstapjes
Ik ken dit gevoel zo. Op een openbare trap, als iedereen erlangs wil, maar moet wachten omdat jouw peuter in muizenstapjes naar beneden loopt.
Bij het pakken van de bus, wanneer ik mijn tweepersoons kinderwagen nét niet soepel omhoog getild krijg, een kind aan mijn hand heb dat weigert mee te werken en mijn tas ondertussen van mijn schouder glijdt, terwijl de chauffeur al zuchtend in zijn spiegel kijkt.
Volle poepluier
Of in een lunchtent waar mijn kinderen ineens besluiten dat rennen ook een vorm van zitten is en ik ze probeer te corrigeren, maar toch een blik van mijn buurman krijg, die geconcentreerd probeert te werken op zijn laptop.
Of met een volle poepluier die niet kan wachten, op een plek waar niemand heeft bedacht dat dat soms gebeurt. Altijd krijg ik datzelfde gevoel: schiet op. Los het op. Houd de boel niet op.
Lees ook: Lauren neemt de trein: ‘Poep op zijn broek, poep op mijn mouw, en de trein hobbelde vrolijk verder’
Goedmaken
‘Mag ik eens kijken?’, zegt ineens iemand achter me in de rij. Ze stapt uit de rij. Pakt een muntje. Draait. Klik. De deur gaat open. En daar staat hij. Niet in paniek. Niet huilend. Gewoon, bij de wc-rol. Overal ligt wc-papier. Hij heeft de hele rol losgetrokken. ‘Mama, kijk’, zegt hij geboeid, terwijl hij het laatste stukje wc papier lostrekt.
Ik lach net iets te hysterisch. Ik bedank de vrouw, en pak mijn zoon op. En terwijl ik de wc uit loop, voel ik de ogen van iedereen uit de rij in mijn rug prikken. Alsof ik iets moet goedmaken. Alsof ik moet laten zien: het loopt weer door hoor, mensen. Ik heb alles weer onder controle. Voor nu.
Meer columns van Lauren lezen? Dat kan hier.
