Een buik vol met Celeste (celeste_love2run): ‘Door besmetting met pneumokokken kwam ik in het ziekenhuis terecht’

‘Ik ben arts. Ik heb geneeskunde gestudeerd en dacht altijd dat ik iemand was die vol voor een carrière gaat. Daarnaast was ik een fanatieke hardloper. Ik rende marathons en halve marathons in de weekenden, en eerlijk gezegd vond ik het soms al lastig genoeg om goed voor mezelf te zorgen. Een kind was destijds helemaal niet aan de orde.

Spiraal verwijderen

Dat veranderde toen ik mijn partner Hampus leerde kennen, hij komt uit Zweden. Op een gegeven moment dachten we: misschien willen we dit wel. Ik had alleen al jaren een spiraaltje en sportte zo intensief dat ik me afvroeg of ik überhaupt wel een cyclus had.

Een vriendin van mij had PCOS en werd niet meer ongesteld, dus toen ik 29 was, besloot ik het spiraaltje te laten verwijderen. Ik wilde zien of mijn lichaam het zelf weer zou oppakken voordat we echt een keuze maakten.

Lees ook: Het spiraaltje als anticonceptiemiddel: de voor- en nadelen

Een onverwacht begin

Het liep anders dan gepland. Nadat het spiraaltje eruit was, werd ik een halfjaar lang niet ongesteld. Maar toen bleek ik ineens zwanger te zijn. Helaas eindigde die eerste zwangerschap na zeven weken in een miskraam.

Ondanks het verdriet was ik zó blij geweest met die zwangerschap en het feit dat er een kind in mij groeide, dat ik na de miskraam zeker wist dat ik moeder wilde worden. Drie maanden later was ik zwanger van onze oudste, Elisabeth (4).

De impact van verlies

Bij de tweede zwangerschap ging het helaas mis na 22 weken. Dat was een enorme klap. Toen pas kwam het besef dat het leven niet zo maakbaar is als ik altijd dacht. Vrij snel na het overlijden van ons kindje Benjamin voelde ik een sterke wens om weer zwanger te worden. We waren gezegend dat het na een halfjaar weer lukte en zo werd Seraphine (1) geboren.

Seraphine is een ontzettend makkelijk meisje. Onze eerste was pittiger. Die sliep niet en had echt een eigen willetje. Maar Seraphine slaapt, drinkt en is heel tevreden. Dat gaf me het vertrouwen dat ik een derde kind ook wel aan zou kunnen.

Lees ook: Miskraam verwerken: dit kan helpen

Weer proberen

Hampus droomde altijd al van een groot gezin. Voordat we een kind kregen, had hij deze wens nog niet zo uitgesproken. Maar nadat onze eerste geboren werd, voelde hij meteen dat hij meer kinderen wou, en gaf hij ook vrij snel aan dat hij graag een groot gezin zou willen.

We hadden eigenlijk gepland om na onze bruiloft in mei weer te gaan proberen. Maar ik hoorde verhalen over hoe lang het soms kan duren of dat het niet meer lukt. We besloten daarom het in januari en februari te proberen, zodat ik in ieder geval niet in mijn eerste trimester zou zitten tijdens de bruiloft. En ja hoor, het was de eerste keer meteen raak.

Besmetting met pneumokokken

Ik ben vandaag precies vijftien weken zwanger. Met het kind gaat het gelukkig heel goed, maar zelf heb ik me de afgelopen tijd best ellendig gevoeld. Ik ben extreem vermoeid, erg misselijk en moet met name in de avonden veel spugen. Het lastige is dat je met twee kleine kinderen om je heen niet echt aan je rust toekomt.

Daarnaast ben ik onlangs, waarschijnlijk op mijn werk, besmet geraakt met pneumokokken. Dat is een bacterie die je normaal gesproken niet snel oploopt, tenzij je immuunsysteem verzwakt is, wat bij een zwangerschap het geval kan zijn. Ik werd hierdoor zo ziek dat ik vijf dagen in het ziekenhuis heb gelegen. Dat was een ontzettend spannende periode, omdat ik erg bang was voor de gezondheid van de baby.

Ik kreeg antibiotica en moest aan het infuus omdat ik door het vele spugen uitgedroogd was. Inmiddels ben ik twee weken uit het ziekenhuis, maar de vermoeidheid zit nog diep in mijn lichaam. Gelukkig laten de controles en echo’s zien dat het kind goed groeit en er weinig van heeft meegekregen.

Lees ook: Pneumokokkenvaccinatie: alles wat ouders écht moeten weten

Hardlopen en fysieke verandering

Als fanatiek marathonloper vind ik het lastig om de fysieke veranderingen en het minder sporten te accepteren. Tijdens eerdere zwangerschappen rende ik altijd door om mijn conditie op peil te houden, maar nadat ik nu zo ziek ben geweest, heb ik met mijn partner afgesproken om voorlopig even te stoppen. De artsen gaven aan dat ik er in het ziekenhuis net op tijd bij was, dus ik wil nu geen enkel risico nemen.

Hoewel ik het mentaal moeilijk vind om nu bijna niets te doen behalve een wandeling naar de supermarkt, staat het herstel voorop. Ik hoop het later weer op te kunnen pakken, maar ik weet uit ervaring dat stoppen en weer beginnen tijdens een zwangerschap erg zwaar is.

Het geslacht en de naamkeuze

We weten het geslacht van de baby nog niet. Bij Seraphine wisten we het ook niet van tevoren en dat vonden we een heel mooie ervaring. Pas na de bevalling kwam de verrassing.

Wat betreft de naam wordt het ook steeds uitdagender. Onze kinderen hebben klassieke, lange namen: Elisabeth, Benjamin en Seraphine. We vinden dat dit kind ook een naam verdient die in dat rijtje past.

Inspiratie nodig? Check ons dossier Babynamen

Vertrouwen in de bevalling

Tegen de bevalling zie ik niet echt op. De bevalling van Benjamin was emotioneel erg zwaar omdat we wisten dat hij kort daarna zou overlijden, maar de begeleiding was prachtig. De bevalling van Seraphine verliep een stuk makkelijker. Ik probeer het niet te onderschatten, want ik weet dat het veel pijn doet, maar ik heb er vertrouwen in.

Uitkijken naar de ontmoeting

Hoewel ik me soms afvraag hoe we de aandacht straks gaan verdelen met drie kinderen en ons drukke werk, is Hampus heel optimistisch. Hij vindt het vaderschap geweldig en doet ontzettend veel in het huishouden en met de zorg voor de kinderen. Waar ik uiteindelijk het meest naar uitkijk, is het moment dat Elisabeth en Seraphine hun nieuwe broer of zus voor het eerst ontmoeten.’