‘Ik ben niet in Nederland geboren en kwam tot voor kort regelmatig nog in mijn geboorteland. Ik heb daar dus ook nog wat vrienden. Met een vriendin van daar besluit ik samen op vakantie te gaan naar een zonnige bestemming. Haar vriend en een vriend van hem sluiten ook aan.
We hebben een heerlijke week met z’n allen. Na die vakantie vlieg ik door naar mijn geboorteland, waar die vriend ook woont, om daar in de zomermaanden te verblijven. Ik doe dat vaker, want ik kan op afstand werken.
Zonder verwachtingen
Ik voel me in eerste instantie totaal niet aangetrokken tot die vriend, maar toch hebben we het gezellig en brengen we de hele zomer samen door. We belanden meerdere keren samen in bed. Het is luchtig, zonder verwachtingen. In het weekend voordat ik terug naar Nederland vlieg, kom ik erachter dat ik zwanger ben. Door de spiraal heen. Ik kan het nauwelijks geloven.
Lees ook: De derde bleek een tweeling, en nu krijgt Carlijn (31) ondanks een spiraal nog een vijfde kind
Alleen maar huilen
Ik ben in shock, maar daaronder zit ook blijdschap. Ik heb altijd een kinderwens gehad en heb er nu helemaal geen moeite voor hoeven doen. Het voelt bijna wonderlijk. Alleen moet ik het nu nog aan mijn vakantieliefde vertellen. Als hij langskomt, kan ik alleen maar huilen. Het kost me alles om het eruit te krijgen. Wanneer het eindelijk lukt, reageert hij vrijwel niet. Zijn gezicht zegt genoeg: dit is niet wat hij wil.
Na een gesprek met zijn moeder komt hij bij me terug: hij vindt het iets moois en wil graag vader worden. Ik voel enorme opluchting, ook al had ik hoe dan ook voor het kind gekozen. We praten dat hele weekend over praktische zaken en leren we elkaar op een diepere manier kennen.
Lijst met voorwaarden
Ik vlieg terug naar Nederland, maar twee weken later ga ik terug naar het vakantieland. Die vlucht stond toevallig al veel eerder geboekt, maar kwam nu dus heel handig uit om alles verder te kunnen bespreken. Hij zegt dat hij een actieve rol wil spelen in het leven van ons kind, juist omdat zijn eigen vader afwezig was. Tegelijkertijd presenteert hij een lijst met voorwaarden: ons kind moet gedoopt worden, ik moet in zijn land bevallen, ons kind krijgt zijn achternaam. Ik denk: we zien wel.
Terug in Nederland laat hij me weten dat hij niet wil dat ik nog vlieg. Dat zou slecht zijn voor de baby. Zelf naar Nederland komen is ingewikkeld, zegt hij. Ik smeek hem om bij de 20 wekenecho te zijn. Met veel moeite komt hij. Tijdens de zwangerschap is hij niet echt betrokken en stelt weinig vragen. Ik praat zijn gedrag goed. Hij is gewoon niet zo emotioneel, houd ik mezelf voor.
Lees ook: Aanstaand ouderschap, wat is belangrijk om nu al met je partner te bespreken?
Hoort niet
Wanneer ik ga bevallen, vliegt hij alsnog naar Nederland. Maar bij de bevalling is hij niet aanwezig. Dat hoort niet, vindt hij. Mijn zus is er gelukkig wel bij en ik beval in een paar uur van een gezond kind. In de kraamweek doet hij zijn best. Hij helpt, is zorgzaam, en ik voel me gerustgesteld. Zie je wel, denk ik. Nu de baby er is, komt het goed.
Op de laatste dag van de kraamweek vertrekt hij weer. Ik ga met mijn baby vijf weken naar mijn ouders. Daarna vlieg ik naar hem toe, om te kijken of we samen een gezin kunnen vormen.
Ouderwets
We huren een appartement en betalen allebei de helft. Mijn woning in Amsterdam houd ik aan en betaal ik zelf. Al snel merk ik dat hij heel erg controlerend is. Ik moet me aan zijn regels houden. En die zijn heel ouderwets.
Hij verwacht bovendien elke avond eten op tafel en draagt niets bij aan de zorg voor ons kind. Als ik voorstel een spelletje te doen, eropuit te gaan of samen een serie te kijken, wijst hij dat meestal af. Hij is negatief en stil. Zelfs tijdens het eten zegt hij weinig. Ik voel me eenzaam en totaal niet gesteund.
Lees ook: Sabine (36): ‘Had ik in de babytijd maar vaker hulp gevraagd aan de mensen om me heen’
Klaar mee
We maken voortdurend ruzie. Na een paar maanden barst de bom. Ik ben er klaar mee. Er is geen liefde tussen ons. Ik moet terug naar Nederland voor de vaccinaties van ons kind. Mijn bevallingsverlof loopt in de periode ook bijna ten einde dus ik besluit vanaf dan in Nederland te blijven en zie geen reden meer om naar hem toe te gaan.
Mijn leven is immers in Nederland. Dat lijkt hem te raken. De laatste dagen neemt hij vrij van zijn werk, koopt een gezelschapsspel en zoekt ineens gesprekken op. Ik hoop dat hij die inzet vasthoudt en voor ons kind vaker op bezoek wil komen in Nederland.
Dreigementen
Een maand nadat ik weer terug ben in Nederland, komt hij langs. Het is amicaal tussen ons en ik krijg een beetje hoop dat we een manier kunnen vinden die werkt voor ons allemaal, maar al snel is het toch echt duidelijk: hij wil alles alleen op zijn voorwaarden en speelt psychologische spelletjes met mij.
In de maand daarna vindt hij dat hij allerlei rechten heeft. Dat wij verplicht zijn om naar hem toe te vliegen. Ik maak duidelijk dat dat niet zo werkt. Via WhatsApp stuurt hij dreigementen, die ik doorstuur naar een advocaat. Ik besluit dat al het contact via advocaten verloopt.
Gezag als machtsmiddel
De dreigementen en aantijgingen blijven komen, ook via advocatenbrieven. Hij doet een melding bij de overheid dat ik zijn kind zou hebben ontvoerd. Ook dat moet ik juridisch aanvechten. Hij heeft ons kind erkend en we hebben daardoor gezamenlijk gezag. Dat probeert hij in te zetten als machtsmiddel.
Wanneer ik met mijn kind op vakantie wil, steekt hij daar een stokje voor. Het kost me duizenden euro’s om vervangende toestemming van de rechter te krijgen om met mijn eigen kind op reis te mogen.
Lees ook: Kind erkennen: wat moet je doen?
Niet meer gezien
Ons kind is inmiddels 2 jaar. Hij heeft ons al anderhalf jaar niet gezien. Hij vraagt niet om foto’s, niet om updates en reageert nergens op. Ik vind het verschrikkelijk dat mijn kind en ik in deze situatie zitten.
Heel vaak denk ik: had ik hem zijn kind maar niet laten erkennen. Het had me een hoop ellende gescheeld. Maar ik ben ook intens dankbaar voor mijn kind. En het leven dat we samen hebben.’
Lees eerdere afleveringen van de rubriek Alleen verder.
OPROEP: Ben jij verlaten of bedrogen tijdens je zwangerschap of zag je zelf geen toekomst meer in je relatie en wil jij ook jouw verhaal anoniem delen? Mail dan naar oproep@oudersvannu.nl
