Sophie (36): ‘Ik neem het mezelf kwalijk dat mijn zoon opgroeit in een gebroken gezin’

‘Als ik 25 jaar ben, ontmoet ik een man in het uitgaansleven. We kennen elkaar al een tijd wanneer we een relatie krijgen. Het is heel gezellig en alles kan. We reizen veel en hebben het leuk samen, maar onze relatie is vrij oppervlakkig.

Ik heb een kinderwens, die ik met hem bespreek. Ik hockey op hoog niveau en wil wachten tot ik ben gestopt met hockey. Om ons heen trouwen veel mensen en krijgen kinderen, en als ik op mijn 30e stop met hockeyen, ben ik razendsnel zwanger.

Lees ook: Maureen (41): ‘Ik weet niet of het nu van de donor, of misschien toch van mijn ex is’

Eenzame zwangerschap

Mijn zwangerschap is tijdens de eerste coronalockdown en dat is een supervreemde periode om zwanger te zijn. Mijn partner mag niet mee naar de verloskundige en ook niet naar echo’s. Het voelt erg eenzaam.

Daarbij komen we erachter dat mijn zoon een nierziekte heeft, waardoor de zwangerschap in één klap medisch wordt. Vier weken voor de uitgerekende datum breken mijn vliezen, maar ik krijg geen weeën. Ik moet alleen naar het ziekenhuis en krijg weeënopwekkers.

Pas als de bevalling echt begonnen is, wordt mijn partner gebeld en mag hij erbij zijn. Al had hij er net zo goed niet bij kunnen zijn: hij lijkt emotioneel compleet afwezig en ik heb weinig aan hem. Als mijn zoon is geboren, moet ik zeven dagen met hem in het ziekenhuis blijven. Mijn partner mag daar niet bij blijven.

Lees ook: De bevalling opwekken? Zo werken weeënopwekkers

Totaal verschillend

Ik ben een superzelfstandige vrouw en regel mijn eigen zaakjes wel. Vanzelfsprekend zorg ik grotendeels voor mijn zoon. Mijn partner doet eigenlijk bijzonder weinig. Hij werkt als dj en kan tijdens de COVID-19-periode niet werken, waardoor hij in een dip raakt. Als ik weer begin met werken, leun ik vooral op mijn zus en moeder, want aan hem heb ik niets.

Ook kom ik erachter dat we totaal verschillend zijn. Qua normen en waarden, kijk op de toekomst en opvoeding: we denken eigenlijk over niets hetzelfde. Daarbij rookt hij veel wiet en ik ben antidrugs. Als ik hem meeneem naar mijn oma, zegt ze: ‘Sophie, van een dubbeltje maak je geen kwartje’.

Op dat moment begrijp ik niet helemaal wat ze bedoelt, maar ik denk daar nu nog vaak aan terug. Ik wist wel dat hij anders was dan ik, maar ik heb er een handje van om iemand te willen vormen naar mijn eigen plaatje. Inmiddels weet ik dat je iemand niet kunt veranderen.

Lees ook: Aanstaand ouderschap, wat is belangrijk om nu al met je partner te bespreken?

Geen traan

Als partners en ouders van onze zoon leven we compleet langs elkaar heen. Mijn partner is zelden thuis. Als mijn zoon 8 maanden is, nodigt hij zijn ouders uit om bij ons thuis te komen praten. Zijn moeder wil mij wel even vertellen hoe het leven in elkaar zit. Het gesprek duurt tien minuten en aan het eind zeg ik dat hij zijn spullen mag pakken en niet meer terug hoeft te komen.

Het huis is van mij, dus dat is gelukkig eenvoudig. Ik ben een erg rationeel mens en neem makkelijk beslissingen. Dat moet ook wel, anders worden dingen zwaarder dan ze zijn. Ik laat geen traan om mijn partner en vind het een opluchting dat hij weg is.

Kwaad op mezelf

Omdat onze zoon zo klein was toen wij uit elkaar gingen, weet hij niet beter. Toch neem ik het mezelf kwalijk dat ik voor een kind ben gegaan zonder na te denken over de toekomst. Ik kom uit een traditioneel gezin en vind het heel moeilijk dat mijn zoon opgroeit in een gezin waarin zijn ouders niet bij elkaar zijn.

Ik weet dat het vaker voorkomt, steeds vaker zelfs, maar in mijn hoofd klopt het niet. En daar ben ik vooral kwaad om, op mezelf.

Lees ook: Eenoudergezin: ‘Niet slechter of beter, maar gewoon anders’

Lange weg

4,5 jaar vechten we het uit in de rechtbank en dat proces is echt verschrikkelijk. Sowieso is de wetgeving in Nederland voor mensen die uit elkaar gaan een ramp. Er wordt simpelweg niet aan kinderen gedacht. Als je geen goede advocaat kunt betalen, ben je de sjaak. Hij probeert het gezag te krijgen en liegt wat af. Ik vind het verschrikkelijk, vooral voor mijn zoon.

Inmiddels zijn we eruit. Mijn zoon brengt anderhalve dag per week door bij mijn ex, die overigens getrouwd en alweer gescheiden is en bovendien nog een kind heeft gekregen. Inmiddels lijkt het alsof hij een beetje begint te begrijpen wat het inhoudt om vader te zijn, al heeft hij nog een lange weg te gaan.’