Stephanie (43) krijgt opnieuw kanker als haar baby 5 maanden oud is: ‘Hoe kan dit nou? Ik heb een baby!’
Na meerdere miskramen, een buitenbaarmoederlijke zwangerschap en een postpartumdepressie krijgt Stephanie (43) ook nog borstkanker. Ze herstelt en wordt tegen alle verwachtingen in opnieuw moeder. Maar als haar zoon Vos vijf maanden oud is, krijgt ze opnieuw slecht nieuws: de kanker is terug.
‘Als ik in 2010 Michiel leer kennen, wordt onze relatie al snel serieus. Michiel is iets ouder dan ik en onze kinderwens komt ter sprake. We willen allebei graag kinderen en proberen in 2011 voor het eerst zwanger te worden. Ik krijg meerdere miskramen en een buitenbaarmoederlijke zwangerschap, maar na twee jaar raak ik in verwachting van een meisje: Poppy-Fleur. We zijn superblij met haar komst.
Irish twins
Al snel denk ik: ik wil graag nog een tweede kind, maar het kan zomaar weer lang duren. Ik ga dus niet aan de pil. Binnen drie maanden na de komst van Poppy ben ik opnieuw zwanger van Lily-Sophie. Dat is even schakelen.
Sneller dan verwacht verhuizen we van Amsterdam naar een dorp waar ik niemand ken. Ik sta strak van de hormonen, heb plotseling twee baby’s met ieder hun eigen schema en als Lily drie weken oud is, belanden we in het ziekenhuis omdat ze erg ziek is. Ook krijgt Poppy slaapproblemen en slaap ik niet meer dan twee tot drie uur per nacht. En dat in combinatie met een baan op de Zuidas. Het breekt me op. Ik krijg een postpartumdepressie en stop tijdelijk met werken.
Groot verlies
In de jaren die volgen, krabbel ik langzaam op en ga ik weer aan het werk. We willen graag een derde kind, maar met alles wat we hebben meegemaakt, willen we wachten tot onze meiden op de basisschool zitten. Dan verlies ik plotseling mijn beste vriendin aan borstkanker. Een gigantische klap met veel verdriet, maar voor mij is het ook een waarschuwing. Ik besluit mijn borsten voortaan regelmatig te controleren op mogelijke knobbels.
Als ik een nacht met de meisjes weg ben en een moment neem om mijn borsten te controleren, voel ik plotseling een knobbel. De huisarts geeft aan dat het waarschijnlijk niets is: ik ben immers nog maar 36. Maar ik wil het toch laten controleren. Niet lang na de mammografie krijg ik te horen dat het mis is: ik heb borstkanker.
Lees ook: ‘Als ze de NIPT niet had gedaan, was de kanker bij de moeder niet ontdekt’
‘Ik ga dood’
Direct denk ik: ik ga dood. De eerste dagen ben ik dan ook heel bewust bezig met het schrijven van afscheidsbrieven en het maken van herinneringsboeken. Ik maak afspraken met mijn vriendinnen over mijn dochters. Maar dan krijg ik te horen dat de borstkanker goed te behandelen is. Alleen: als ik nog een wens voor een derde kind heb, moet ik die uit mijn hoofd zetten. De behandelingen zullen ervoor zorgen dat ik in de menopauze terechtkom.
Negen maanden lang krijg ik chemotherapie en verlies ik al mijn haar. Ook wordt mijn borst geamputeerd en moet ik hormoontherapie ondergaan. Ik spreek met mezelf af: als ik dit overleef, ga ik doen wat ik echt leuk vind. En stop met alle dingen die me zo ongelofelijk veel stress geven. Ook wil ik stoppen met alcohol drinken, want ik drink echt te veel.
De hormoontherapie valt verkeerd
De behandelingen slaan goed aan, maar de hormoontherapie, die tien jaar duurt, valt verkeerd. Ik word er zo depressief van dat ik op een punt in mijn leven bij het spoor sta. Ik kies ervoor om te stoppen. Ik heb twee dochters voor wie ik moet zorgen. Dit kan niet zo.
