Berby’s bevallingsverhaal: ‘In het ziekenhuis hebben ze mijn leven gered, en dat van mijn dochter’

‘Mijn eerste twee kinderen zijn geboren via een keizersnede. Mijn oudste lag in stuit, en bij onze tweede is het uiteindelijk een semi-spoedkeizersnede geworden. Het is me twee keer super meegevallen, dus ik dacht nu bij de derde: laten we het nog maar een keer doen.

Placenta praevia

Bij de 20 wekenecho zagen ze dat ik mogelijk een placenta praevia had; dan ligt de placenta voor de uitgang. Ik dacht: boeien, ik wil toch al een keizersnede. Ik werd doorgestuurd naar de gynaecoloog en zij bevestigde dat de placenta inderdaad een stukje ervoor lag.

Met 32 weken zou ik opnieuw een echo krijgen. Als ik daarvóór bloedverlies zou krijgen, moest ik aan de bel trekken. Dat gaat vast niet gebeuren, dacht ik.

Lees ook: Placenta praevia: wat is het en wat kun je doen?

Behoorlijk wat bloed

Maar een week later gebeurde het wel. Ik was 24+5 weken zwanger en had een lange dag voor de boeg: ik zou naar mijn werk gaan en we zaten midden in een verhuizing. Toen ik naar de wc ging rond 07.00 uur, zag ik behoorlijk wat bloed aan het papier zitten. Ik belde de verloskundige; ze kon meteen naar me toe komen. ‘Bereid je maar voor om naar het ziekenhuis te gaan’, zei ze al.

Ik maakte mijn tas klaar toen de verloskundige weer belde: ‘Je moet direct naar het ziekenhuis. Ben je in staat om nu te gaan?’ Ik raakte in paniek – het was echt heel erg dus. Mijn vriend zou over tien minuten thuis zijn. ‘Is hij echt met tien minuten thuis? Anders bel ik de ambulance’, zei de verloskundige. Mijn vriend was binnen tien minuten thuis, en we zijn meteen naar het ziekenhuis in Arnhem gereden.

Ambulance

Daar bleek dat mijn baarmoeder al aan het verkorten was. Toen ik na het onderzoek opstond, verloor ik een plens bloed. Ik moest met spoed naar het Radboud ziekenhuis in Nijmegen, daar hebben ze een nicu. Het was bizar: ’s ochtends zou ik nog naar mijn werk gaan, en twee uur later werd ik met spoed per ambulance naar het Radboud gereden.

Lees ook: Vroeggeboorte: 5 signalen die je nooit mag negeren (en wat je moet doen)

Ingegroeide placenta

De kinderarts vroeg: ‘Kiezen jullie voor een actieve behandeling, of willen jullie het kindje laten gaan?’ In eerste instantie wilden we een actieve behandeling; we konden het altijd nog stoppen. Gelukkig zakte het bloedverlies in de dagen erna. Het bleek dat ik ook een placenta accreta had: mijn placenta was ingegroeid in mijn baarmoederwand.

Ik moest bedrust houden. Uiteindelijk heb ik 7,5 week in het ziekenhuis gelegen; gelukkig heb ik het zo lang volgehouden. Ik heb nog twee heftige bloedingen gehad, en al die weken kreeg ik weeënremmers en longrijpingsprikken. Ook kreeg ik een bloedstollingsinfuus, daarmee stopte het bloedverlies.

Lol ervan inzien

Mijn vriend en ik zijn best nuchter. We hebben het per dag bekeken en hadden er alle vertrouwen in dat het goed zou komen met mij en de baby. Ergens kon ik er de lol nog wel van inzien – wat een drama eigenlijk.

Ik ging een beetje ouwehoeren met de verpleegsters, je moet er toch het beste van maken. Afhankelijk van mijn bloedverlies kon ik af en toe wat doen; ik heb lesjes ‘zwanger en fit’ gevolgd en kon op een yogabal mijn bekken trainen.

Geplande keizersnede

Op een gegeven moment hoorden we dat mijn baarmoeder verwijderd moest worden na de keizersnede, omdat de placenta ingegroeid was en dus niet zelf kon loskomen. Er werken twee gynaecologen in het ziekenhuis die daarin gespecialiseerd zijn; dat gaf me veel vertrouwen. Met 33 weken stond de keizersnede gepland, en daarna de baarmoederverwijdering.

Actief bloedverlies

Op maandag 2 maart, toen ik 31+4 weken was, kwamen mijn schoonouders langs met m’n dochter. Toen we net klaar waren met de lunch, voelde ik het bloed weer lopen. Ik drukte op mijn knop voor de verpleegkundige, en de gynaecoloog kon al snel langskomen. Ze zag dat het actief stroomde en zei dat ik mijn vriend moest bellen.

Mijn vriend werkt in de gehandicaptenzorg en zou die dag gaan zwemmen met een cliënt. Hij nam zijn telefoon niet op – shit, hij ligt vast in het zwembad nu. Ondertussen werd ik al naar een kamer dichter bij de ok verplaatst.

Lees ook: Leena’s bevallingsverhaal: ‘Ik wist zeker: of de baby gaat het niet halen, of ikzelf niet’

Vandaag halen

Gelukkig belde mijn vriend me terug, hij kon meteen naar het ziekenhuis komen. De twee gynaecologen overlegden en besloten: we gaan het kindje vandaag halen, en daarna de baarmoeder verwijderen. Want bij elke beweging die ik maakte, had ik bloedverlies. Ze wilden niet afwachten tot het spoed zou worden in de komende tien dagen.

Ik kreeg een ruggenprik en iets in mijn urineleiders zodat die oplichtten tijdens de operatie: mijn ingegroeide placenta lag namelijk dicht bij mijn urineleiders. Ik zag ertegenop om daarna onder narcose te gaan, omdat je dan geen controle hebt. Toen Tess was geboren, huilde ze meteen. Toen vond ik het goed om onder narcose te gaan: zij was oké.

Wakker

Drie uur later werd ik wakker. ‘Je ligt nog op de ok’, zeiden ze – help, was ik tijdens de operatie wakker geworden? Maar de operatie was goed gegaan en ik mocht naar de medium care in plaats van naar de ic.

Ik heb wel duizend keer gezegd hoe dankbaar ik was. Na de operatie heb ik twee zakken bloedtransfusie gekregen, want ik was 3 liter bloed verloren. Ik moest vijf dagen herstellen in het ziekenhuis.

Lees ook: Vivians bevallingsverhaal: ‘Ik werd wakker met een piepkleine baby van 1 kilo naast me in een couveuse’

Herstel

Aan het einde van mijn zwangerschap heb ik zwangerschapsdiabetes gekregen – dat was nu op zich een voordeel, omdat Tess daardoor relatief groot was. Ze zou 1700 gram moeten wegen met 31+4 weken, maar ze kwam met ruim 2 kilo uit mijn buik.

Ze heeft vijf dagen op de post-ic gelegen. Daarna mocht ze naar het ziekenhuis in Arnhem, waar ze rooming-in hebben. Zo kon ik vaak bij Tess slapen. Met 36 weken mocht ze naar huis.

Juiste knoppen

Achteraf voel ik heel veel dankbaarheid. Toen ik laatst in het Radboud liep, besefte ik: hier hebben ze mijn leven gered, en dat van mijn kind. De gynaecoloog zei: ‘We wilden niet weten hoe het anders was afgelopen’. Dat besef kwam later pas. Het voelt alsof iedereen op het juiste moment op de juiste knop heeft gedrukt.’