‘Mijn gezin bestaat uit mijn vrouw Josephine en onze vrolijke dochter Loïnde van bijna 2 jaar. Josephine is een transvrouw die al vóór onze kinderwens aan haar transitie is begonnen en ook is geopereerd.
De kinderwens is er altijd al geweest. Dit hebben we dan ook vroeg in onze relatie besproken, zeker omdat Josephine in transitie ging. Met het oog op de toekomst heeft zij destijds besloten om spermacellen te laten invriezen.
Lees ook: Regenboogouderschap: dit moet je regelen als regenbooggezin
Direct raak
Rond 2020 voelden we dat we er klaar voor waren om aan een gezin te gaan werken. We zijn toen begonnen aan een traject in de fertiliteitskliniek in Zwolle. De eerste inseminatie was direct raak.
We noemden het kind Jenny, naar onze initialen (J en Y). Helaas bleek na een aantal weken dat er geen hartslag meer was. Het verlies van Jenny in 2021 was ontzettend heftig. Zij voelde echt al als ons kind.
Acht embryo’s
Na de miskraam duurde het nog twee jaar voordat ik weer zwanger raakte. Hoewel ik na de tegenslag soms dacht: zoek het maar uit, ik doe het niet meer, bleef de wens te sterk.
Na meerdere mislukte inseminaties kwamen we uit bij icsi. Er werden acht embryo’s verkregen. De eerste verse terugplaatsing bleef niet plakken, maar de eerste cryo-terugplaatsing werd onze Loïnde.
Lees ook: Bezoek aan de fertiliteitsarts: wat kun je verwachten?
Een helse zwangerschap
Mijn zwangerschap was een regelrechte hel. De eerste maanden had ik zulke extreme gewrichtspijnen dat ik alleen plat op mijn rug kon liggen. Ik kon geen pen vasthouden, terwijl ik ontwerper ben van beroep. Ik leefde van pijnstiller naar pijnstiller. Toen de pijn iets afnam, kwam daar extreme misselijkheid voor in de plaats.
Tegen het einde van de zwangerschap kreeg ik ook nog last van angst- en paniekaanvallen. Ik was doodsbang dat ik niet voor mijn kind zou kunnen zorgen. Uiteindelijk ben ik bij de pop-poli terechtgekomen en ben ik tijdens de zwangerschap begonnen met antidepressiva. Dat was een moeilijke afweging, maar de situatie was onhoudbaar. Ik raakte soms wel drie keer per uur in paniek. Josephine was in die tijd mijn rots in de branding en nam bijna het hele huishouden over.
Draai gevonden
Op 22 maart werd Loïnde geboren. In het begin was ik heel onzeker als moeder, terwijl Josephine een natuurtalent bleek. Ze pikte alle tips van de kraamzorg moeiteloos op. Dat was soms frustrerend voor mij. Ik was jaloers op hoe makkelijk het haar afging.
We hebben hier goede gesprekken over gevoerd en spraken af dat Josephine de grote lijnen van de opvoeding zou doen en ik zou ondersteunen waar mogelijk. Gelukkig bleek die afspraak achteraf niet nodig, want uiteindelijk vond ik mijn draai en doe ik het hartstikke goed.
Lees ook: Zo bereid je je mentaal voor op het ouderschap
De grens bereikt
Ondanks de zware eerste keer, begon het toch weer te kriebelen voor een tweede kind. Loïnde is zo’n makkelijk en vrolijk meisje. We gunden haar een broer of zus. We keerden terug naar de kliniek en gebruikten de resterende embryo’s.
Afgelopen januari bereikte ik mijn grens. Na weer een nacht zonder slaap door de gewrichtspijn, brak ik. We stonden pas aan het begin van een nieuw traject en de punctie moest nog komen. Ik realiseerde me dat ik dit fysiek en mentaal niet nog een keer kon opbrengen. Josephine was heel respectvol en liet de keuze volledig bij mij. Die ochtend hebben we besloten te stoppen.
Vrede met de keuze
Hoewel het een vorm van rouw is om het kind dat er nooit zal komen, voel ik vooral opluchting. De prijs voor een tweede kind was voor mijn lichaam te hoog. We hebben besloten dat Loïnde een heerlijk verwend nest mag worden. Alle liefde (en het budget voor de DUPLO) die we voor twee kinderen hadden, gaat nu naar haar. Jenny hoort er voor ons nog steeds bij, maar we genieten nu volop van ons gezin met z’n drieën.
Het is zo ontzettend belangrijk om naar je eigen lichaam te luisteren en je eigen grenzen te bewaken. De prijs die je betaalt is hoog, en het is oké om te zeggen dat het genoeg is geweest. Ik kijk nu met een goed gevoel terug, wetende dat we de juiste keuze hebben gemaakt voor ons gezin.’
