Lisannes bevallingsverhaal: ‘De pijn was onbeschrijflijk, precies bij het litteken van mijn vorige keizersnede’

‘Op 26 maart 2025 werd onze zoon Daan geboren. Omdat mijn dochter destijds via een geplande keizersnede ter wereld kwam, was ik dit keer vanaf week 36 medisch. Dat betekende dat een thuisbevalling er niet in zat, maar we hadden onze hoop gevestigd op een vaginale bevalling in het ziekenhuis. Daan deed het super. Hij groeide goed en lag er in zijn hoofdligging helemaal klaar voor.

Moeizame start

Richting de 40 weken ben ik een keer gestript, maar dat had geen effect. Omdat ik liever niet op de verjaardag van mijn dochter wilde bevallen, werd er op 25 maart een ballonnetje geplaatst. Dit ging erg snel. Om 15.15 uur werd het geplaatst en om 16.30 uur viel het er al uit. De weeën kwamen direct goed op gang, maar daarna stagneerde de bevalling.

De volgende ochtend om 07.45 uur werden mijn vliezen gebroken. Omdat ik nog steeds op slechts 3 centimeter ontsluiting zat, werd om 09.00 uur besloten om weeënopwekkers toe te dienen via een infuus. Na talloze pogingen van verschillende verpleegkundigen moest er zelfs een trauma-arts aan te pas komen. Pas bij de zesde poging zat het infuus eindelijk op zijn plek, maar mijn armen waren inmiddels bont en blauw.

Lees ook: Bevallen: de eerste fase (ontsluiting)

Onhoudbare buikpijn

De weeënopwekkers werden verhoogd naar het maximum, maar de ontsluiting vorderde nauwelijks. Rond 13.30 uur kwam ik onder de douche vandaan en kreeg ik een wee die anders aanvoelde. Ik zei tegen mijn partner: ‘Dit voelt niet goed, het voelt alsof ze een mes in mijn buik zetten en me volledig opensnijden’. Ik belandde in een heftige weeënstorm en vroeg om 14.00 uur om een ruggenprik.

Tijdens het zetten van de ruggenprik bleef de buikpijn hangen. De anesthesist begreep het niet, want de prik zat goed en ik voelde mijn benen niet meer. Bij controle bleek ik nog steeds op slechts 3 centimeter te zitten. Terug op de kamer werd een katheter geplaatst, maar mijn blaas was leeg. De ontsluiting was inmiddels 4 centimeter, maar de buikpijn was onhoudbaar en bleef maar toenemen, terwijl de CTG-scan aangaf dat er geen weeën waren.

Spoedkeizersnede

De verloskundige die de overdracht deed, zag de ernst van de situatie en liet de weeënopwekkers direct uitzetten. Ik schreeuwde het uit van de pijn. Ik dacht echt dat ik doodging. De gynaecoloog kwam erbij en vroeg waar de pijn precies zat. Volgens mijn man wees ik exact het litteken van mijn vorige keizersnede aan. Om 16.15 uur werd besloten tot een spoedkeizersnede.

Toen ik op de operatietafel werd gelegd, was de pijn onbeschrijflijk. Mijn partner zei later dat hij nog nooit iemand zo heeft zien lijden en dat hij dat beeld nooit meer van zijn netvlies krijgt. Gelukkig kreeg ik de keuze voor een nieuwe ruggenprik in plaats van acute narcose.

Zodra die zat en ik werd opengesneden, voelde ik eindelijk een enorme ontspanning en zei ik tegen mijn partner: ‘O, ik heb geen pijn meer’. Ondanks het getrek en gewroet dat je bij een keizersnede voelt, maakte me dat niets meer uit, zolang het kind maar veilig en levend ter wereld zou komen.

Lees ook: Keizersnede: dit kan je verwachten en alles over het herstel

Daan is geboren

Om 16.31 uur hoorden we gelukkig gelijk een huiltje. Daan was geboren. Terwijl hij naast me lag, overviel me een enorme misselijkheid en moest ik overgeven. Ik gaf aan dat ik me niet goed voelde, maar iedereen was druk met Daan bezig. Terwijl ik daar lag met mijn armen wijd, vast aan de bloeddrukmeter en het infuus, viel ik plotseling weg met mijn ogen open. Ik was knock-out.

Uterusruptuur

Toen ik weer een beetje bijkwam, kwam de gynaecoloog over het operatiedoek heen hangen en vroeg hoe het ging. Mijn man antwoordde dat ik nog niet helemaal ‘bij’ was, maar wel weer reageerde. Op dat moment vertelde de gynaecoloog de schokkende waarheid: ‘Je hebt echt geluk gehad, want je baarmoederwand was gescheurd’.

Hij legde uit dat het geen vijf minuten langer had moeten duren, omdat het een levensbedreigende situatie was voor ons allebei. Hij had in zijn carrière pas een paar keer zo’n uterusruptuur meegemaakt.

Lees ook: Van eisprong tot naweeën: zo werkt de baarmoeder precies

De schrik is nog niet voorbij

De schrik zat er goed in. Ik mocht Daan nog niet vasthouden. Hij mocht alleen even met zijn wangetje tegen de mijne liggen. Eenmaal terug op de kamer ging het opnieuw mis. Daan maakte een stikkend geluid, kreeg blauwe lippen en liep blauw aan.

Ik schreeuwde om hulp, maar kon zelf mijn bed niet uit vanwege de ruggenprik. Verpleegkundigen pakten hem over de schouder om de blokkade los te krijgen. Zijn zuurstofgehalte werd gemeten en was gelukkig 83 procent, net genoeg om niet direct naar de kinderafdeling te hoeven. Uiteindelijk is dat goed gekomen.

De sporen van een geboortetrauma

Daan bleek een huilbaby te zijn, wat volgens deskundigen een direct gevolg was van een geboortetrauma. Door de complicaties tijdens de bevalling heeft hij zichzelf urenlang in een krampachtige houding moeten fixeren. Dit resulteerde in ernstige nek- en schouderklachten.

De eerste maanden na de geboorte waren loodzwaar. We hebben talloze sessies gehad bij de kinderfysio en er zijn ziekenhuisopnames geweest omdat Daan stikgeluiden bleef maken en zijn zuurstofgehalte gemonitord moest worden. Mijn verlof bestond uit zwarte wolken, slapeloze nachten en constante zorg.

Pas sinds een paar maanden is hij veranderd in een vrolijk mannetje dat lacht en doorslaapt. We noemen hem nu ons lachebekkie, maar als je me dat drie maanden geleden had gezegd, had ik je niet geloofd.

Lees ook: Een huilbaby: wat is de oorzaak en hoe ga je ermee om?

Emotioneel herstel

Ik merk dat praten over de bevalling helpt. Elke keer dat ik het verhaal deel, vind ik meer rust. Hoewel mijn baarmoeder prachtig is genezen, zijn mijn menstruaties sinds de bevalling een hel. Mijn lichaam lijkt te zeggen: ‘Er hoeft hier niets meer in, laat het maar leeg’. Medisch gezien is een derde kind uitgesloten. Het risico is te groot.

We zijn het personeel van het ziekenhuis eeuwig dankbaar. Door hun snelle handelen en het feit dat mijn lichaam op een wonderbaarlijke manier de scheur zelf nog even maskeerde, kunnen we dit nu navertellen. We zijn compleet zo, met onze twee kinderen.’