Annes bevallingsverhaal: ‘Je hebt 45 minuten, zei de gynaecoloog, daarna moet ze geboren zijn’

‘Zondag 15 februari om 11.00 uur was ik met de termijn van exact 41 weken in het Jeroen Bosch Ziekenhuis voor een serotiniteitscontrole om te zien hoe het met de baby ging. De CTG was goed, maar vanwege weinig vruchtwater is ter plekke besloten om mijn bevalling medisch te maken. Ik ben toen meteen gestript in het JBZ, want ik had al 2 centimeter ontsluiting. Zoiets vermoedde ik al, want er waren al flink wat indalings- en voorweeën geweest.

Achteraf hoorden we dat Cleo bij de reguliere controle van 40+1 al niet meer groeide. Vandaar dat we nu in het ziekenhuis waren voor een controle. Wij dachten dat het routine was. Achteraf maar goed dat we dit niet wisten, anders had ik me een week lang heel druk gemaakt.

Lees ook: Uitgerekende datum berekenen: hoeveel weken zwanger?

In bad

Als de bevalling niet op gang zou komen door het strippen, zou ik de volgende dag ingeleid worden, maar ik kreeg meteen (onregelmatige) weeën. Ik verloor steeds helderrood bloed, maar dat bleek na een telefoontje met het JBZ normaal door het strippen.

Ze zouden wel meteen een kamer voor ons reserveren. De weeën bleven alleen onregelmatig en mild. Tot ik zondagavond in bad ging. In bad werden de weeën heftiger en regelmatiger.

Eenmaal uit bad kreeg ik ineens beenweeën en mijn vliezen braken vervolgens toen ik opstond van de bank. Terwijl ik op de wc zat vanwege al het vruchtwater dat maar bleef komen, heeft Rick het ziekenhuis weer gebeld.

Spannend ritje

Toen zijn we om 22.00 uur weer naar het ziekenhuis gegaan. Ik heb snel een kraamverband in een schone onderbroek gepropt, trok een zwangerschapslegging aan en ben op een zeil en handdoek gaan zitten in de auto.

We konden meteen vertrekken ondanks dat het sneeuwde. Rick had de auto constant sneeuwvrij gehouden. Het was een spannend ritje daardoor, maar ik was vooral met die beenweeën bezig. In het ziekenhuis ben ik naar boven gerold naar de laatste vrije verloskamer.

Lees ook: Zwanger autorijden: is dat wel veilig?

Verkrampt

Het was erg pittig met die beenweeën. De pijn in mijn buik was niks in vergelijking met mijn benen. Rick en ik probeerden ontspanningsoefeningen te doen die ik had geleerd tijdens de cursus zwangerschapsyoga, maar ik verkrampte helemaal.

Ik lag te spartelen van de pijn in mijn benen. Ik kon niet staan. Rick bleef tijdens de weeën herhalen: ‘Ontspan je kaken, je schouders, je armen’. Zo kon ik ze met een ontspannen bovenlichaam toch een soort van doorstaan.

Maar het effect van de beenweeën en het gebrek aan ontspanning in mijn onderlichaam bleek wel: de ontsluiting kwam niet verder. Ik bleef hangen op 3-4 centimeter.

In veilige handen

Rick vroeg toen om een ruggenprik. We hadden vooraf afgesproken dat hij de knoop door moest hakken als hij zag dat ik het niet meer trok. Hoewel ik dacht dat het nog te vroeg was, ging ik mee in zijn redenering: ‘Als je ontspant, gaat het sneller.’ De anesthesist was gelukkig direct beschikbaar.

Toen ik in de ruimte aankwam voor de prik, ontstond er ineens onrust. De verloskundige wilde me opnieuw aansluiten op de CTG en binnen een mum van tijd was ik omringd door zeker zes mensen. Rick zag ondertussen in de gang mensen met een couveuse naar binnen rennen. Ondanks de drukte voelde ik geen paniek, iedereen bleef rustig en ik voelde me in veilige handen.

