Naam: Kim Jacobs
Beroep: contentcreator
Hoeveelste kind: derde
Instagram: @kimjacobs
‘Mijn relatie is tijdens de zwangerschap van mijn tweede kind op de klippen gelopen. Ik was 30 toen de tweede werd geboren en vanaf dat moment was het een groot meidenhuis.
Inmiddels heb ik een nieuwe relatie. Toen de wens voor een kind ontstond, was ik vrijwel meteen zwanger. Ik voelde het aan heel mijn lichaam. Ik had niet verwacht dat het zó snel zou gaan; het voelde als een wonder.
Vertellen aan de kinderen
We hebben bewust lang gewacht met het delen van het nieuws aan de kinderen. Ik heb twee dochters en mijn partner heeft twee kinderen. We wilden eerst even samen hiervan genieten, samen de echo’s doen en het eerste trimester afwachten. We hebben pas met zestien weken verteld dat ze een broertje krijgen.
Het was ook wel grappig, want veel mensen bij de verloskundige en bij de echo’s zeiden: ‘Oh jeetje, nog steeds voor jezelf? Wat bijzonder, dat horen we niet vaak’. Het was eigenlijk best lekker om de eerste tijd nog even samen te genieten in onze eigen bubbel. Een ander groot voordeel is dat de kinderen nu niet meer zo lang hoeven te wachten.
Ze waren namelijk superenthousiast toen ze het hoorden en direct helemaal verliefd. Nu krijgen we elke keer de vraag: ‘Hoelang duurt het nog? Wanneer komt de baby? Komt de baby al bijna?’ Nu kunnen we gelukkig zeggen: ‘We zijn bijna op de helft’.
Misselijkheid in het eerste trimester
Tijdens mijn eerste twee zwangerschappen ben ik totaal niet misselijk of ziek geweest, maar bij deze zwangerschap heb ik dat anders ervaren; dit had ik echt nog nooit meegemaakt. De eerste week voelde ik me nog prima en dacht ik: laat maar komen, hartstikke leuk. Maar daarna ben ik acht weken lang extreem misselijk, beroerd en moe geweest.
Ik dacht echt: jeetje, dit ken ik helemaal niet van mezelf. Ondertussen had ik natuurlijk ook de zorg voor mijn twee andere kinderen en was het ontzettend druk thuis. Alles bij elkaar vond ik het eerste trimester lichamelijk dan ook best pittig. Gelukkig verdwenen deze klachten na twaalf weken en inmiddels voel ik me weer goed.
Lees ook: Zwangerschapsmisselijkheid: wat helpt echt?
Een sterk gevoel voor een jongen
Ik voelde me deze zwangerschap heel anders en had al snel het vermoeden dat het een jongetje zou zijn. Tijdens de 13 wekenecho vroeg ik voorzichtig of er al iets te zien was. Hoewel ze het eigenlijk nog niet mocht zeggen, vertelde de echoscopiste dat het kind er perfect voor lag voor de nub-theorie. De echoscopiste gaf ons een foto van ons kind mee waarop de nub goed zichtbaar was.
Het was overduidelijk: de hoek waaronder de geslachtsorganen groeiden, wees direct op een jongen. Bij de pretecho met vijftien weken werd ons vermoeden definitief bevestigd. De echoscopiste kon er niet omheen: het is echt een mannetje. We zijn daarna ook gelijk in de jongensnamen gedoken.
Verbouwing in huis voor een babykamer
Er is behoorlijk wat werk aan de winkel voor de babykamer. We wonen hier namelijk op het drukste moment met z’n zessen. Hoewel we erg ruim wonen en iedereen een eigen kamer heeft, betekent dit ook dat we eigenlijk geen kamer over hebben.
Daarom hebben we besloten om op een grote overloop een nieuw kamertje te bouwen. Inmiddels hebben we bouwtekeningen gemaakt, alles in huis gehaald en zijn we druk bezig met het bouwen van de wand.
Rustig op weg naar de bevalling
Ik heb twee heel fijne thuisbevallingen gehad die erg snel zijn verlopen. De eerste keer vond ik het nog heel spannend. Bij de tweede bevalling wist ik wat ik kon verwachten en ging ik er totaal ontspannen in.
Omdat die ervaring zo vlot en ontspannen was, kijk ik nu heel rustig uit naar de volgende bevalling. Natuurlijk weet je nooit hoe het precies zal lopen, maar ik sta er nuchter in: het moet tegen die tijd toch gebeuren en linksom of rechtsom komt het vast wel goed.
Lees ook: Thuis bevallen: dit zijn de voor- en nadelen
Betere ochtendroutine
Met een kind op komst zal het thuis nog drukker worden. Om hierop voor te bereiden, ben ik nu al bezig met het beter organiseren van de ochtendroutine. Het wordt vast een drukte met twee kinderen op de basisschool en een baby die overal mee naartoe moet. Gelukkig is het voordeel bij mij dat het leeftijdsverschil tussen de kinderen telkens vijf jaar is, waardoor de oudsten echt al kunnen meehelpen.
Ik bereid me nu al voor door ’s avonds de broodtrommels klaar te maken en de kleren klaar te leggen. Ik stoom de kinderen nu al een beetje klaar door ze te leren bepaalde dingen zelf te doen, zoals elkaars haar doen. Zo hoop ik straks makkelijker de baby mee op sleeptouw te kunnen nemen.
Uitkijken naar de baby
Ik kijk er enorm naar uit om te zien hoe dit kindje eruitziet. Mijn ervaring is dat je een kind weliswaar heel lang in je buik draagt en daar al een bepaald gevoel bij hebt, maar het moment dat je hem of haar voor het eerst echt ziet, blijft een ontzettend bijzondere ontmoeting.
Vooral die eerste aanblik van het gezichtje en de ontdekking van hoe het kind er werkelijk uitziet, is prachtig. Het grappige is dat je dat beeld na een dag al niet meer vergeet; je weet na die eerste 24 uur eigenlijk al niet beter meer. Die eerste ontmoeting vind ik altijd zo’n mooi moment, daar kijk ik nu al echt naar uit.’
Meer interviews lees je in ons dossier Een buik vol.
