Een buik vol met Daní Zijlstra: ‘Iedereen denkt aan een meisje, maar ik voel me een jongensmama’

‘Het gaat nu eindelijk weer wat beter. Ik was de eerste 13 weken supermisselijk en heel moe. Nu speelt het soms in de avond nog een beetje op, maar ik kan eindelijk weer eten! We hebben hier in Spanje natuurlijk lekkere tapas, dus ik ben heel blij dat het weer een beetje normaal is.

Lees ook: Wat mag je niet eten als je zwanger bent?

Minder voorzichtig

De zwangerschap was niet echt gepland. Joy wilde het al wel langer, maar ik had zoiets van: we kunnen nog wel even wachten. We zijn altijd zo druk met verbouwen, de B&B’s en mijn eigen kledinglabel. Als het dan gebeurt, wil ik er ook echt de tijd voor hebben.

Het afgelopen halfjaar waren we wat minder voorzichtig en was ik al van de pil af. Toen dacht ik: als het nu gebeurt, is het ook prima. Het is zeker gewenst hoor, we zijn superblij en Joy vindt het helemaal geweldig.

Lees ook: Stoppen met anticonceptie om zwanger te worden: dit moet je weten

Naar Nederland voor de echo’s

Ik heb een verloskundige in Nederland en een privékliniek hier in Spanje. Toen we net wisten dat we zwanger waren, wilde ik het even checken en hier in Spanje moet dat al na vijf of zes weken. Hun Engels was zo gebrekkig, dus ik wist al snel dat ik de rest in Nederland wilde doen.

Er zit een heel leuke praktijk bij mij in de buurt, dus ik vlieg nu heen en weer. Ik ben sowieso ook veel in Nederland voor mijn werk, dus ik verdeel het een beetje fiftyfifty tussen Spanje en Nederland.

Realiteit delen

In het begin was het lichamelijk heel rustig, maar nu begin ik echt een buikje te krijgen. Ik heb het idee dat het nu elke dag groeit. Dat is ook wel superleuk om te zien na die periode van misselijkheid en kwaaltjes. Ik heb namelijk een paar weken op de bank gelegen en kon bijna niks binnenhouden. Joy heeft toen gekookt en gewerkt, daar ben ik hem heel dankbaar voor. Het was een pittige tijd.

Ik was zelf ook best wel down en het lukte me niet altijd om positief te blijven. Dat vond ik lastig met Instagram, omdat ik normaal best veel deel. Sociale media zijn mijn hoofdbaan, dus het was heel moeilijk dat het nu even stilstond. Met 14-15 weken wilde ik over de zwangerschap vertellen, zodat ik weer alles kwijt kan op sociale media en het realistische leven kan delen. Dat was een opluchting.

Lees ook: Zo ga je om met stemmingswisselingen tijdens je zwangerschap

Geslacht nog onbekend

We konden de echo voor het geslacht in Nederland doen, maar dat hebben we nog niet gedaan. We kunnen het nu hier in Spanje doen, of we wachten tot de 20 wekenecho in Nederland. Ik denk dat we dat laatste doen. Iedereen denkt dat het een meisje wordt, maar ik heb echt het gevoel dat ik een jongensmama ben.

Dat is een onderbuikgevoel, want de rest zegt allemaal dat het een meisje wordt. Qua namen liggen we redelijk op één lijn, maar we zijn er nog niet uit. We hebben nog even de tijd, dus het komt vanzelf wel.

Verhuizen

De babykamer is er nog niet. We zijn nog bezig met verhuizen. We wonen nu in een ander huis van ons in Spanje. De andere twee huizen zijn we aan het renoveren; die gaan straks weer de verhuur in.

We zijn nog even aan het kijken waar we ons uiteindelijk willen vestigen, want we zijn ook altijd veel aan het reizen geweest. Ik heb ook nog helemaal geen nesteldrang, ik zie het allemaal wel in de laatste weken.

Lees ook: Van botergeel tot Duplo-rood: de kinderkamer krijgt kleur volgens de trends voor 2026

Gesprekken over het ouderschap

Joy en ik hebben het de laatste tijd steeds vaker over hoe we als ouders zullen zijn. Vanuit B&B vol liefde heeft iedereen kunnen zien dat we wat meningsverschillen hadden. Joy wilde het kind bijvoorbeeld eerst niet naar school sturen en ik wel. Ons kind gaat uiteraard wel naar school. We zitten nu veel meer op één lijn. Het is een grote verandering, dus het is belangrijk om daarover in gesprek te blijven.

Vanlife

Ik kijk het meest uit naar de babykamer aankleden en al die leuke outfitjes. En natuurlijk dat hij of zij er straks is en dat we echt een gezinnetje zijn. We zijn ook van plan om lekker te blijven reizen en de wereld aan het kind te laten zien, ook met de camper. De eerste maanden is het natuurlijk even wennen, maar we willen daarna wel ons ding blijven doen.

We hebben ook steeds meer kinderen om ons heen. Mijn vriendinnen hebben er al een paar en hier in Spanje hebben we ook ‘vanlifers’ ontmoet die hun kinderen mee op reis hebben. Die kinderen zijn vaak supersociaal, dat is heel leuk om te zien.’