Ruben (44): ‘Had ik er maar eerder voor gekozen echt aanwezig te zijn bij mijn dochter’

‘Toen mijn dochter (inmiddels 15 jaar oud) geboren werd, realiseerde ik me dat alles voorgoed veranderd was. Ik was diep geraakt door de bevalling, de ontmoeting met mijn eigen kind en door haar daarna vast te houden.

Het was heel mooi: ik was verwonderd en werd overspoeld door liefde. Zoiets had ik nog nooit meegemaakt. Nu weet ik dat ik toen helemaal aanwezig was in het moment, dat besef had ik toen nog niet.

Betrokken vader

Wel voelde ik heel sterk dat ik een betrokken vader wilde zijn. Alleen had ik in de eerste jaren geen idee hoe dat moest. Ik werkte vijftig uur per week vanuit de gedachte daarmee verantwoordelijkheid voor mijn gezin te nemen. Daardoor was ik er vaak niet, en ook als ik er fysiek wel was, was ik er in gedachten vaak niet bij.

Mensen zeggen altijd: geniet van die eerste jaren, ze zijn zo snel voorbij. Maar hoe doe je dat als je niet weet hoe je dat doet?

Lees ook: De eerste duizend dagen na conceptie zijn cruciaal voor je kind: zo zit dat

Meer aanwezig zijn

De realisatie dat ik meer aanwezig wilde zijn als vader, letterlijk en figuurlijk, kwam nadat mijn ex en ik uit elkaar gingen en we in eerste instantie voor co-ouderschap kozen. Ineens moest ik dingen doen die ik daarvoor niet deed en helemaal niet kon, zoals haren kammen of uit de klit halen.

Op momenten dat ik haar ophaalde of wegbracht, voelde ik een diep verdriet. Altijd vroeg ik me af: ben ik er wel echt geweest?

Te veel in mijn hoofd

Een vriendin tipte me een themadag voor mannen met als thema ‘Afwezige vaders, verloren zonen’. Ik ben altijd bezig geweest met persoonlijke ontwikkeling en het vaderschap heeft die behoefte versterkt.

Tijdens die bijeenkomst viel het kwartje: ik zag dat ik er fysiek was voor mijn dochter, en toch vaak afwezig was omdat ik te veel in mijn hoofd zat. Ik was een afwezige vader. Ik zag mijn kind wel, maar ik zag haar ook weer niet.

Dat was een belangrijk keerpunt. Al die tijd was mijn dochter een kleine boeddha geweest die het me voordeed en nu pas zag ik het.

Ik heb opnieuw leren spelen en nadenken over wat voor vader ik wilde zijn. Daarvoor moest ik het verleden aankijken, voelen en in de spiegel kijken. Mezelf echt leren kennen en doorgronden.

Lees ook: Aanstaand ouderschap, wat is belangrijk om nu al met je partner te bespreken?

Goede band

Inmiddels zie ik mijn dochter om het weekend. We hebben een goede band. Ik stem me zo goed mogelijk af op mijn dochter als we samen zijn en zorg ervoor dat ik onze tijd samen zo aanwezig mogelijk benut.

Ik probeer echt betrokken te zijn, haar te leren kennen, een band met haar te hebben en tegelijkertijd haar steun te bieden en haar de wereld te laten zien.

Rijp voor ouderschap

Achteraf gezien had ik het fijn gevonden als ik meer rijp was geweest voor het vaderschap.

Ik had er vaker willen zijn in die eerste jaren. Toch kan ik daar vrede mee hebben, omdat mijn mindset is veranderd. Voorheen voelde ik het zwaard van Damocles op mijn schouders en kon ik denken: straks is ze 16 of 17 jaar en dan heeft ze me niet meer nodig. Nu besef ik dat het anders zit.

Lees ook: De redactie tipt: de beste boeken voor (aanstaande) vaders

Vader voor altijd

De vaderrol is er voor altijd. Een vader moet meegroeien met zijn kind, verschillende fases vragen een andere rol.

Het had me geholpen als ik veel eerder in gesprek was gegaan met andere vaders en ze vragen te stellen als: hoe doe jij het en hoe voel je je daarbij? Wat voor een vader wil je zijn? Ik zocht het zelf uit en probeerde me te meten en vergat om plezier te maken.

Inmiddels ben ik vrijer en meer onbevangen geworden, dat gun ik iedere (aanstaande) vader. Het vaderschap is een compleet nieuwe fase, het is groots en het is mooi als je dat vanaf dag één bewust meemaakt.’

Ruben heeft er zijn missie van gemaakt andere vaders te inspireren om net als hij meer aanwezig te zijn. Je kunt hem volgen op LinkedIn.