Spitsuur: ‘Mijn ADHD is ook voor de kinderen een uitdaging’

Alle kinderen zijn vroeg wakker bij ons en onze ochtendroutine is redelijk gestructureerd. Finn kan zichzelf inmiddels aankleden, dus dat doet hij zelf. Daan en Mees gaan vaak even spelen, dan heb ik tijd om mezelf aan te kleden. Ik kleed hen aan en dan gaan we met z’n allen naar beneden voor het ontbijt. Mike is al vroeg de deur uit voor zijn werk, dus het ochtendritueel neem ik op me.

Ze eten allemaal zelf aan tafel en ze mogen een filmpje kijken op de tv of tablet. Zo blijven ze zitten en eten ze sneller hun eten op. Ondertussen maak ik de lunchtrommel van Finn klaar en doe ik beneden mijn make-up. Ik heb ooit geprobeerd dat boven te doen, maar dat is geen optie. Dan heb ik geen zicht meer op de kinderen en is het vaak een chaos beneden.

Lees ook: Babyuitzet tweeling: dit heb je nodig

Op een schietstoel

Rond 07.15 uur wil ik in de auto zitten. Ik breng Finn eerst naar mijn schoonmoeder, zij brengt hem dan naar school. Daarna rijd ik met de tweeling door naar de opvang en ga ik door naar mijn werk. In het begin vond ik het best pittig om alles alleen te doen in de ochtend, zeker als er eentje een dwarse bui heeft of niet wil dooreten.

Ik zit dan soms op een soort schietstoel, ook al hoef ik pas om 08.30 uur op mijn werk te zijn. Je hebt toch een bepaalde tijd waarop je zelf de deur uit wilt. Om de chaos te beperken, leg ik vaak ’s avonds al spullen klaar of bereid ik het ontbijt voor.

Negen wassen per week

Als ik werk, kookt mijn partner. Ik haal de kinderen dan op en ben rond 17.45 uur thuis, waarna we direct aan tafel kunnen. Op mijn vrije dagen kook ik. De was is mijn verantwoordelijkheid, dat zijn zo’n negen wassen per week.

Tijdens de zindelijkheidstraining van de tweeling ging dat zelfs richting de twaalf of dertien wassen, maar gelukkig zijn ze nu bijna zindelijk. Na het avondeten ruimen we samen de tafel af voordat we naar boven gaan. De kinderen gaan ongeveer drie keer per week onder de douche.

We poetsen de tanden, lezen negen van de tien keer een boekje en dan stoppen we ze in. Ze liggen allemaal tussen 19.00 uur en 19.15 uur op bed. Juist omdat ze elke dag erg vroeg wakker zijn en erg druk de hele dag, hebben ze hun slaap echt nodig.

Lees ook: Voorlezen graag: dit zijn de 10 mooiste prentenboeken voor peuters en kleuters van 2026

Sporten als uitlaatklep

Soms komt er nog iemand uit bed voor een plasje of om nog even wat te vertellen, maar na een kwartier is het stil. Daarna ruimen wij beneden de boel op en bereiden we de spullen voor de volgende dag voor, aangezien Mike zo vroeg weg moet. Daarna is het tijd om te sporten of lekker op de bank te zitten. Ik probeer twee keer per week te sporten. Mike wil zelf ook drie keer in de week, dus dat verdelen we over de dagen.

Ik ga het liefst als de kinderen al op bed liggen, rond 19:30 uur, zodat ze niet verdrietig zijn dat mama weggaat. Sporten is voor mij echt een uitlaatklep om even tot rust te komen na een drukke dag met de kinderen.

Diagnose ADHD

Ik heb sinds een paar maanden de diagnose ADHD. Dat is voor mezelf een uitdaging, en ook voor de kinderen. Ik ben best wel snel overprikkeld. Ik kan soms wat moeilijker rustig blijven of mijn eigen emoties onder controle houden.

De ene keer word ik sneller boos op de kinderen, terwijl ik de volgende keer om precies dezelfde situatie moet lachen. Het is best lastig om daar mijn eigen weg in te vinden.

Ik ben nu sinds een paar maanden in onderzoek naar welke medicijnen het beste kunnen helpen, zodat ik weer de ouder kan zijn die ik zou willen zijn: een moeder die minder snel boos of geïrriteerd is, want daar ben ik geen moeder voor geworden.

Lees ook: Deze 7 adviezen kunnen ouders met (een vermoeden van) ADHD of autisme helpen

Qualitytime met het gezin

In het weekend proberen we als gezin of met vrienden en hun kinderen op pad te gaan, bijvoorbeeld naar de speeltuin of het voetbalveld in het dorp te gaan of naar het bos in de buurt. Daar laden we allemaal van op. De kinderen kunnen lekker ravotten en wij hebben even een momentje samen.

Echt uitgebreid samen weggaan met elkaar doen we niet heel vaak, omdat we dan altijd oppas moeten regelen. Mijn eigen ouders zijn er niet meer, dus we leunen vooral op mijn schoonouders. Gelukkig wonen zij een huizenblok verderop en zijn zij vaak bereid om bij ons thuis op te passen, wat het makkelijker maakt als we een keer een avondje weg willen.’