Naamspijt komt vaker voor dan je denkt. Uit Britse en Amerikaanse onderzoeken blijkt dat ongeveer de helft van de ouders hun kind achteraf een andere naam zou hebben gegeven, schrijft Maarten van der Meer, docent Duits en als De Namendetective auteur van Vernoeming.nl, in zijn boek Wie noemt zijn kind nou Chardonnay?
10 tot 20 procent van de ouders heeft zelfs serieuze spijt. Een greep uit de redenen volgens Van der Meer: ‘Ouders hebben zich te veel laten beïnvloeden door anderen, de naam blijkt ineens veel vaker voor te komen dan gedacht of roept ongewenste associaties op.’
Niet Amélie
Linde* herkent dat gevoel. Zij heeft spijt van de naam van haar dochter. ‘Pas na vier maanden wist ik: deze naam, Amélie, past niet bij mijn dochter’, vertelt ze. Ze heeft inmiddels een andere naam in gedachten, Suus, die ze beter bij haar dochter vindt passen.
Zelf zou ze de naam het liefst veranderen, maar haar partner twijfelt. Niet omdat hij de nieuwe naam niet mooi vindt, maar vanwege ‘alles eromheen’. ‘Wat zullen familie en vrienden zeggen?’
Lees ook: Welke babynaam past bij jouw gezin?
Mijn stralende zon
Nikita en haar man veranderden wél de naam van hun dochter: van Mia naar Sol. ‘Ik had nooit verwacht dat ik dit zou doen. De volledige naam van onze dochter is Mia Lumi Soleil, wat betekent: mijn stralende zon. Deze keer vond ik de betekenis heel belangrijk. Aan het begin van de zwangerschap ging het mentaal niet zo goed met mij, maar één ding wist ik zeker: dat zij het positieve zou zijn, wat voor mentale uitdagingen ik ook voor mijn kiezen zou krijgen.
Voor een meisjesnaam kwamen we er maar niet uit. Mijn man was helemaal enthousiast over Mia, maar ik twijfelde. Tot ik de naam Sol tegenkwam via het bedrijfje Soll Crafts op Instagram. Ik vroeg de eigenaresse hoe ze aan die naam kwam; zij vertelde dat haar dochter Sol heet. We hadden deze naam al voor een jongen in gedachten, maar wisten niet dat het ook voor een meisje kon. Ineens wist ik: deze naam gaat het worden.’
Veiliger
Tot 23 februari 2026, toen ze werd geboren. Ik begon ineens te twijfelen. Onze dochter was superklein, heeft heel lange wimpers, echt een meisje-meisje. Sol klonk ineens heel anders. Dus toen er net na de geboorte werd gevraagd hoe ze heette, antwoordden we: Mia. Dat voelde veiliger en meer geaccepteerd.
Toch kwam het gevoel van twijfel terug. Een paar weken later vroeg iemand me in het ziekenhuis: ‘Hoe heet je dochter?’ Ik was even stil en zei aarzelend: Mia. Ik merkte dat ik haar naam met enige weerstand uitsprak. Dagenlang bleef het knagen. Het zijn vast de hormonen, dacht ik. Het is vast een fase. Dit gaat wel weer voorbij. Maar dat was niet zo, het gevoel bleef.
Mijn man en ik spraken af dat we onszelf zes weken de tijd zouden geven. Als het gevoel hetzelfde bleef, zouden we haar naam veranderen. En dat gevoel bleef zo. We besloten haar naam te veranderen van Mia naar Sol. Nu voelt het goed. Dit is hoe het moet zijn. Onze kleine zonnestraal: Sol.’
Lees ook: Dit zijn de 100 populairste meisjesnamen van dit moment
Officieel nog niet aangepast
Nikita en haar man hebben de naam van Sol nog niet officieel aangepast. ‘We weten nog niet of we dit gaan doen’, vertelt ze, ‘omdat we de officiële naam op haar paspoort graag zo willen houden: Mia Lumi Soleil, mijn stralende zon.
Op zich is dat geen probleem, want bij de kinderopvang en op school kun je gewoon de roepnaam opgeven. Zo staat in mijn paspoort ook niet mijn roepnaam Nikita, maar mijn vier doopnamen. Als iemand mij ooit zou aanspreken met een van die namen, zou ik niet eens omkijken, haha.’
Voornaam veranderen: zo werkt het
Het officieel veranderen van je naam is in Nederland niet makkelijk en duur: ongeveer 1000 euro voor je voornaam en 835 euro voor je achternaam. In januari diende voormalig staatssecretaris van Justitie en Veiligheid Arno Rutte een wetsvoorstel in om het naamrecht te versoepelen. Het voorstel is vooral gericht op mensen die geadopteerd zijn, maar zou uiteindelijk voor iedereen moeten gaan gelden.
