‘Zou het deze maand raak zijn? Het is een vraag die we onszelf negentien jaar lang hebben gesteld. Negentien jaar vol hoop, teleurstellingen en elke maand weer die witte test.
Terwijl de wereld om ons heen doordraaide, vol babyshowers, geboortekaartjes en eerste schooldagen, leek ons eigen leven even stil te staan. In afwachting van dat ene wonder dat maar niet wilde komen.
Lees ook: Lukt zwanger worden niet? Dit kunnen de redenen zijn
Lange weg
Wij trouwden in 2002 en hadden meteen een diepe wens voor een gezin. Maar zwanger worden bleek voor ons geen vanzelfsprekendheid. We doorliepen talloze trajecten: van ziekenhuisbezoeken en behandelingen tot alternatieve therapieën.
Iedere maand opnieuw deden we een test. De minuten wachten op de uitslag voelden als uren, met een bonzend hart in onze keel. Maar keer op keer verscheen dat woord waar we zo tegenop zagen: negatief.
Vragen als ‘Hebben jullie kinderen?’ of ‘Waarom wachten jullie zo lang?’ deden pijn, ook al waren ze vaak onschuldig bedoeld. Toch hebben die jaren ons niet uit elkaar gedreven. Onze gedeelde kinderwens bracht ons juist dichter bij elkaar. We spraken veel, huilden samen en bleven – hoe moeilijk dat soms ook was – altijd hopen.
Een wonder
Op 9 februari 2020 deden we weer een test. Ik zie het schermpje nog voor me. Toen de uitslag ‘zwanger, 2-3 weken’ verscheen, kon ik het niet geloven. Ik vroeg mijn man nog eens te kijken.
We huilden, onze handen trilden en we omhelsden elkaar. Voor het eerst in negentien jaar zagen we die twee verlossende streepjes. Het voelde alsof de wereld even stilstond.
Lees ook: Zwangerschapssymptomen: de eerste signalen van een zwangerschap
Tussen hoop en angst
De zwangerschap die volgde was helaas geen roze wolk. We zaten in een achtbaan van wekelijkse ziekenhuiscontroles, waarbij blijdschap vaak werd overschaduwd door angst. Op 6 maart 2020 stortte alles even in toen bleek dat ik een miskraam had gehad. Na zo lang wachten leek ons wonder alweer voorbij.
Toch bleef er een sprankje hoop. Een week later gingen we terug voor een laatste controle. Met een zwaar hart vroeg ik de arts: ‘Is het nu echt voorbij?’ Hij keek naar het scherm en zei rustig: ‘Ik zie een kloppend hartje’. Ik dacht dat ik het verkeerd hoorde. ‘Maakt u geen grap?’, vroeg ik. ‘Nee’, antwoordde hij, ‘uw baby leeft’. Dat moment, waarop alles omsloeg, zal ik nooit vergeten.
Onze kleine vechter
Op 29 juli 2020 werd onze dochter Abiha Hayat geboren; ze was 2,5 maand te vroeg. In plaats van een rustige kraamtijd belandden we op de nicu. Het was een pittige periode van onzekerheid, piepende monitoren en strenge hygiëneregels. Ik begon direct met kolven.
Elke gram groei voelde als een immense overwinning. Op 7 oktober 2020 mochten we haar eindelijk mee naar huis nemen. Met haar in onze armen liepen we het ziekenhuis uit; een van de gelukkigste dagen van ons leven.
Lees ook: De afdeling neonatologie: dit kun je verwachten
Nog een wonder
Na alles wat we hadden meegemaakt, durfden we bijna niet te dromen van een tweede kind. We waren al zó dankbaar voor ons eerste wonder. Maar twee jaar later gebeurde het onmogelijke: ik werd opnieuw zwanger. Deze keer voelde het anders, vol vertrouwen.
Opnieuw mochten we een dochter verwelkomen. Terwijl we ooit vreesden dat we kinderloos zouden blijven, stonden we nu met twee meisjes in onze armen. Soms kijken we elkaar aan en vragen we ons af: ‘Kun je dit geloven?’
Voor wie nog wacht
De jaren zonder kinderen waren zwaar en soms eenzaam, maar we bleven elkaar vasthouden. We leerden dat hoop niet altijd luid en krachtig hoeft te zijn. Soms is hoop slechts een fluistering die zegt: probeer het morgen opnieuw. Je bent niet alleen.
Blijf praten, blijf elkaar steunen en verlies de hoop niet, ook al duurt de weg langer dan je ooit had durven dromen. Soms komen wonderen op het moment dat je ze bijna niet meer verwacht. En soms komen ze zelfs twee keer.’
