Nadia’s bevallingsverhaal: ‘De hel was voorbij dachten we, maar eigenlijk begon die nu pas’

‘Bij mijn eerste dochter had ik een droombevalling, het leek wel een sprookje zo kort als het duurde. ‘Dan gaat deze vast nog sneller’, zei iedereen. Niet dus.

Ik was 39+5 weken toen de weeën begonnen. Overdag had ik voorweeën, in de avond begon het pijnlijker te worden. Om 19.00 uur was de verloskundige er: ik zat op 2 centimeter. Ze vroeg of ik thuis wilde blijven of alvast naar het ziekenhuis wilde gaan. Ik wilde naar het ziekenhuis, ik vond het een fijn gevoel dat ik daar al zou zijn.

Lees ook: Gaat een tweede bevalling sneller dan de eerste?

Sterrenkijker

Eenmaal daar moest ik heel veel spugen, en ik kon alleen maar liggen. Mijn weeën werden erger, dus ik dacht dat het opschoot maar er zat geen vooruitgang in de ontsluiting. Na een paar uur had ik er maar een centimetertje bij.

Ze ontdekten dat de baby als sterrenkijker lag. Ik moest op mijn knieën op het bed gaan zitten en voorover leunen op het hoofdeinde, zodat ze zich nog goed zou kunnen draaien. Zo heb ik uren gezeten. Ik noem het de ‘Expeditie Robinsonproef’, want ik ging helemaal kapot aan mijn knieën.

Lees ook: Van stuit- tot achterhoofdsligging: zó beïnvloedt de houding je bevalling

Morfinepomp

Rond 02.00 uur ’s nachts zat ik op 6 centimeter. Ze wilden me weeënopwekkers geven om het sneller te laten gaan. Dat vond ik goed, maar dan wilde ik wel pijnbestrijding. Ik kan veel aan, maar ik voelde: tot hier en niet verder. Een ruggenprik vond ik spannend, dus ik ging voor de morfinepomp. Mijn partner was helemaal emotioneel toen ze allemaal dingen gingen prikken en plakken bij mij.

De weeën werden pijnlijker, de morfine haalde er slechts een randje pijn vanaf. Op een gegeven moment kreeg ik persdrang, maar die moest ik inhouden. Maar hoe?

Inwendig wroeten

Ze waren haar hartslag kwijt, dus ze moesten inwendig op haar hoofd zo’n draadje plakken. Dat wroeten in je is echt niet fijn. Ineens zeiden ze: je hebt 10 centimeter, je mag persen! Ik denk dat dat door het wroeten is geweest. Ik zag hoe blij mijn man was. De hel was voorbij, dachten we – maar eigenlijk begon die nu pas.

Ik had minder persdrang, dat kwam door de morfine denk ik. Binnen twintig minuten was het hoofdje geboren. Elke vrouw weet: de ring of fire is geweest, dus ik heb straks mijn kind in mijn armen. Maar er gebeurde nog niks. Het hoofdje van Feline was geboren, maar de weeën vielen helemaal weg.

Lees ook: De ring of fire tijdens de bevalling: wat is dit precies?

Alles geven

Feline bleek met haar schouder vast te zitten achter mijn schaambot. Ze gingen aan mijn benen trekken en duwen: ik had geen idee wat ze aan het doen waren, maar het bleek een manoeuvre om haar los te krijgen. Ze riepen: ‘Nadia, je moet nú omdraaien op handen en knieën.’ Dat deed ik. Ik voelde Feline half uit mij hangen – dat is een heel raar gevoel.

‘Je moet álles geven wat je hebt, en heel hard persen’, zeiden ze. Ik had geen persdrang meer en wist niet wat er gaande was, maar ik voelde dat ik alles moest geven. Ik heb zó hard geperst, niet normaal. Alles zat onder het bloed.

Noodknop

Mijn man zag aan het gezicht van de gynaecoloog en de assistent dat het niet goed was. De gynaecoloog zei: ‘Niet schrikken, er komen veel mensen bij’. Er stond al een team klaar achter de deur, hoorden we later, en mijn man moest op de noodknop drukken. Hij drukte eerst verkeerd.

Ik mocht me omdraaien. En toen opeens zag ik dat er tien man in de kamer stond. Wtf is dit, wat is er aan de hand? Ik zag ook niet waar mijn kind was. Ik begon te schreeuwen: ‘Wáár is mijn kind?!’ Mijn moeder had foto’s gemaakt van de bevalling, en zij was ook in shock. Niemand zei iets. Toen riep een vrouw: ‘Ze wil haar kind zien!’

Lees ook: Zo kun je een traumatische bevalling verwerken

Zeven mensen extra

Iemand stapte opzij, en ik zag dat ze Feline aan het beademen waren. Ze moesten haar zuurstof geven, omdat ze te lang had vastgezeten. Toen ik Feline zag, raakte ik nog meer in paniek. ‘Komt het nog wel goed, mam?’, riep ik naar mijn moeder. Waarom zei niemand iets?

Er stond drie man om haar heen, en nog eens zeven extra mensen in de kamer. Er was een wisseling van de shift, vandaar dat er extra mensen bij waren. Toen de vrouw uitlegde dat Feline vast had gezeten met haar schouder, begon Feline ineens te huilen. ‘Ah, het komt goed’, zei de vrouw. Kort daarna kreeg ik Feline in mijn armen. Ik dacht alleen maar: wat was dit voor hel?

Pijn in knieën

Gelukkig had Feline niks gebroken, ze had alleen veel bloeduitstortingen bij haar arm en schouder. Ze was zwaarder dan mijn eerste dochter, misschien dat het daarom wat stroever ging. Ze heeft wel lang refluxklachten gehad.

Ik ben gehecht door twee man, en heb wekenlang moeten herstellen. Mijn knieën deden heel veel pijn, ik kon bijna niet lopen of leunen. Nog steeds heb ik last van slijmbeursontstekingen.

Lees ook: Ontzwangeren: herstel na de bevalling en zo lang duurt het echt

Therapie

De eerste maanden heb ik niet kunnen genieten van de kraamtijd. Ik kon alleen maar huilen. Elke keer als ik naar Feline keek, zag ik voor me dat ze haar aan het beademen waren. Toen ze eruit kwam, was ze blauwpaars – maar dat heb ik niet gezien. Daar wil ik ook geen foto’s van zien, het was al erg genoeg voor mij.

Gelukkig is het goed gekomen. Ik heb het zuurstofkapje gekregen als herinnering, dat vond ik fijn. Ik heb er veel over gepraat met de praktijkondersteuner en met familie.’