‘Als ik als kind fantaseerde over later, dan zag ik mezelf met een man en twee kinderen. Toch was ik lange tijd niet echt bezig met mijn kinderwens. Ja, ik wilde graag kinderen. Ooit. Mijn ex heeft er een keer naar gevraagd en toen hebben we het er kort over gehad, maar dat was het dan ook wel.
Onverwacht zwanger
Tot ik onverwacht zwanger bleek en heel duidelijk voelde dat ik het kind wilde houden, en hij niet. Hij was er nog niet klaar voor en wilde dat ik een abortus zou ondergaan. We raakten in conflict.
Het eerste deel van mijn zwangerschap vertrok hij een aantal keren en kwam ook steeds weer terug. Dat was stressvol, omdat ik niet wist waar ik aan toen was. Ik gaf hem een ultimatum en hij pakte na zes maanden zwangerschap zijn spullen.
Ken je onze rubriek Alleen verder al? Dit is de nieuwste aflevering: Sophie (36): ‘Ik neem het mezelf kwalijk dat mijn zoon opgroeit in een gebroken gezin’
Knop om
Ik had nooit gedacht het ouderschap alleen te gaan doen, maar toen het zover was, ging de knop om. Op dat moment kende ik niemand in mijn omgeving die het alleen deed en veel mensen waren sceptisch.
Ondanks dat voelde ik dat ik het kon, dat wilde ik ook bewijzen. Ja, een eenoudergezin wijkt af van de norm, maar dat betekent toch niet dat het slecht is?
De juiste woorden
Tijdens die zwangerschap was ik al bezig met nadenken over hoe ik het mijn dochter later zou vertellen. Ik vond het belangrijk om er tegen die tijd woorden voor te hebben die klopten bij haar leeftijd.
Omdat ik het goed wilde doen voor haar en wilde voorkomen dat ze verdrietig zou zijn, of het niet zou begrijpen.
Lees ook: Eenoudergezin: ‘Niet slechter of beter, maar gewoon anders’
Kunstacademie
Kinderboeken over dit thema, vond ik niet. Dus, besloot ik al snel, ik zou er zelf een schrijven. Daarbij kwam mijn achtergrond - ik heb gestudeerd aan de Kunstacademie - goed van pas.
Toen mijn dochter (inmiddels 4 jaar) 1 jaar was, begon ik met tekenen. Dat deed ik wanneer ze bij mijn moeder logeerde. Het was een heel proces, maar sinds een maand is het boek Maantje en haar bijzondere familie er, een prentenboek voor kleuters.
Precies op tijd, want sinds een tijdje stelt ze vragen. Dan ziet ze dat andere kinderen worden opgehaald door hun vader en beseft ze dat zij die niet heeft. Op een gegeven moment hadden andere kinderen zelfs bedacht dat haar vader dood zou zijn. Dan moest ik haar uitleggen hoe het zat, en dat kon ik gelukkig.
Hoe het zit
Spelenderwijs vertelde ik haar over onze situatie en ik heb het idee dat dat haar helpt. Ook al snapte ze het in het begin nog niet helemaal, het boek biedt op een laagdrempelige manier de mogelijkheid om haar te vertellen hoe het zit.
Om haar uit te leggen dat haar mama en papa samen waren, maar dat we ervoor kozen dat ik alleen voor haar zou zorgen. Dat ze moet weten dat er veel mensen zijn die heel erg dol op haar zijn.
Het boek geeft haar herkenning en stelt gerust. Ze weet dat het goed is zo, ook al is het anders dan bij de meeste klasgenootjes. We praten er regelmatig over, ik denk dat dat belangrijk is. Ik hoop dat er ooit een vaderfiguur in haar leven komt. Tot die tijd wil ik dat ze weet dat ons gezin ook zonder vader oke is. En ik denk dat dat lukt.’
We publiceren iedere zondagavond een nieuwe aflevering in deze rubriek, eerdere interviews lees je in ons dossier Had ik maar. Heb je ook een levensles over het ouderschap die je wilt delen met andere ouders? Mail oproep@oudersvannu.nl