Lees ook: Ruggenprik bij de bevalling: de voor- en nadelen

Hartslag teruggevonden

Ze bleken Cleo’s hartslag kwijt te zijn. Gelukkig werd ze snel teruggevonden. Nadat ze een halfuur was gestabiliseerd, kreeg ik alsnog de ruggenprik. Mijn rechterbeen was meteen verdoofd en na een extra dosering verdween de pijn links ook.

Terug in de verloskamer stelde de gynaecoloog weeënopwekkers voor. Mijn weeën kwamen in setjes van drie, met flinke pauzes ertussen, maar bij de tweede en derde wee dipte Cleo’s hartslag gevaarlijk. Dat was eng om te zien op de monitor, maar het vertrouwen in het personeel hielp me erdoorheen.

Door de ruggenprik en de ontspanning ging het ineens hard: binnen een paar uur schoot ik van 4 naar 8 centimeter ontsluiting. Niet veel later zat ik op de volledige 10 centimeter.

45 minuten

Toen kwam het zwaarste deel. Omdat Cleo’s hartslag zo daalde tijdens het persen, mocht ik maar bij één van de drie weeën kracht zetten. De andere twee moest ik wegpuffen. Dat was ondoenlijk zwaar. De gynaecoloog was duidelijk: ‘Je hebt 45 minuten, daarna moet ze geboren zijn.’

Ik wist dat dit voor een eerste bevalling heel krap was, zeker omdat ik maar beperkt mocht persen. Ik heb alles op alles gezet, maar wist ook: die knip en vacuümpomp gaan er komen. Ik grapte nog tegen de gynaecoloog dat ik zelf ook met de pomp ben geboren, dus dat het wel goed zou komen.

Lees ook: Bevalling met vacuümpomp: dit is belangrijk om te weten

Niet gillen, maar persen

Na 45 minuten was het precies 08.00 uur: de wisseling van de wacht. Ineens stonden er volgens mij wel vijftien mensen in de kamer. De nieuwe gynaecoloog kwam zelfs in vrijetijdskleding binnenrennen. Uiteindelijk is Cleo heel snel gehaald met de vacuümpomp.

De knip voelde ik nauwelijks, maar dat trekken met de pomp wel. Ik gilde het uit, tot de verloskundige riep: ‘Niet gillen, persen!’ Twee keer persen later lag ze om 08.05 uur krijsend op mijn buik.

Rick heeft toen de navelstreng doorgeknipt. Hij was best geschrokken van het hele proces, maar vond het ook interessant om te zien hoe goed en efficiënt er gehandeld werd door het personeel. We kunnen niet genoeg benadrukken hoe persoonlijk en lief iedereen was én tegelijkertijd zo enorm deskundig.

Naar de ok

Terwijl we genoten van Cleo, werd de placenta geboren. Die leek compleet, maar ik voelde me steeds slechter. Ik zag sterretjes en voelde het bloed wegstromen. Ondanks zakken vocht en medicatie bleef het bloeden. Ik moest acuut naar de operatiekamer omdat er waarschijnlijk toch restjes waren achtergebleven.

Om Rick gerust te stellen, riep ik nog ‘Houdoe!’ terwijl ik werd weggereden. Het natasten verliep goed en er werd inderdaad nog een stukje placenta verwijderd. Toen ik wakker werd uit de narcose, mocht ik direct terug naar Rick en Cleo. Vanwege het bloedverlies (1,2 liter) en het lage geboortegewicht van Cleo moesten we nog 24 uur blijven, maar dinsdagochtend waren we eindelijk thuis.

Lees ook: Wat gebeurt er precies bij de nageboorte?

Geen paniek

Dat ik de hele bevalling geen paniek heb gevoeld, heb ik echt te danken aan mijn cursus zwangerschapsyoga. De informatie en de ontspanningsoefeningen zorgden ervoor dat ik, ondanks alle complicaties, precies begreep wat er gebeurde.

Ik had veel tools om in te zetten. Dat gold ook voor Rick. Door de partnerles wist hij precies hoe hij mij erdoorheen moest loodsen. We kijken, ondanks de heftigheid, terug op een goede ervaring.’