Melissa (37): ‘Zijn ouders doen er alles aan om mij bij mijn vriend weg te houden’

‘Als ik via een vriend een jongen leer kennen, ben ik gelijk geïntrigeerd. Er is duidelijk aantrekkingskracht tussen ons, van het een komt het ander en we krijgen een relatie. Als ik op het punt sta zijn ouders te ontmoeten, vertelt mijn vriend me dat ze niet blij zijn met mij als vriendin voor hun zoon. Ze kennen me nog helemaal niet, ik begrijp er niets van.

Als ik ze niet veel later ontmoet, zijn ze ongelofelijk vriendelijk. Maar al snel blijkt dat ze toch niet razend enthousiast zijn over me. Ze zijn erg beschermend over hun zoon en doen er alles aan om mij bij hem weg te houden.

Lees ook: Hechtingsstijlen: ben jij een veilig of onveilig gehecht kind?

Zwanger

Onze relatie is goed, maar het stuk met zijn ouders blijft moeilijk. Als we vijftien jaar samen zijn, gaan we samenwonen en dan komt ook onze kinderwens ter sprake. Ik stop met anticonceptie en binnen zes maanden raak ik zwanger.

Mijn moeder speelt een actieve rol in mijn zwangerschap, maar mijn vriend vertelt het zijn ouders pas als ik 7,5 maand zwanger ben. Ik heb er geen mening over dat hij het zo aanpakt, het was duidelijk dat ze mij niet mochten en voel me dus niet verantwoordelijk om onze band sterk te houden.

Zijn ouders zijn uiteraard niet blij dat ze het nieuws zo laat te horen krijgen. Wel zijn ze heel blij met het nieuws zelf en willen ze hun best doen om de relatie met mij op te pakken.

Lees ook het verhaal van Shenna: ‘Steeds vaker knaagt er iets. Passen we eigenlijk wel zo goed bij elkaar?’

Onaangekondigd bezoek

Vier dagen na de geboorte van onze zoon is het Vaderdag. De vader van mijn vriend is boos dat we niet op bezoek komen en begrijpt blijkbaar niet dat we net een baby hebben gekregen. Er knapt iets bij me, en we verbreken het contact met zijn ouders.

We verhuizen en focussen ons op de toekomst. Een maand na de verhuizing ontstaat er langzaamaan toch weer wat contact tussen mijn vriend en zijn ouders, en twee weken later staan ze onaangekondigd op de stoep. Om hun kleinzoon te zien.

In een depressie

Ik storm op mijn sokken naar buiten met onze baby in mijn armen en vraag aan een voorbijganger om zijn telefoon te gebruiken om mijn moeder te bellen met de vraag of ze me wil komen ophalen. Mijn schoonvader belt mijn moeder met de boodschap dat ik gauw terug moest komen met zijn kleinzoon, en dat hij ’m anders wel zou komen halen.

Absurd vind ik het. Ik besluit pas laat terug te komen en bespreek het voorval met mijn vriend. Het voorval doet niet alleen veel met mij, maar ook met mijn vriend. Ook raakt hij langzaam in een depressie.

Lees ook: De meeste ouders ervaren geen roze wolk: ‘Het is heel normaal dat een bevalling extreme gevoelens losmaakt’

Naar mijn moeder

Twee weken later vraagt hij of ik het huis, dat met mijn geld is ingericht, wil verlaten. Hij kan de drukte van de baby niet meer aan. Ik weiger, maar het escaleert en eindigt schreeuwend en met borden gooiend in de keuken. De volgende ochtend vertrek ik met onze inmiddels 11 maanden oude zoon. Mijn moeder ontvangt me met open armen. Ik wil mijn partner de tijd geven om aan zijn depressie te werken en heb begrip voor zijn situatie.

Na een paar maanden ga ik met onze zoon één tot twee keer in de week een nachtje bij hem slapen om te kijken of we er als gezin weer uit kunnen komen. We proberen dat een halfjaar, maar al snel zie ik dat het geen zin heeft. We houden van elkaar en van onze zoon, dus ik blijf vechten voor mijn relatie, maar ergens weet ik dat het onbegonnen werk is.

Lees ook: Rosemarijn raakte zwanger na vijf maanden relatie: ‘We gingen allebei in therapie: apart en samen’

Einde relatie

Als zijn moeder plotseling ernstig ziek wordt en na korte tijd overlijdt, is dat ook het einde van onze relatie. Ik krijg allerlei verwijten naar mijn hoofd van zijn vader, en het doet me zeer. Maar als ik mijn inmiddels ex vier maanden daarna weer tegenkom, betuigt hij spijt. Hij geeft aan dat hij de grootste fout van z’n leven heeft gemaakt, en ik wil hem een kans geven. Ik houd nog steeds van hem, en we hebben een kind samen.

Maar al snel wordt duidelijk dat zijn eigen vader op nummer één staat, en wij alleen aan bod komen als er tijd over is. Ik besluit de relatie nu definitief te beëindigen, wetende dat hij nooit zal veranderen. Het doet ongelofelijk zeer, want ik houd van hem en we kennen elkaar door en door, maar het is niet anders. Om de twee weken ziet mijn zoon zijn vader, want dat is belangrijk. Maar mijn grote liefde ben ik kwijt.’

*Melissa is een gefingeerde naam, haar echte naam is bekend bij de redactie.