‘De kern van dit voorstel is dat een voornaam in de toekomst eenmalig gewijzigd kan worden door een meerderjarige’, legt Eric Gubbels, voorzitter van de NVVB Adviescommissie Personen- en Familierecht, uit. ‘Net als de achternaam, binnen wettelijke grenzen. Daarnaast worden de voorwaarden aangepast waaronder een wijziging van de achternaam doorwerkt naar kinderen. Dat is belangrijk, omdat het huidige systeem van doorwerking te rigide is.’
Lees ook: Dit zijn de 100 populairste jongensnamen van dit moment
Binnen drie dagen
Zowel Linde* als Nikita hadden liever langer de tijd gehad om de naam officieel bij de gemeente door te geven. In Nederland moeten ouders binnen drie dagen na de geboorte de naam van hun baby officieel doorgeven. Maar in andere Europese landen hebben ouders een stuk langer de tijd. In België 15 dagen, in Engeland 42 dagen en in Noorwegen en Denemarken zelfs een halfjaar.
‘Juist in die eerste weken leer je je kind pas echt kennen’, zegt Linde. ‘Bij de geboorte ken je je kind nog niet. Toch moet je al snel beslissen over iets wat zó bepalend is.’ Ze had liever meer tijd gehad. Zes maanden of zelfs een jaar. Dan maak je een keuze die veel meer gebaseerd is op wie je kind echt is.’
Nikita is het daar mee eens. ‘Je moet je kind een naam geven, terwijl je hem of haar nog helemaal niet kent. Best bijzonder eigenlijk.’
Lees ook: Dilemma: ‘Zullen we de naam van de baby al delen voor de geboorte?’
Vanwaar die haast?
Waarom moeten ouders zo snel naar de gemeente? Dat heeft een medische oorzaak, zegt Eric Gubbels. ‘Het kind moet binnen negen dagen na de geboorte een hielprik krijgen. Door de geboorteaangifte wordt het kind geregistreerd in de geboorteakte en in de Basisregistratie Personen. Dan weet de GGD waar ze naartoe moeten om dat hielprikje te geven. Dat is voor ons de reden om altijd met hoge snelheid aangifte te verlangen: zodat het kind op tijd dat onderzoek krijgt.’
Die noodzaak geldt niet alleen bij thuisgeboortes – ongeveer 10 procent van de baby’s wordt volgens Gubbels thuis geboren – maar ook bij ziekenhuisbevallingen. In beide gevallen geldt: de hielprik wordt meestal pas na de geboorte thuis afgenomen. Alleen baby’s die langer in het ziekenhuis blijven, krijgen de prik daar.
‘Juist daarom is het zo belangrijk dat de aangifte snel gebeurt, ongeacht waar het kind is geboren: puur in het belang van het kind’, zegt Gubbels. ‘Heel soms wordt er een uitzondering gemaakt, maar dat is zeldzaam. Voorlopig blijft de wettelijke termijn gelden en doen ouders er goed aan om al voor de geboorte goed na te denken over de naam die ze hun kind willen gaan geven’, aldus Gubbels.
Foutjes
Dat die strakke deadline van drie dagen ook tot fouten kan leiden, ziet Gubbels in de praktijk. ‘De partner komt vaak aangifte doen, soms nerveus, soms met het hoofd bij heel andere dingen. Dan gaat er weleens iets mis bij het opgeven van de voornamen.’
Gemeenten zijn volgens hem meestal bereid kleine fouten te herstellen: een paar verkeerde letters, een vergeten doopnaam. ‘Maar grote veranderingen doen we niet. Wie echt een andere voornaam wil, moet altijd naar de rechter.’
Lees ook: Verboden! Deze namen mag je je kind niet geven
Meer tijd?
Zouden we in Nederland niet gewoon meer tijd moeten krijgen om een naam te kiezen? Gubbels (van de NVVB) ziet daar niet meteen een dwingende reden voor. ‘Dat is uiteindelijk een politieke keuze. Het hele systeem eromheen is ingericht op die snelle registratie: zorgverzekeraars, de GGD, allerlei instanties die moeten weten dat er een kind is geboren.
Als je daaraan gaat sleutelen, haal je veel overhoop. Dan moet je ook kijken: wat betekent dat voor de hielprik, zeker bij thuisgeboortes? Wegen de voordelen van verlengen van de aangiftetermijn op tegen de nadelen ervan?’
Baby zonder naam
Op Instagram komen geregeld verhalen langs van ouders in andere landen die geen haast maken met hun kind een naam geven. Zoals de IJslandse moeder Asa Steinars. Twee maanden na de geboorte heeft haar zoon nog altijd geen officiële naam. ‘We hebben nog geen definitieve beslissing genomen, maar we hebben het teruggebracht tot twee opties.
Eén daarvan moest worden goedgekeurd door de IJslandse naamcommissie – en we hebben een ja gekregen – terwijl de andere al een oude Noorse naam is’, schrijft ze. ‘Omdat ik uit IJsland kom en Leo uit Zweden, maakt dat het wat ingewikkelder. De naam moet in beide talen werken.’ Ze nemen de tijd, eerst maar eens hun zoon beter leren kennen.
* Linde vertelt haar verhaal anoniem. Haar echte naam is bekend bij de redactie.
