Shenna (32): ‘Steeds vaker knaagt er iets. Passen we eigenlijk wel zo goed bij elkaar?’

‘Als ik bijna vier jaar geleden in een Ierse pub een man tegen het lijf loop, ben ik direct geïntrigeerd. Hij is knap, sportief en sociaal. We hebben een klik en we krijgen een relatie.

Als we vijf maanden samen zijn, raak ik zwanger. We zijn verrast, maar ook heel erg blij en dankbaar. Hij heeft al een kind uit een eerdere relatie en voor zover ik weet is hij een betrokken, goede vader.

Lees ook: Rosemarijn raakte zwanger na vijf maanden relatie: ‘We gingen allebei in therapie: apart en samen’

Twijfels

Maar al snel krijg ik twijfels. Hij is niet echt betrokken bij de zwangerschap, gaat niet mee naar de verloskundige of echopraktijk en steeds vaker knaagt er iets aan me. Passen we eigenlijk wel zo goed bij elkaar?

De hormonen razen door mijn lijf en ik voel sterk de behoefte om onze relatie overeind te houden. We krijgen immers samen een kind. Maar als ik hem zie met zijn kind uit de andere relatie, denk ik steeds vaker: zo zou ik het ouderschap totaal niet aanpakken. We hebben duidelijk heel andere ideeën over opvoeding.

Daarnaast hoop ik op steun van hem, maar die blijft uit. Ik heb iemand nodig die er is, maar hij zit vooral achterover op de bank. Ik werk hard om de babykamer op tijd af te krijgen, zet alle meubels zelf in elkaar en til zware spullen de trap op. Ik vind het heel jammer, maar ben tegelijkertijd ook heel eigenwijs. Ik doe alles wel alleen, geen probleem. Alles voor onze zoon.

Lees ook: Aanstaand ouderschap, wat is belangrijk om nu al met je partner te bespreken?

Koptelefoon op

Tijdens de bevalling is mijn partner juist enorm aanwezig. Hij steunt me echt en sleept me erdoorheen. Ik ben blij dat hij er is en zo betrokken lijkt. Maar de kraamweken zijn zwaar. Hij is vooral buitenshuis en zet ’s nachts een koptelefoon op om onze baby niet te horen huilen. Hij geeft geen enkel flesje en laat het afweten. Gelukkig is de kraamzorg fantastisch en is ook mijn moeder veel bij me.

Ik ben boos maar besluit mijn energie vooral te steken in de liefde die ik voel voor mijn zoon. Al snel besef ik dat dit zo niet verder kan. Ik heb mezelf voorgehouden dat hij vast een goede vader zou zijn, maar hij is amper aanwezig. Wat doe ik hier nog? Ik ga op zoek naar een nieuwe plek voor mijn zoon en mij.

Bevriend met zijn ex

Als mijn zoon 11 weken oud is, hak ik de knoop door: ik ga bij hem weg en verhuis. Mijn partner toont weinig emotie, maar ik zie dat het hem raakt. We maken meteen duidelijke afspraken, omdat ik het belangrijk vind dat hij zijn zoon blijft zien. Ik zet mijn verstand op nul en ga door. Ik sta er eigenlijk niet bij stil waar ik doorheen ga. Alles draait om mijn zoon en om hem zoveel mogelijk veiligheid en goede zorg bieden.

Als mijn ex-partner voor het eerst een uurtje alleen met onze zoon wil zijn, word ik binnen een halfuur drie keer gebeld: het lukt niet. Opmerkelijk genoeg raak ik bevriend met zijn ex-partner, de moeder van zijn andere kind. Zij vertelt me dat zij er het eerste anderhalf jaar ook alleen voor stond.

Lees ook: Onderzoek wijst uit dat alleenstaande ouders het écht zwaarder hebben

Niet alleen

Inmiddels is mijn zoon bijna 3 jaar en is mijn ex-partner een soort voetbalvader. Ik draag alle lasten, en hij doet af en toe iets leuks met hem. En dat is prima. Ik gun mijn zoon een vaderfiguur. Ze zijn tot nu toe nog niet langer dan een paar uur samen geweest, maar dat is oké.

Pas later ben ik me gaan realiseren hoeveel verdriet het me heeft gedaan en daar heb ik hulp bij gezocht van een psycholoog en een werkcoach. En ik heb veel steun gehad aan vrienden en familie, nog steeds. Ik heb dan ook nooit het gevoel gehad dat ik er alleen voor stond.

Mijn moeder komt bovendien elke maand langs (we zijn inmiddels verhuisd naar Spanje) en is de liefste oma voor mijn zoon. De ouders en familieleden van mijn ex heb ik nog nooit ontmoet, ik stuur ze soms wat foto’s via Facebook, maar daar blijft het bij.

Lees ook: Dit moet je (financieel) regelen als alleenstaande ouder

Trots

Ik dacht altijd dat je als alleenstaande moeder weinig avonturen zou beleven, maar niets is minder waar. Ik reis de halve wereld over met mijn zoon en schrijf over onze reizen op een blog getiteld Reishonger. Alles wat ik wilde, is gelukt. En daar ben ik trots op.’