Femkes bevallingsverhaal: ‘Op het strand van Ibiza braken ineens mijn vliezen’

‘Ik was 35 weken zwanger toen mijn man en twee kinderen naar Ibiza gingen, we hebben een huisje daar. Ik zou niet meegaan, maar ik merkte dat ik thuis niet tot rust kwam: ik ging te veel doen. Dus ik heb toch stiekem een ticket geboekt om hen te verrassen. Ik zou er vier dagen blijven, en met 35+6 weken zwangerschap zouden we terugvliegen. Er gingen ook vrienden mee, dus dat was fijn.

Lees ook: Zwanger en vliegen, tot wanneer is dat veilig?

Gebroken vliezen op het strand

De vlucht vond ik pittiger dan normaal, maar de volgende dag was ik al heel ontspannen. Op zaterdagmiddag zaten we op het strand, rond een uur of 16.00. Het was een goede beslissing om hierheen te komen, dacht ik nog. En toen ineens voelde ik dat ik in m’n broek plaste. Maar dat kón niet – het waren mijn vliezen die braken.

Ik wist dat ik meteen naar het ziekenhuis moest, omdat het snel kan gaan bij een derde bevalling. Maar waar moesten we heen? Gelukkig waren er lieve mensen op het strand die kwamen helpen en advies konden geven. Onze kinderen van 7 en 4 jaar konden mee met onze vrienden.

Halfuur aan de balie

Snel zijn we naar het ziekenhuis gereden. Eenmaal binnen was het niet zoals in Nederland van ‘kom maar door’ – nee, we moesten ons eerst aanmelden en allerlei formulieren invullen. Ik had natuurlijk niks bij me. We hebben een halfuur aan de balie gestaan. Ik dacht: eeh, kunnen we even verder? Ik krijg weeën!

Uiteindelijk zijn we doorgestuurd naar een soort administratiekamer. Er werd bloed afgenomen en ze keken of het wel echt vruchtwater was. Daar heb ik zo’n twee of drie uur gelegen. Ik had af en toe weeën en voelde me steeds beroerder.

Lees ook: Bevallen tijdens de babymoon: ‘Ik was 25 weken zwanger en wist: dit is foute boel’

Slapen

We kwamen op de kraamafdeling terecht, maar toen vielen mijn weeën weg. Ik kreeg antibiotica en mocht gaan slapen, de volgende dag zouden ze mijn kindje halen. Toen moest ik wel even slikken, maar ik heb nog zes uur kunnen slapen.

De volgende dag konden we door naar de bevalruimte, waar ik gelukkig een dame kreeg toegewezen die goed Engels sprak. Rond 10.00 uur kreeg ik weeënopwekkers. Ik bleef heel lang op 1-2 centimeter hangen – uiteindelijk hebben ze de dosis vijf keer moeten verhogen. De baby was nog niet helemaal rijp, en was ook nog niet goed ingedaald.

Ga ontspannen

In mijn hoofd was ik met van alles bezig. Dit en dat moet ik nog doen, tussendoor hebben we snel mijn ouders gebeld. De verloskundige zei: ‘Je moet nu écht je hoofd in gaan, je bent te veel met je lijf bezig. Ga nu ontspannen, anders wordt het een lastige bevalling.’

Ik kreeg medicatie om mijn baarmoedermond wat te laten verweken. Toen dat was gebeurd, heeft de verloskundige mijn vliezen helemaal gebroken. Ik schoot door naar 4 centimeter, waar ik ook lang op bleef hangen. Ondertussen kreeg ik lachgas toegediend, dat haalde de scherpe randjes eraf.

Lees ook: Weeën: welke soorten zijn er en hoe herken je ze?

Drie keer persen

Toen de medicatie weer omhoog werd gegooid, schoot het ineens op. Ik ging al snel van 4 naar 7 centimeter, en knalde binnen een uur door naar 10. Al vrij snel kreeg ik persdrang – en met drie keer persen is Bowie geboren.

Een kindje van 35 weken is nog niet zo groot, dat was het voordeel. Toen ze op mijn borst lag, dacht ik: ik heb het toch maar weer gedaan. Ze werd niet meteen van me afgepakt en nagekeken, we konden meteen hechten.

Op z’n Spaans

In de eerste dagen hebben ze Bowie een glucoseprik en hielprik gegeven, en ze hebben de gehoortest al gedaan. Allemaal op z’n Spaans – ze komen gewoon binnenlopen en doen iets zonder uit te leggen wat.

Na twee dagen in het ziekenhuis werden we ontslagen. In Nederland zou dit niet zo gegaan zijn denk ik, met een premature baby. Ik vond het wel heel fijn om in mijn eigen ruimte te zijn, maar het was wel bizar. Gelukkig zijn mijn ouders naar ons toegekomen met allerlei babyspullen. We moesten nog wel een weegschaal regelen – waar op Ibiza koop je in hemelsnaam een weegschaal?!

Afgevallen

Bowie bleek afgevallen te zijn, van 2800 gram naar 2630, de ondergrens. We hebben onze eigen verloskundige gebeld. Ze zei: ‘Ze moet nu echt gaan aankomen, anders moeten jullie terug naar het ziekenhuis.’ Dat was even spannend. De volgende dag dronk ze ineens heel veel, dus we zaten weer in een stijgende lijn. Maar we zijn er nog niet.

Lees ook: Kraamwerk: ‘De baby blijkt al 10 procent te zijn afgevallen’

Nog niet vliegen

Ondertussen moest mijn man ons kind aangeven, dat kon niet binnen de termijn in Nederland. En dan wordt het lastig: wanneer gaan we terug? Gaan we vliegen, of terug met de boot en vier dagen in de auto zitten? We worden van het kastje naar de muur gestuurd.

De een zegt dat we terug moeten vliegen – na twee dagen kregen we een ‘fit to fly’-formulier mee. Maar daarna lees ik op internet dat je absoluut niet mag vliegen als de longetjes van de baby nog niet rijp zijn. We moeten het zelf uitzoeken, er is geen arts die even zegt waar we goed aan doen. Nu staat er Ibiza in haar paspoort, het is een Ibiza-meisje.

Onderbuikgevoel

Doordat we hier ons eigen huisje hebben, is het rustig. Mijn ouders zijn er en kunnen veel doen. Bowie is ons derde kind, dus dat scheelt. Ik app mijn oude kraamverzorgster af en toe met wat vragen. Ik ben toch wel heel dankbaar voor de zorg in Nederland. We betalen er een hoop voor, maar we hebben het goed voor elkaar.

We wachten nu sowieso tot Bowie veertig weken zou zijn, en overleggen dan met de kinderarts. We volgen ons onderbuikgevoel, en ondertussen houden we haar temperatuur, aantal flesjes en gewicht goed in de gaten. We bekijken het per dag. Als dit mijn eerste kind zou zijn geweest, zou ik dit niet zo relaxed hebben verteld.’