De tweeling van Dirk (40) zit midden in een mamafase: ‘Ze willen alleen maar mama, papa moet vooral ver weg’
Journalist Dirk Lotgerink is een trotse vader van een tweeling. In deze serie deelt hij zijn geluk en twijfels, zoals deze keer over de ‘mamafase’ van zijn 3-jarige peuters en hoe pijnlijk het stiekem is als je om 05.00 uur keihard wordt afgewezen aan de rand van een peuterbed.
Het is 05.00 uur als de wekker gaat. Lizzie schreeuwt dat ze wakker is. Ik vergeet mijn bril op te zetten en stoot tegen spullen naast het bed. Half slapend loop ik de trap af. ‘Goedemorgen, Lizzie’, probeer ik vrolijk te zeggen als ik de deur van haar slaapkamer opendoe. Mijn driejarige dochter zit rechtop in bed, maar kruipt weer onder de dekens zodra ze mij ziet. ‘Néééééé’, roept ze. ‘Ik wil alleen maar mama!’
Ik ben gekrenkt. Hoewel ik dacht dat ik mijn ego onder controle had, voelt een afwijzing van mijn eigen dochter om 05.00 uur als een messteek in mijn rug. Al een paar dagen lijk ik niet te bestaan. Mama hier, mama daar. Papa moet vooral weg. Ver weg. Lag deze tijd niet achter ons? Toen de kinderen nog geen jaar oud waren, duurde zo’n mamafase eens 3 weken. Mijn onvoorwaardelijke liefde werd nooit sterker op de proef gesteld dan toen. Meestal compenseert broerlief dan de afwijzing. Als Lizzie een mamafase heeft, wil Thorre dat ik zijn boterham smeer. En omgekeerd. Als Thorre schreeuwt dat alleen mama hem uit bed mag tillen, kruipt Lizzie die dag extra tegen mij aan.
Lees ook: Je kind heeft een voorkeur voor een ouder, hoe ga je daarmee om?
Het is een gek soort concurrentie. De vader die gisteren nog goed genoeg was om een pleister te plakken, een toren te bouwen en 3 verhaaltjes voor te lezen, mag vandaag geen peuter uit bed halen. Misschien is dit het lastige aan het ouderschap. Je geeft ze alle ruimte om zichzelf en hun eigen voorkeuren te ontwikkelen, totdat die voorkeur toevallig niet bij jou ligt.
‘Jullie moeten niet zo onaardig doen tegen papa’, komt mijn partner tijdens het ontbijt voor me op. ‘Dat is niet lief.’ Met een ondeugende lach kijkt Lizzie mijn kant op. ‘Sorry, papa’, zegt ze lief. Als Kayleigh naar haar werk is en ik alleen met de tweeling ben, verandert de mamafase plotseling in een papafase. Lizzie knuffelt me, praat extra veel Spaans en vraagt opvallend vaak of ik nog een boekje met haar wil lezen. ‘Morgen ga ik papa roepen’, belooft ze.
De volgende ochtend, 05.30 uur. ‘Papa!’ Hoera, dertig minuten winst. Ik neem haar in mijn armen mee naar beneden. We lezen Boer Boris en spelen met de trein. Dan hoor ik boven Thorre. ‘Ik ben wakker!’ Hoopvol ren ik naar boven. Niets is leuker dan samen de dag beginnen, melk drinken en voor de 100e keer een treinrails bouwen onder de salontafel.
‘Goedemorgen, vriend!’, zeg ik.
Thorre kijkt me aan en verdwijnt snel onder de dekens. ‘Nee, mama moet komen!’
Lees ook: Peuterpuberteit overleven: 5 tips bij ‘nee’-gedrag en koppigheid
Dirk Lotgerink (1985) schrijft, is docent Spaans en werkt als tolk in de internationale voetbalwereld. Hij woont samen met Kayleigh in Beek (bij Nijmegen). Thorre en Lizzie, hun 3-jarige tweeling, inspireren zijn columns. Meer lezen van Dirk? Dat kan in zijn dossier.
