De fysio kraakt eerst mijn rug. ‘Krak, krak.’ ‘Zo’, zegt hij tevreden. ‘Die rug hebben we gehad.’ Daarna duwt hij nog wat in mijn nekspieren en steekt vervolgens een heel dun naaldje in mijn kaakspier. ‘Er is eigenlijk niks mis met jouw spieren of houding’, concludeert hij. ‘Oh.’
‘Jouw hele systeem staat gewoon te veel áán. Je moet meer ontspannen. Meer rust nemen. Even niks. Tijd voor jezelf.’ Hij geeft me oefeningen mee én de opdracht om elke dag tien minuten in stilte te mediteren om mijn zenuwstelsel te kalmeren. Tien minuten.
Even helemaal niks
De volgende ochtend besluit ik het serieus aan te pakken. Ik bereid alles goed voor; ik zet eten klaar, drinken, fruit, iPads, dekentjes, alles. ‘Luister’, zeg ik streng tegen mijn kinderen. ‘Ik ben héél even boven. Jullie hebben nu alles. Laat mama tien minuutjes met rust, want ik moet een oefening doen en dat lukt niet als ik gestoord word. Daarna ben ik er weer. Dus me even niet storen dan hè?’
Ze knikken. Ik vertrouw het helemaal. Want, hoe moeilijk kunnen tien minuten nou helemaal zijn? Ik laat een warm bad vollopen, draai het licht zacht en zet een meditatie aan. ‘Adem rustig in’, zegt een kalme vrouwenstem. ‘En adem langzaam uit.’ Ik zak langzaam in het water. ‘Voel hoe je lichaam zwaarder wordt. Ontspan je schouders. Je hoeft nu even helemaal niks.’
Lees ook: Meer rust met mindful ouderschap: tips en tricks van een expert
Mama, help
Ja hoor. Ik begin zowaar iets van ontspanning te voelen. Dan hoor ik in de verte: ‘MAMAAAAAA!’ Ik probeer het nog te negeren. ‘Mamaaa, waar zijn de beschuiten?’ ‘In de kast!’, roep ik terug. ‘Voel hoe jouw lichaam één wordt met het ritme van je ademhaling.’ ‘Ja maar ik kan er niet bij!’, gilt mijn middelste dochter nu. ‘En ik wil hagelslag!’ ‘Ja, ik kom zo!’
‘Laat alle spanning rustig van je af glijden’, zegt de stem. Precies op dat moment verschijnt mijn jongste ineens naast het bad met zijn T-shirt half over zijn hoofd. ‘Mama, help!’ Hij zit vast. Tegelijk roept nummer twee vanuit beneden: ‘Ik heb heel veel honger!’ ‘Hoe dan?’, roep ik terug. ‘Jullie hebben letterlijk net ontbijt gehad!’
Adem in, adem uit
‘Je bent verbonden met alles om je heen’, fluistert de meditatiestem. Dat klopt helaas wel ja. Mijn jongste besluit vervolgens gewoon bij mij in bad te stappen. Nog geen vijf seconden later verschijnt nummer één. ‘Oooo lekker, bad!’ En hoppá. Die stapt er ook in.
Er is nu nauwelijks nog plek voor mijzelf. ‘Adem in, adem uit.’ Nummer twee verschijnt met een mueslibol in haar hand, ziet een vol bad en besluit ook zonder overleg in te stappen. Binnen twintig seconden ontstaat er ruzie. ‘Hij zit tegen mij aan!’ ‘Het water is te warm!’ ‘Ik wilde naast mama!’ ‘Mama, ze doet irritant!’ ‘MAMAAAA!’
Lees ook: Mindfulness voor kinderen: simpele oefeningen voor meer rust
Een drijvende mueslibol
Ik zit klem tussen drie natte kinderen, een drijvende mueslibol en een stem die op de achtergrond nog steeds zachtjes zegt: ‘En als je wordt afgeleid, breng je aandacht dan rustig weer terug naar je ademhaling.’
Tien minuten. Dat was alles wat ik vroeg. En toch denk ik dat die fysio ergens wel gelijk had. Mijn systeem staat inderdaad altijd aan. Maar dat geldt eerlijk gezegd ook voor mijn kinderen.
Meer columns van Lauren lezen? Dat kan hier.