Het stoppen van de hormoontherapie zorgt ervoor dat ik mijn menstruatie weer terugkrijg. En in 2022 ben ik plotseling in verwachting. De artsen kunnen het bijna niet geloven. En ikzelf ook niet. Ik ben geen zweverig type, maar ik voel dat het zo moet zijn. Maar dan krijgen we met dertien weken een compleet verkeerde NIPT-uitslag: Edwards-syndroom. Als de baby überhaupt levend wordt geboren, zou hij zwaar gehandicapt zijn en hooguit een jaar worden, wordt ons verteld. Met vijftien weken beval ik van een overleden jongetje. Dat is ongelooflijk zwaar.
Meer lezen over: (borst)kanker en zwanger worden
Een vermoeide juf
In 2023 maak ik eindelijk de switch naar het onderwijs: mijn langgekoesterde droom. Ik volg een zij-instroomtraject aan de pabo en start op een superleuke school. Eindelijk heb ik mijn roeping gevonden. Ik ben ongelofelijk blij en voel me op mijn plek. Maar aan het einde van het schooljaar ben ik enorm moe. Ik denk: ach, zo voelen alle leerkrachten zich vast. Ik krijg wat pijn in mijn borst en ben direct bang dat de kanker terug is. Maar dat blijkt niet het geval.
Als Poppy op een dag zegt: ‘Mam, je lijkt wel zwanger!’ sprint ik naar de drogist voor een zwangerschapstest. Ze had gelijk. Ik ben weer in verwachting. Op mijn 41e. Het ziekenhuis is stomverbaasd. Dit kan bijna niet. Maar toch is het zo.
Lees ook: Silvia werd zwanger na kanker: ‘De kans was groot dat ik door de chemo onvruchtbaar was’
Een jongetje!
Ik ben doodsbang dat het weer misgaat. Dat zou ik echt niet overleven. We besluiten er stap voor stap in te staan: eerst maar alle medische checks doen. Alles blijkt in orde en al snel voel ik zo’n band met dit kind. Het is een jongetje en ik voel zoveel liefde voor hem. Hij hoort er helemaal bij.
Als ik 37 weken zwanger ben, rond ik het zij-instroomtraject aan de pabo af. Niet veel later beval ik van Vos-Willem. Ik ben nog nooit zo gelukkig geweest: twee prachtige dochters en een prachtige zoon. Ik geniet intens van de babyperiode en alles wat daarbij komt kijken. Na vier maanden verlof ga ik weer aan het werk en ben ik dolgelukkig. Ik moet alleen nog mijn laatste kankercontrole aftikken.
De kanker is terug
Daar krijg ik te horen dat ze een verdacht plekje zien. Al snel hoor ik: het is foute boel. De borstkanker is terug, met uitzaaiingen. Het voelt alsof de grond onder me vandaan zakt. Alsof de wereld instort. Hoe kan dit nou? Dit kan ik toch niet nog een keer aan? Ik heb een baby! Maar na twee dagen pure wanhoop vind ik ergens moed en ga ik het gevecht aan. Ik krijg wederom chemotherapie, twee operaties en bestralingen. Ook moet ik weer aan de hormoontherapie, die ik deze keer dankzij ondersteunende medicatie gelukkig goed verdraag.
Achteraf denk ik: hoe heb ik dat in godsnaam overleefd? Een baby die vijf dagen per week thuis was, twee grote meiden, van wie er een net startte op de middelbare school, en een intensief chemotraject. Maar ergens zijn het ook mijn kinderen die me erdoorheen slepen. En uiteraard ook Michiel, want zonder hem had ik dit nooit aangekund. Ik haal zoveel geluk uit hen.
Lees ook: Michelle (31) stelde het bevolkingsonderzoek uit: ‘Na mijn bevalling bleek ik een voorstadium van kanker te hebben’
De toekomst
Inmiddels heb ik het kankerhoofdstuk afgesloten. Ik ben begonnen met werken op een nieuwe school en voel me goed. Mijn kinderen zijn fantastisch, mijn werk is waanzinnig leuk en ik kijk naar de toekomst. Ik tel mijn zegeningen, want ik weet maar al te goed hoe onvoorspelbaar het leven kan zijn.’
