‘Mijn vrienden en familie weten het: ik zeg wat ik denk en maak van mijn hart geen moordkuil. Op werk lukt het me inmiddels gelukkig om wat vaker mijn mond te houden. Dat is maar goed ook, want een kraamperiode is voor ouders een intense en emotionele tijd, vooral voor moeders.
Die kunnen het er echt niet altijd bij hebben als ik de hele tijd maar zonder enig filter van alles roep. Een paar jaar geleden heb ik een moeder overstuur gemaakt toen ik ‘s ochtends voor de grap vroeg of ze nieuwe designertassen had gekocht. Toen ze me vragend aankeek, wees ik naar de wallen onder haar ogen. Had ik beter niet kunnen doen. Sindsdien houd ik me in.
Lees ook: 37x opmerkingen van andere ouders die je met een korrel zout moet nemen
Zusje geboren
Zo ook deze kraamweek. Mijn cliënten: een aardig koppel dat na twee zoons nu een dochter heeft gekregen. De intake met het stel heeft een collega van het kraambureau telefonisch gedaan, dus dit is de eerste keer dat ik hen zie.
Het is vakantie, dus de zoons van 5 en 7 zijn ook thuis: twee hoogblonde jochies met blauwe ogen. Ze hebben dezelfde kleur haar en ogen als hun ouders, al zijn vader en moeder eerder donkerblond dan witblond.
De oudste broer leidt me trots naar zijn zusje, dat gewikkeld in een dekentje en met een muts op lief ligt te slapen in de box. Het is de uitgelezen kans om in alle rust kennis te maken met het gezin en van de ouders te horen hoe de bevalling de nacht ervoor in het ziekenhuis was verlopen. Moeder vertelt dat het voor haar een droombevalling was: snel en zonder pijnstilling.
Even schrikken
Als de baby vanuit de box geluidjes maakt, snelt de oudste broer weer naar zijn zusje. ‘Ze is wakker!’, roept hij. Vader tilt het meisje uit de box en laat haar aan mij zien. Als hij haar muts afdoet, schrik ik. De baby heeft een koppie vol zwart haar.
Vanuit een soort ongemak wil ik een grap maken en vragen of de hij wel de vader is. Ik kijk naar hem, weer naar de baby, dan naar de moeder, vervolgens naar de oudste twee kinderen. ‘Grappig dat zij zo donker is, hè’, zegt vader dan. Moeder reageert er niet op en kijkt wat stilletjes voor zich uit.
Lees ook: Alles over het haar van je baby: kun je de haarkleur voorspellen?
Genen
Die kraamweek komt er veel familie langs. Vooral bij de directe familie betrap ik mezelf erop meteen naar hun haarkleur te kijken. Ooms, tantes, neefjes en nichtjes zijn blond, donkerblond, goudblond.
Alle kraamvisite concludeert bij de eerste ontmoeting met de baby: wat heeft ze veel zwart haar. Een van de ooms grapt dat zijn nichtje vast van de melkboer is. Onze blikken kruisen elkaar en ik wil ook zo’n grap maken, maar ik slik mijn woorden in.
Lees ook: Erfelijkheid en genen: dit krijgt je kind van jullie mee
De rest van de kraamweek houd ik me in. Vooral omdat moeder best gereserveerd is. Ik kan je vertellen: als geboren flapuit heb ik het er flink lastig mee.
Later die kraamweek bestudeer ik de babyfoto’s van de jongens die op het dressoir staan. Het valt me op dat het neusje van hun zusje veel platter en wat breder is dan die van haar broers toen zij net geboren waren.
Nog een baby geboren
We zijn inmiddels een paar jaar verder en er is nog een zusje bij gekomen. Het gezin had via het kraambureau gevraagd of ik weer bij hen kon kramen, maar dat paste helaas niet in mijn planning.
Aan mijn collega die voor het gezin heeft gezorgd, kon ik het niet laten om het te vragen: ‘Welke haarkleur heeft de baby?’ Wat denk je? Hartstikke blond!’
Liefhebber van onze rubriek Kraamwerk? Eerder gepubliceerde Kraamwerken vind je in ons dossier. Liever op papier? Dat kan! De bijzonderste afleveringen zijn gebundeld in een boek.
*Op verzoek van de geïnterviewde is de naam gefingeerd.
