Jaliens bevallingsverhaal: ‘Ik kon mijn dochter bij de geboorte zelf aanpakken’

‘Al voordat ik een positieve zwangerschapstest in mijn handen had, voelde ik aan alles dat ik in verwachting was. Die lichamelijke veranderingen kende ik nog van mijn eerste zwangerschap. Toch deed ik voor de zekerheid een test, en ja hoor: mijn gevoel klopte.

Wachten tot week veertig

De zwangerschap verliep vlot. Ik had weinig last van kwaaltjes, op flinke dorst en jeuk na. Tegen het einde werd ik behoorlijk ongeduldig. Omdat mijn eerste kind al met 37 weken werd geboren, ging ik er automatisch van uit dat de tweede zich ook rond die termijn zou aandienen. Toen ze bij bijna veertig weken nog steeds comfortabel in mijn buik zat, vond ik dat best pittig.

Achteraf ben ik blij dat die zwangerschap wat langer duurde. Ik had alle tijd om na te denken over een bevalplan. De instelling ‘Ik laat het wel over me heenkomen’ past totaal niet bij me. Ik wilde graag de controle houden en op verschillende scenario’s voorbereid zijn. Ik wilde graag bevallen in een bevalbad in de woonkamer, mijn man zou onze baby aanpakken en de navelstreng doorknippen, en medische interventies waren echt plan B.

Lees ook: Zelf de regie in handen: is een hands-off bevalling iets voor jou?

Geen indalingsweeën

Aan dat eindeloze wachten kwam gelukkig een einde toen ik op een nacht wakker werd van heftige krampen. Doordat de baby nog niet was ingedaald, dacht ik dat het indalingsweeën waren.

Mijn vorige bevalling duurde maar liefst 24 uur, daarom zag ik geen reden om mijn man thuis te houden. Hij vertrok gewoon naar zijn werk, terwijl ik nog wat klusjes in huis deed. Totdat de pijn in alle hevigheid toenam.

In een stroomversnelling

Om elf uur ’s ochtends belde ik de verloskundige, die een uur later op de stoep stond. Mijn man kwam voor de zekerheid ook alvast naar huis, want ik voelde aan mijn lijf dat er toch van alles op gang kwam. Mijn vermoedens klopten: dit ging een stuk sneller dan de vorige keer. Ik had al drie centimeter ontsluiting. Terwijl mijn man snel het bevalbad opzette, probeerde ik op de bank allerlei bevalhoudingen uit die ik van tevoren had uitgedacht.

Rond half twee voelde de verloskundige dat mijn vliezen dunner werden en op het punt stonden te breken. Snel stapte ik het warme bad in. Vrijwel meteen daarna braken ze inderdaad. Dat voelde ontzettend bijzonder en haast surrealistisch: het leek net alsof er een ballon met water in mij knapte, terwijl ik zelf ook al in het badwater zat.

Lees ook: Bevallen in bad, hoe werkt dat?

Deuren en ramen dicht

Na het breken van de vliezen belandde ik in een intense weeënstorm. Gelukkig zorgde het warme water ervoor dat ik de pijn goed kon verdragen en tussen de weeën door op adem kon komen. Na een halfuur flink weeën wegpuffen, bleek ik acht centimeter ontsluiting te hebben.

Die laatste twee centimeter? Die vond ik vreselijk. Ik liet zo hard van me horen dat de verloskundige uit voorzorg de ramen en deuren even dichtdeed. Maar toen voelde ik na een kwartier ineens onmiskenbare druk: ik mocht persen. In tegenstelling tot mijn eerste bevalling had ik dit keer geen ruggenprik. Dat maakte alles loeizwaar en intens pijnlijk, maar het gaf me ook een enorme kick en een ijzersterk gevoel van controle. Ik voelde precies wanneer ik moest persen en hoeveel kracht ik moest zetten.

Lees ook: Chantals bevallingsverhaal: ‘Na 20 uur weeën, koorts en een vacuümpomp, kreeg ik het mooiste verjaardagscadeau ooit’

Anders dan gepland

Omdat mijn man en ik hadden afgesproken dat hij de baby zou aanpakken, nam ik eerst een praktische houding aan. Maar mijn lichaam gaf direct aan dat dat voor mij niet de beste manier was, want de persdrang hield ineens op.

Ik veranderde van houding, moest nog een kwartier persen en toen voelde ik dat de baby eraan kwam. Door de houding die ik had aangenomen, kon ik mijn baby zelf aanpakken. Dat hadden we vooraf niet zo bedacht, maar ik vond het heel bijzonder.

Een grote verrassing

Omdat we het geslacht nog niet wisten, gluurde ik meteen tussen de benen: een meisje! Ik legde haar direct op mijn borst, haalde diep adem en voelde me zo ongelooflijk gelukkig en compleet.

Als kers op de taart verliep ook het herstel in de verste verte niet zoals de vorige keer. Deze keer had ik geen ruggenprik en voelde ik de persdrang heel goed. Bovendien scheurde ik nauwelijks, waardoor mijn herstel een stuk makkelijker verliep. Ik was al snel weer op de been en kon volop genieten van ons nieuwe gezin. Inmiddels zijn we helemaal geland en dolgelukkig met elkaar.’