Maureen (41): ‘Ik weet niet of het nu van de donor, of misschien toch van mijn ex is’

‘Als ik 37 jaar ben, gaan mijn partner en ik uit elkaar. We hebben een lange relatie gehad en ik ben dol op hem, maar ik ben erachter gekomen dat ik niet de enige vrouw in zijn leven ben. Ik was slechts een van de velen.

Ik vind het verschrikkelijk en ben er kapot van om plots helemaal alleen te zijn, op mijn 37e. Ik heb altijd al moeder willen worden, en weet even niet zo goed wat ik nu met die wens aan moet.

Zonder man

Ik besluit niet bij de pakken neer te gaan zitten en me te verdiepen in andere mogelijkheden. Ik laat me inspireren door andere vrouwen uit de stad, en ga het gesprek aan met bewust alleenstaande moeders. Al vrij snel weet ik: ik ga dit proces alleen aan. Ik word moeder, zonder dat er een man in mijn leven is.

De enige voorwaarde die ik had, was dat ik wel graag wilde dat de donor een rol zou spelen in het leven van mijn kind. Ik ben zelf opgegroeid zonder mijn biologische vader te kennen en dat heeft altijd grote impact op me gehad.

Lees ook: Bewust alleenstaande moeder (BAM), dit moet je weten

Domper

Als ik mijn wens deel met mijn beste vriend, reageert hij erg positief. Hij en zijn vriendin willen geen kinderen, en het lijkt hem wel wat om mij zo te kunnen helpen. Zijn vriendin vindt het nog leuker dan hij en we gaan serieus met elkaar in gesprek.

Na anderhalf jaar erover praten besluit hij dat het toch niet doorgaat. Een domper voor mij, maar ik begrijp het. Hij is bang dat hij te verbonden raakt met het kind en met mij een soort huisje, boompje, beestje gaat spelen terwijl hij thuis een partner heeft.

Als ik mijn verhaal vervolgens deel met een vriendin, heeft ze een idee. Ze heeft zelf een driehoeksrelatie: een man met wie ze kinderen heeft, en een vriend. Ze zegt dat het misschien wel wat is voor haar vriend en dat ze het hem zal vragen.

Potjes en spuiten

Haar vriend is een leuke gozer om te zien, en hartstikke aardig, dus waarom ook niet. Hij blijkt er positief tegenover te staan en na vier keer afspreken geeft hij aan niet langer te hoeven nadenken: hij wil dit doen.

We starten door samen naar een advocaat te gaan en allerlei dingen vast te leggen, en daarna gaan we aan de slag met potjes en spuiten. Na een halfjaar is het nog niet gelukt, maar ik ben ondertussen wel druk bezig om mijn toekomst zo stabiel mogelijk in te richten. Ik koop een huis in de stad waar mijn moeder woont.

Lees ook: Kunstmatige inseminatie met donorsperma (KID): hoe werkt dit?

Zwanger van mijn ex

Ik loop mijn ex-partner tegen het lijf en hij vindt het heel leuk dat ik dit proces aanga. We raken in gesprek en spreken af. Hij blijft slapen, en we hebben het gezellig. Niet veel later kom ik erachter dat ik mijn ovulatie heb gemist: ik blijk zwanger. Oh nee, denk ik. Ik weet helemaal niet of het nu van de donor, of misschien toch van mijn ex is.

Met lood in mijn schoenen spreek ik af met de donor en ik vertel het hem. Ik vind het vreselijk om dit gesprek aan te gaan met hem. Als ik drie maanden zwanger ben, kan ik een test doen die me duizend piek kost, en zal vertellen wie de biologische vader is. Als het resultaat binnen is, schrik ik: mijn ex is de vader.

Zware periode

Het gooit alles helemaal overhoop, en ik vind het een moeilijke periode. Ik voel me schuldig, een loser zelfs. Ik ben niet leuk met mijn ex uit elkaar gegaan: wat zullen mensen wel niet zeggen? Daarbij: de donor wilde mij helpen en zag zijn leven ook veranderen op een mooie manier, en nu voelt het alsof ik hem een mes in zijn rug steek.

Als ik het nieuws met hem deel, wordt hij kwaad. En ik begrijp het. Hij wil niets meer met me te maken hebben, en mijn vriendin ook niet meer. Ik voel me er verschrikkelijk over en heb spijt van hoe het is gegaan. Dit was niet de bedoeling.

Lees ook: Mandy (36): ‘Had ik maar meer alleenstaande ouders gekend toen ik er zelf alleen voor kwam te staan’

Nog een kans

Tegelijkertijd is er vreugde, want ik ben in verwachting! En dan ook nog van iemand van wie ik echt heel veel hield. Ik heb met hem alleen geen afspraken gemaakt. In de zomer proberen we onze relatie nog een kans te geven.

Dat gaat goed, tot ik er in de laatste maand van mijn zwangerschap achter kom dat er weer andere vrouwen in het spel zijn. Ik ben er enorm verdrietig door en snap er ook niets van. Ik ben potverdorie hoogzwanger.

Goede band

Hij is dan ook niet bij de bevalling, ik kan dat echt niet aan. Ik besluit dat ik het echt alleen wil gaan doen nu. Mijn ex heeft mijn dochter niet erkend, maar we zien hem wel regelmatig. Ze noemt hem papa. Meer verantwoordelijkheid heeft hij niet.

Ik ben de opvoeder en honderd procent verantwoordelijk voor haar. Ik heb een goede band met hem. Maar ik ben niet afhankelijk van hem. Ik kies voor mezelf, en mijn kind. Ik red me wel. Wel hoop ik dat hij altijd in het leven van mijn kind zal blijven, dat gun ik haar.’