‘Tien jaar geleden leerden Femke en ik elkaar kennen via mijn huisgenoot. Femke was bij haar op bezoek en we raakten aan de praat. We spraken af om een keer koffie te drinken. Al snel volgde een tweede date. En een derde, vierde, vijfde. We werden verliefd.
Femke was al snel eerlijk over mentale klachten. Ze vertelde dat ze autisme had en kampte met bipolariteit, manie en depressie. Dat schrikte me niet af, want ik vond haar leuk en was erg onder de indruk van haar. Niet alleen vanwege haar uiterlijk, maar ook omdat ze zo zelfverzekerd overkwam.
Stabiele basis
Femke komt uit een groot gezin en zelf heb ik altijd een grote familie gewild. Dat we allebei kinderen wilden, was duidelijk. Maar we wilden eerst afstuderen en een fijn huis hebben: een stabiele basis.
Toen we een jaar samen waren, had Femke een heel drukke periode. Ze had een bijbaan in een kledingwinkel, werkte veel en was bezig met een toelatingsprocedure voor de kunstacademie. Hiervoor moest ze allerlei kunstprojecten maken.
Psychiatrisch ziekenhuis
Hele nachten bleef ze op om daaraan te werken. Ze sliep en at niet meer en werd steeds chaotischer. Femke maakte onrealistische plannen en wilde opeens kinderen redden van een slechte jeugd. Ze kreeg grootheidswaanzin en belandde in een psychose.
Femke werd twee maanden opgenomen in een psychiatrische kliniek. Ik zag hoe ze patiënt werd. Femke zelf zag alles als een complot. Het deed mij veel pijn om haar zo te zien. Femke liet kort daarna een spiraal zetten, want met kinderen waren we op dat moment helemaal nog niet bezig.
Lees ook: Psychische klachten tijdens de zwangerschap
Antipsychotica afbouwen
Drie jaar geleden veranderde dat. Femke kreeg van de dokter te horen dat ze PCOS had en dat het voor haar moeilijker kon zijn om zwanger te worden. Omdat we allebei graag een kind wilden, besloten we ervoor te gaan.
Omdat Femke antipsychotica slikte, bouwde ze dat in overleg met de arts af. Toen we groen licht kregen, ging de spiraal eruit. Binnen twee maanden was Femke zwanger. Wat waren we blij! Voor de zekerheid hebben we Femke aangemeld bij de POP-poli. Dat is een speciale polikliniek in het ziekenhuis voor vrouwen met psychische of psychiatrische klachten.
Lees ook: PCOS en zwanger worden: hoe groot is de kans?
Opnieuw manisch
Femke was 13 weken zwanger toen we met vrienden gingen kamperen in eigen land. Die vrienden hebben zelf narigheid meegemaakt in hun jeugd en op een avond hadden we daar zware gesprekken over. Eén van die vrienden zei dat Femkes bipolariteit waarschijnlijk het gevolg was van iets vervelends dat zij in haar jeugd met haar ouders heeft meegemaakt, terwijl zij met hen juist een fantastische band heeft.
Toch ging die opmerking een eigen leven leiden. Een week lang doolde het in haar hoofd rond. Ze kon er ’s nachts niet van slapen en ze werd opnieuw manisch. ’s Nachts sloop ze uit bed om een kinderboek te schrijven omdat ze weer het idee kreeg om kinderen te redden.
Lees ook: Joycelynn: ‘Had ik maar eerst mijn trauma’s verwerkt voor ik aan kinderen begon’
Afscheidsbrief
Ik belde de crisisdienst, maar het duurde drie uur voordat iemand eindelijk langskwam. Femke draaide in de tussentijd volledig door: ze raakte in de war, was chaotisch en vergat dat ze zwanger was. Ze schreef ook een soort afscheidsbrief en bleef maar herhalen dat ze verschrikkelijke dingen in haar jeugd had meegemaakt.
Mijn grote angst was dat ze opnieuw moest worden opgenomen. Maar voor Femke leek het me beter dat ze thuisbleef. Thuis kon ze creatief bezig zijn en dat hielp haar ontspannen. Gelukkig mocht ze thuisblijven. Ze kreeg medicatie en na zeven dagen sliep ze eindelijk weer.
Lees ook: Medicijnen en borstvoeding: wat mag wel en wat niet?
Postpartumdepressie
Met 41+4 weken is Femke bevallen van onze dochter. Het was een heftige bevalling: de baby werd gehaald met de vacuümpomp en kwam in ademnood vanwege vocht in de longen. Femke verloor hierbij veel bloed. Om een psychose te voorkomen, kreeg ze veel medicatie. Daardoor kon ze geen borstvoeding geven. Dat deed haar veel verdriet.
De medicijnen hielpen tegen een psychose, maar niet tegen een depressie. Helaas kreeg Femke wel een postpartumdepressie. Ze twijfelde veel aan zichzelf en zei niet veel tegen de baby. Femke houdt door haar autisme sterk vast aan regels en structuur. Daardoor hield ze zich heel strikt aan vaste voedingstijden. Dat vond ik lastig.
Lees ook: Postpartum (postnatale) depressie: wat kun je doen?
Toekomst
Inmiddels heeft Femke een nieuwe therapeut en eens in de twee weken ziet ze een vaste begeleider voor de medicatiecontrole. Het gaat nu een stuk beter. We kijken dan ook hoopvol naar de toekomst. Een tweede kind zouden we heel leuk vinden, maar dan moet er eerst een goed plan liggen. Femkes medicatie moet dan namelijk weer worden afgebouwd.
Ondertussen genieten we erg van onze dochter. Ze heeft een flinke woordenschat voor een kind van 1,5 jaar en vindt het leuk om te spelen en te klimmen. Het is een fantastisch meisje!’
Lees ook: Een post-partum depressie: hoe ga je daar als partner mee om?
De namen Jeroen en Femke zijn gefingeerd. Hun echte namen zijn bekend bij de redactie.
